Dwa kroki

[Mateusz Kielan]

Głupi żal


Ten obraz smutnego człowieka
na pustym peronie
za szybą wśród świateł
z okien wagonów
samotność z opuszczoną głową
gdy oschły głos z megafonu
że właśnie odjeżdża ze stacji
zabiera ostatnią nadzieję
i boli
jak wszyscy diabli.



Pan Nikt


Ja, Król Śmietnika Pan Nikt
nie myślę
że jestem półbogiem
nadczłowiekiem
że na kolanach wszyscy muszą
słuchać edyktów bić pokłony
nie myślę
jeszcze nie oszalałem.

[Pan_Biały]

forma jednego jak i drugie wiersza jest słaba
czytając te wiersze na głos brzmią jak wiertarka
a ja nie lubię hałasu o 9.25 rano
r

[juliajaz]

Pierwszy tekst nie wnosi niczego nowego, odjazdy pociągów wytarły się w poezji do białości. Zastanawiam się nad drugim, nie lubię pochopnie podejmować zdania.

[Anna_Para]

Mateuszku: Pierwszy - nie;) Drugi - tak, i to bardzo. Fajny paradoks. Gdyby tak wszystko "przemyśleć", racjonalnie ważyć wszelkie "za" i "przeciw" - naprawdę można by zwariować!
Jednocześnie wiem, że nie lubisz "nadętego" mentorskiego w tonie ex cathedra Pana Cogito, to z nim polemizujesz, i sytuujesz swojego peela na poziomie "Króla śmietników". A ten zawsze u Ciebie (w prozie także) mówi: "nie wiem, więc jestem", "sprawdzam, doświadczam, żeby się dowiedzieć".
Dlatego "Pan Nikt" - na tak. Wiesz, myślałam, że to z innej inspiracji...;( Szkoda...
Cieplutko pozdrawiam, Para:)