Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Trzeba odejść

Marek Mieczysław
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Marek Mieczysław

Marek Mieczysław

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

możemy nauczyć uśmiech przegrania
mówić nie gdy tak jest pewne
i spokojnie czekać
na powroty w te miejsca

nie nazwana grawitacja przyciąga
rozrzucone po ziemi owoce
na życiodajne konary
dobrego i złego

nożem była nieuwaga
katem zamyślenie
wiem
kiedyś trzeba odejść
by powrót smakował soczystym jabłkiem

WiJa

WiJa

Opublikowano
Opublikowano

Ten wiersz to już jest coś dobrego, przynajmniej w porównaniu z poprzednim (na tym forum). A nawet w ogóle, w porównaniu z innymi wierszami innych autorów też jest dobry. Przynajmniej ma jakąś myśl przewodnią, jakiś zamysł ku czemuś zmierzający. W końcu porusza też coś z kwestii egzystencjonalno-metafizycznej, no i puentuje się pewną (taką a nie inną) kwintesencją, czy się to komu podoba czy nie.
A gdybyś chciał autorze wiedzieć dlaczego ten wiersz jest lepszy (od poprzedniego Twojego), to Ci mówię, jest mniej artystyczny, i to jest właśnie jego wielką zaletą. Pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Billy Summers
      10.08.2026

      Przez Billy Summers · Opublikowano

      Jak szepty na wietrze, Krople spadające Wraz z deszczem, Nocne słowa  Szeptane do ucha, Każdy pragnie  Czegoś jeszcze, Zakochani pożądają przedłużenia swoich  Wspólnych chwil, Chorzy pragną  Nagłego uzdrowienia, Umierający oczekują Końca cierpienia, Impulsywni możliwości Cofnięcia okazanych  Gniewu i złości, Osamotnieni szukają Dłuższego towarzystwa, Jak motyle szepty, Każdy człowiek W przestrzeń je wysyła,    Jeszcze trochę, Jeszcze dziś, Jeszcze jutro, Jeszcze jeszcze, Aż zajdzie słońce  I wstanie nowy świt, By każdy ból  W końcu znikł,   Pod wpływem cierpienia Jedni się kurczą, Drudzy wzrastają, Ale i tak na końcu dróg  Wszyscy się spotkają, Rozstania są  Całkowicie nieuniknione, Niektóre przez los Zupełnie zamierzone, Nie są przyjemnością  Ale jedynie  Bolesną koniecznością, Żal za tym co było, Co być mogło, A wszystko źle poszło, Dobre złego początki Aż z relacji Pozostaną szczątki,   Jednak drogi czytelniku, W tym wierszu  Nie ma smutku, Nie zrozum mnie źle, Po prostu czasem  Nie wychodzi  W życiu dobrze, Nie wszystko od nas Jest zależne, Jednak warto  Lekcje wyciągać, Analizować i rozumieć, Ze smutkiem pogodzić  Trzeba się umieć 10.08.2026
    • Konrad Koper
      Natręctwo

      Przez Konrad Koper · Opublikowano

      Jestem dobry- bardzo dobry - d… bry… - aż tak!  
    • Konrad Koper
      O Ptysiu i Balbinie

      Przez Konrad Koper · Opublikowano

      @Tadeo Parodia ! 5
    • Toyer
      E-mail do Boga

      Przez Toyer · Opublikowano

      Czy jeszcze słyszysz moje modlitwy tyle połączeń odbierasz co dzień a może telefon jest już popsuty  więc napiszę do Ciebie e-mail   Szanowny Wszechmogący Boże zgubiłem coś dla mnie ważnego wiem że wiesz z jaką prośbą piszę wiesz też dlaczego i co to takiego   przepraszam też że tego nie widzę za dużo myślę za mało czuję mimo że czasami nosiłem to w sobie to wciąż bez tego się gubię   proszę rozpatrz moją cichą prośbę z wyrazami najgłębszego szacunku poeta co gubi się nawet we śnie na drodze jutrzejszego grzechu
    • andrew
      all inclusive

      Przez andrew · Opublikowano

      życie  kocha nas nad życie    ale jest to miłość  która  nie czeka  nie zaleca się  chociaż kokietuje   to MY  MY sami  musimy wziąć  je w posiadanie    tyle ile trzeba    takie all inclusive    8.2026 andrew   

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...