Wypominki. Kinga z Niestadniny

[Anna_Para]

Wiersz można przeczytać w książce:

Jolanta Zarębska,Śpiewam i milczę, Miniatura, Kraków 2012, ISBN 978-83-7606-401-7


Cieplutko pozdrawiam,

Para:)

[Anna_Para]

www.youtube.com/watch?v=njF5LgJOw0E

[Magda_Tara]

Aniu, nie potrafię wydusić słowa. wybacz, nie potrafię.
ściskam Cię Kochanie i dziękuję za ten wiersz.
uświadamia, jak wiele mam, jaką jestem wybranką
:*

[Anna_Para]

Taruniu: Kingę poznałam jako małą dziewczynkę. Dojrzewała na moich oczach, utrzymywałyśmy kontakt, mimo że nie było wówczas Internetu. Zginęła tragiczną śmiercią, potrącona przez pijanego kierowcę. Kilka dni wcześniej opowiedziała mi o swoich planach, marzeniach, mocno osadzonych w realiach, starannie zapracowanych mozołem dni, dzielonych między szkołą i pracą w stadninie. Zapewniła sobie kontrakt na pracę po maturze, zdobyła uznanie przyszłej pracodawczyni... Pijany kierowca jechał tak szybko, że ciało potrąconej Kingi wyfrunęło na kilka metrów w górę.
Marzenia o hodowli koni poleciały z nią do nieba. Na pomniku Kingi ojciec - artysta wykuł profil konia w galopie. Łzawa historia. Wiemy, że sentymentalne opowieści nie są w modzie, ale w końcu gdzieś chciałam opowiedzieć historię Kingi.
Cieszę się, że wiersz Ci się podoba. Dzięki, że czytasz.
Cieplutko, Para:)

[Magda_Tara]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

wiem, opowiedziałaś mi tę historię, ale zobaczyć ją takim wierszem...zginają się kolana.
ściskam serdecznie.
:*

[Anna_Para]

Taro! Dzięki. Cmok! Paraanna.

[Biała Lokomotywa]

Aniu, przeczytałam wszystkie "Wypominki" i każdy z nich ma swoją siłę, wzruszające, tęskniące i na czasie, z uwagi na zbliżające się święta. A tętent kopyt koni: kapryśnych, niepokornych, narowistych - wiele tłumaczeń w końcu, gdzieś w tle, tutaj otrzymuje dodatkową moc przekazu. Jeżeli ktoś chce porcję wzruszeń, niech sobie przyjdzie do "Wypomników". Pozdrawiam miło:)

[Anna_Para]

Biała L: Bardzo Ci jestem wdzięczna za czytanie całego cyklu.

odchodzą niechcący,
przepraszają, że byli,
na pamięć milknący,
na chwilę tak żyli.
przed nami.

Dzięki cieplutkie, Para:)

[Kaliope_X.]

poruszający Twój wiersz, Anno, każe na chwilę zapomnieć o tym, co przed nami, spojrzeć wstecz, zastanowić się, by bardziej świadomym, znów do przodu iść...

Pozdrawiam :)
Kinga.

[Anna_Para]

Kaliope: Dzięki piękne. To bardzo miłe, co piszesz, pozdrawiam cieplutko, Para:)

[Zdzisław_Chciwiec]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

...hm ....ja tu widzę kilka puent, wątków = bo i empatia ..." śmiechem dzieci chorych na autyzm " i " fruwanie pod obłoki " i wstrząsająca tragedia = przeciwstawienie " pianego furmana " z żalem, bólem chłpaka, który jak myślała " przeniesie kiedyś przez inny próg " ....i pęd koni, dla mnie pędzące życie, wszystko umiejętnie i gustownie zawoalowane ....majstersztyk = wielki szacun i pokłon autorce, tym bardziej, że jak czytam wyżej to jeden z cyklu ....pozdrawiam serdecznie :))))) Z

[Anna_Para]

Najsmutniejsze, że to prawdziwa historia śmierci młodej, pięknej dziewczyny. Dzięki za bardzo pozytywną opinię o wierszu, Zdzisiu! Cieplutko, Para:)

[Leokadia_Koryncka]

Anno; przeczytałam wszystkie wypominki. Wszystkie o życiu, przemijaniu, ale ten każe stanąć na baczność, bo nie wiadomo kiedy... i szkoda młodego życia.
Bolesny temat, a ty umiałaś tak wdzięcznie przybliżyć.

Pozdrawiam cieplutko.

Leo.

[anna_rebajn]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Anno. Tym cyklem uświadamiasz, że każdy ma swoją historię, wyjątkową i niepowtarzalną. Jednocześnie historii jednego człowieka może być tyle ilu ludzi, którzy mieli szczęście go spotkać na swojej drodze. Każdy bowiem postrzega trochę inaczej. Tobie - poezja pozwala kreślić wyjątkowe, ciepłe portrety. :-)). Pozdr. A

[Anna_Para]

Leo! Bardzo mi miło, że przeczytałaś cały cykl. Dzięki za refleksję i dobre słowo. Cieplutko, Para:)

[Anna_Para]

Anno Rebajn: Dzięki, zwłaszcza za "ciepłe portrety". Bardzo mi miło. Serdeczności, Para:)