Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



I słusznie. :-) Cieszę się, że pozbyłeś się antropomorfizmu, ale chciałbym Cię
zachęcić do jeszcze lepszego zapisu.

Przyszła mi do głowy jeszcze taka wersja, która być może cośkolwiek ułatwi:

leśny grób
wśród liści świeży
ślad kreta

ew. wpleść gdzieś "tylko".

Pozdrawiam :-))
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



I słusznie. :-) Cieszę się, że pozbyłeś się antropomorfizmu, ale chciałbym Cię
zachęcić do jeszcze lepszego zapisu.

Przyszła mi do głowy jeszcze taka wersja, która być może cośkolwiek ułatwi:

leśny grób
wśród liści świeży
ślad kreta

ew. wpleść gdzieś "tylko".

Pozdrawiam :-))
Napisałem to w jednym celu: miało obnażyć słabość klasycznego haiku :-)
Zapis dwuwersowy jest zgodny z prawdą a każde słowo dodatkowo jest już zabarwieniem.
Na przykład liści - dlaczego liści? Nie ma liści - jest grób i krecie kopczyki.
Haiku nie może wymuszać bezustannie i spłycać obserwacji do pory roku.

Poza tym pierwsze znaczeniu jest mniej więcej takie:
Na leśnym grobie widać opuszczone od dawna krecie kopce. Pozostają czasem bardzo długo,
jak blizny w trawie. Widocznie kiedyś, kiedy grób był świeży, był obiektem zainteresowania
kreta bo w pulchnej ziemi zawsze mógł znaleźć więcej pożywienia niż w twardej obok.
Obserwator patrzy i widzi leśny grób. Druga i trzecia strofa jest tym, co przychodzi mu do głowy,
a co zarazem jest prawdą: zapomniał o nim nawet kret. Już tu nie kopie.

Pozdrawiam :-)
Opublikowano

[quote]Napisałem to w jednym celu: miało obnażyć słabość klasycznego haiku :-)



Jak to rozumieć "obnażanie słabości klasycznego haiku"?
Poprzez użycie antropomorfizmu zapomniał o nim nawet kret?

[quote]

k o p c z y k i
na leśnym grobie

Zapis dwuwersowy jest zgodny z prawdą a każde słowo dodatkowo jest już zabarwieniem.

Tę "prawdę" znasz tylko Ty.
Ja, jako czytelnik w wyrazie "kopczyki" nie muszę widzieć kretowisk. Mogą to być wszelkie wzgórki
utworzone przez kępki traw, mchu, grzybów, liści, mrowisk, (odchodów leśnych zwierząt), itp. pokrytych np. igliwiem, liśćmi, drobnymi gałązkami. To też przecież mogą być "kopczyki".

[quote]Poza tym pierwsze znaczeniu jest mniej więcej takie:
Na leśnym grobie widać opuszczone od dawna krecie kopce. Pozostają czasem bardzo długo,
jak blizny w trawie. Widocznie kiedyś, kiedy grób był świeży, był obiektem zainteresowania
kreta bo w pulchnej ziemi zawsze mógł znaleźć więcej pożywienia niż w twardej obok.
Obserwator patrzy i widzi leśny grób. Druga i trzecia strofa jest tym, co przychodzi mu do głowy,
a co zarazem jest prawdą: zapomniał o nim nawet kret. Już tu nie kopie.

Ja zobaczyłam odwrotną sytuację.
Spacerując po lesie napotkałam leśny grób. Zainteresowałam się nim. Przy resztkach krzyża odkryłam zniszczoną nagrobną płytę. Grób jest opuszczony, najwyraźniej zaniedbany.
Próbuję go nieco uporządkować i w trakcie zauważam ("pocieszające" mnie) świeże kretowiska:

leśny grób
wśród liści {tylko} świeży
ślad kreta

Dziwnym zachowaniem (a nawet odbiegającym od normy), wydaje się fakt, że ktokolwiek
spieszy do leśnej mogiły sprawdzić, czy też aby w tym roku nasz pupilek kret kopie sobie
w tym samym miejscu, czy też przeniósł się na bardziej świeży grób. (Obserwator rozgląda się zaniepokojony szukając w pobliżu jakiegoś, byle świeżego grobu, jednocześnie nie dopuszczając
myśli, że może znaleźć obok zdechłego kreta). No cóż... będzie pulchny grób dla innego kreta.

Proszę Cię...

Jeśli obnażanie słabości klasycznego haiku ma na celu zmienianie/odwracanie uwagi/znaczeń
symboli to ja się na to piszę, ale jakoś bardzo trudno przychodzi mi w przypadku grobów.

Owszem, są haiku gdzie niweluje się coś (nazwijmy to coś niemiłym/brzydkim) przy pomocy odwracania uwagi czytelnika. Przykładem niech będzie utwór Jacka Margolaka:

promień księżyca
przez otwór w wychodku
zapach maciejki


www.forum.haiku.pl/viewtopic.php?haiku=6490

Serdecznie pozdrawiam,
jasna :-))
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Tak, ale wtedy środkowy wers jest niepotrzebny. Zaś pisząc świeży ślad...
przyznajesz mi rację :-) U mnie jest STARY ślad (kret już tu nie kopie, wyniósł się zapomniał,
a zapewne po prostu zdechł bo żyje raptem około 3 lat).
Skoro ktoś odróżnia świeży ślad (kreci kopczyk) to znaczy, że wie jak wygląda stary.

[quote]
Dziwnym zachowaniem (a nawet odbiegającym od normy), wydaje się fakt, że ktokolwiek
spieszy do leśnej mogiły sprawdzić, czy też aby w tym roku nasz pupilek kret kopie sobie
w tym samym miejscu, czy też przeniósł się na bardziej świeży grób. (Obserwator rozgląda się zaniepokojony szukając w pobliżu jakiegoś, byle świeżego grobu, jednocześnie nie dopuszczając
myśli, że może znaleźć obok zdechłego kreta). No cóż... będzie pulchny grób dla innego kreta.

Tak, to daje całkiem ciekawe konotacje, już nad tym myślałem ;-)


polny grób
obok kopczyka
zdechły kret


Człowieka po śmierci zazwyczaj się grzebie w ziemi, kret czasem z niej wyłazi ,
pewnie zaczerpnąć ostatni raz świeżego powietrza ;-) Zwłaszcza jeśli potraktować
go karbidem, itp/
Czyli grobek kreta znajduje się na powierzchni.

[quote]
Owszem, są haiku gdzie niweluje się coś (nazwijmy to coś niemiłym/brzydkim) przy pomocy odwracania uwagi czytelnika. Przykładem niech będzie utwór Jacka Margolaka:

promień księżyca
przez otwór w wychodku
zapach maciejki




Ktoś chciał się otruć maciejką, w każdym razie za dużo jej zjadł :-)

Pozdrawiam.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Zaraz spieszy... np. wędrując po Mazurach natknąłem się na taką leśną mogiłę. Wokół niej wznosiły się
krecie kopczyki, sama mogiła była nietknięta - "zapomniana" nawet przez krety.
Większość by na to nie zwróciła uwagi i trzeba dopiero czegoś nadzwyczajnego,
żeby dostrzec. Na przykład... śniegu:






jak cicho
wśród krecich kopców
leśny grób



h ttp://mapa.nocowanie.pl/zbakow_gorny/zdjecia/17716890/

Wyobraź sobie powyższe zdjęcie przy moim "leśnym grobie". Teraz już tylko ślepy jak kret ;-)
nie zauważy, że sam grób jest "zapomniany" przez krety.
Ale czy ktoś spostrzegawczy nie widzi tego także latem?
Opublikowano


jak cicho
wśród krecich kopców
leśny grób




Od razu wytłumaczę (się) , dlaczego w kontekście zdjęcia zimy, wers "jak cicho"
zamiast na przykład coś o samym śniegu ;-)
Śnieg nie jest tu (aż tak) istotny, choć wiadomo, że świetnie wycisza odgłosy.
Cicho odnosi się do osamotnienia, opuszczenia - tu zapomnianego grobu.
Zapomnianego nawet przez krety. Dlaczego? Ponieważ kret ma doskonały słuch -
usłyszy z daleka poruszającą się w ziemi rosówkę, czy pędraka. Skoro kretowisk
nie ma na samym grobie - nic tam się nie dzieje. Na samym grobie (a raczej w samym)
panuje absolutna cisza, nawet ślepy kret tam nie zagląda ;-)

A teraz proszę zajrzyj do mojego pierwszego zapisu: jak mam tłumaczyć, to wszystko
komuś, kto nie ma pojęcia o kretach? :-)
Dlatego piszę pośrodku, aby było łatwiej zrozumiałe dla każdego: kret zapomniał o grobie.
Ktoś kto zna krety, od razu skojarzy taki brak zainteresowania kreta leśnym grobem z CISZĄ.

Jest to przykład, jak nie można porozumieć się z innymi i co rusz trzeba spłycać przekazy
żeby i inni dostrzegli w końcu coś w sumie... oczywistego! (pamiętasz gołębia
patrzącego drugim okiem? - dla mnie to było oczywiste :-))
Albo po prostu powielać utarte schematy.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Tak, ale wtedy środkowy wers jest niepotrzebny.

Jak to niepotrzebny?
Nawet jeszcze bardziej go rozbuduję :-)

leśny grób
wśród zbutwiałych liści
tylko świeży ślad kreta


[quote]Zaś pisząc świeży ślad...
przyznajesz mi rację :-) U mnie jest STARY ślad (kret już tu nie kopie, wyniósł się zapomniał,
a zapewne po prostu zdechł bo żyje raptem około 3 lat).
Skoro ktoś odróżnia świeży ślad (kreci kopczyk) to znaczy, że wie jak wygląda stary.

Zmiana STARE na NOWE zmienia zupełnie znaczenie całego utworu
i przy interpretacji nie można powoływać się tylko na jedno słowo.

[quote]
Owszem, są haiku gdzie niweluje się coś (nazwijmy to coś niemiłym/brzydkim) przy pomocy odwracania uwagi czytelnika. Przykładem niech będzie utwór Jacka Margolaka:

promień księżyca
przez otwór w wychodku
zapach maciejki




Ktoś chciał się otruć maciejką, w każdym razie za dużo jej zjadł :-)

Pan nie wyczuwa ;-) W. Młynarski

Źródło: www.youtube.com/watch?v=NYcVlIukcDM&feature=player_embedded

Miłego wieczoru,
jasna :-))
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Ciiiśśś... Już nic nie mów.
To jest ładne haiku :-))


Mam kłopoty z połączeniem i to właśnie wtedy, gdy mam chwilkę czasu.
(Później przeczytam Twoje wyjaśnienia).
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Nie to, że nie wyczuwam ;-) tylko sam nawiązałbym do baśni "O królewnie na ziarnku grochu" Andersena:


h ttp://basnie.republika.pl/ksiezniczkanagrochu.htm


Czyli pozbyłbym się dwuznacznego otworu w wychodku :-), księżyc a nawet gwiazdy
zamknąłbym szczelnie za oknem i skupiając się na najważniejszym, skrócił to wszystko do 3-5-3:


duszna noc
w morzu maciejki
gówienko



Morze oczywiście nie jako przenośnia, więc w znaczeniu: coś bardzo głębokiego, niezmiernie wielkiego.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • ______________________________________________________     Puszko! Zbawczynio moja! Ty byłaś i będziesz Zawsze patronem Pio w bogactwie, jak w biedzie Wspominać mi. Zapachem już ulotnych z pomum Adami, by! Wykrzyknąć brokat liter w centrum.   Świętej straży, co dziecku chciała Częstochowa Historią na gałęzi sekrety odchować Przeznaczeniem poznania sahary przez Ojca Po upadku z trzech metrów przy straganach akcją.   Był dotyk papieskiego przepisu w jego chleb Lepiejem pierogów z gwiazd, by powstały z gleby Czas miał na poskładanie po wyparowaniu Element układanki skryty w wykładaniu.   Dzisiaj świadomy w pełni wiedzy od Zbawczyni, Każdą cześć luksu czerpie, co sybilant głębin, Łącząc dzień i noc wyrwą po efekcie chinki, Spojrzał ponownie w życie dzięki polom innym.   Bilokacją z wielu miejsc, mając wpływ na zator, Lekiem żywicy drzewa chciałby zwrócić kolor. W żyły każdym gałęziom oszukanym przez los, Niechciane bóle zniszczy fałsz oddychający las. Zanim spłowieje ziemia, jeszcze ślepym powie: To dopiero początek — więzi w melaninie!   _____________________________________________________   Spis treści: ***Organiczny intranet ***Gdy młodziwo staje się siarką do draski atawizmu ***Kiedy dyada wraca na swoje miejsce ***Gniazdo ***Z cieśniny ***Jest ich więcej ***Jak cię piszą — nie myśl, że tak samo widzą po dziewięciu godzinach lucydności ***Praktyczny oniryzm — metonimia ***W najprostszy sposób wytłumaczę ***Nad morzem w Rockanje ***Z wyjścia na wejście ***Komplet uświęcony środkami — dzięki wiedzy MTJ ***Wasz tajny współpracownik wciąż działa w ukryciu ***Korektą rzeczywistości ***Jest twoja moczarka kanadyjska ***Z rejonów ***Złączcie kolory jednym oddechem i tą samą krwią
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Pięknie i trafne słowa. Dziękuję za komentarz,  Pozdrawiam.
    • @viola arvensis To wiersz bardzo wyciszony, niemal medytacyjny. Porządkuje świat od środka. Najmocniej wybrzmiewa tu motyw granicy, ale nie jako muru wobec ludzi, raczej jako wewnętrznego azylu, miejsca, gdzie można: oswajać potwory, wygaszać burze, odkładać winę, podlewać nadzieję łzami. Bardzo kobiece samoukojenie :)
    • @Gosława to też danse macabre. Pozdrawiam!
    • Światło wbijało setki igieł w źrenice   Miłości świadkiem nie chcę być nigdy  Bo miłość sama się pcha na szafot Tuląc do siebie znamiona krzywdy  Da swe kończyny ucinać katom    Wtedy słońce wydało się bielsze   Gdy zwiędną pąki motylich skrzydeł  Co trwają może oddechów trzy I strzeli para z dusznych kadzideł  Ujrzysz jak nić przeznaczenia drży    Kropla potu na skroni była gęsta jak lawa   Krzyczymy ku niebu ściskając nadzieję  Że chmury będą nam pośredniczyć  Bo między nami wicher wciąż wieje Co nasze uszy przyszedł pożyczyć    Popękana ziemia wrzeszczy z pragnienia   Zwisając z płotu przebici w pół  Lgniemy do siebie nie wiedząc nic I czując w uszach płonący ból  W splecionych dłoniach będziemy żyć    Spadła kropla niebiańskiej krwi
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...