po drodze

[anna_rebajn]

kiedy w chłodny wieczór zapłoną wiązanki
płyty ożyją pod ciężarem wspomnień
poderwę cię krzykiem
że czas powstać z martwych
i usiąść przy stole

znicz spłonął do reszty
ot czas go ugasił
więc płomień ukryłem pod wiekiem powieki
by drogę do ciebie
rozjaśnił
rozświetlił

[Anna_Para]

Aniu: Nawet nie wiesz, że "przytrafiają" nam się podobne frazy. Nie mogłaś czytać, bo tu nie publikowałam wiersza z metaforą "zamykam ciężkie wieko powieki"...
Nie potrafimy wskrzesić zmarłych, dobrze, że odżywają w nas wspomnieniem.
Pięknie to napisałaś w imieniu męskiego peela.
Cieplutko, Para:)

[anna_rebajn]

Dziekuję Anno. Bywamy do siebie podobne :-)). a