tropikalna kochanka

[Gość]

w ciasnej doniczce na oknie
czuła obcy myślom klimat
kupili ją jeszcze małą
aby bawiła urodą
wolała patrzeć przez okno
na wolne drzewa i kwiaty
nie podlewana czułością
drżała w przeciągu oschłych słów
bluszcz wspiął się do okna wiosną
i ujrzał jej doskonałość
odbitą w głębi ekranu
objął kontury okienka
napisał kocham na szybie
trwają zapatrzeni w siebie
w wirtualnym bezdotyku

[Adrian Bruliński]

Pustka nieuleczalna przez czas jakiś
Nuda niczym niezaspokojona
Na świat pogląd lichy
Miłość tą rutynę rozwiewa.

PS. Powodzenia w dalszym pisaniu.

[Ela_Ale]

Troszkę pokreśliłabym tę barwną, romantyczną, jak to u Eugi, poetykę. A gdyby tak mniej czasowników. Bo mi wiersz z nimi odpływa nie skupiając mojej uwagi na treści? Chyba, że jestem (co podejrzewam uczciwie!) gapą, której rzeczy przelatują przez głowę bez śladów... Może to być, ale... Ściskam. E.

[Biała Lokomotywa]

Romantycznie, latem bluszcz otwartym oknem się wciśnie i owinie ukochaną:) Pozdrawiam.

[Gabriel Davis]

Uosobienie rośliny to ciekawy zabieg.
Tytuł wskazuje, że jest to może jakiegoś rodzaju palma. Rośliny też mogą kochać, szczególnie gdy nada im się cechy ludzkie. Pozdrawiam!

[Gość]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję za życzenie, miłość dodaje skrzydeł poezji. Pozdrawiam. Eugi

[Gość]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Masz prawo, Elu, kreslić na czerwono, już dawno stałaś się przecież moim profesorem...
a gapą wcale nie jesteś! Miło mi czytać Twoje komentarze. Pozdrawiam. Eugi.

[Gość]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Właśnie, czekają, aż ktoś im otworzy okno... Pozdrawiam...

[ISKRA]

Piękny,plastyczny...aż sie rozmarzyłam:)

[Gość]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ona - dendronium mobile, on - hedera helix, mezalians na pierwszy rzut oka, ale przetrwają, jako, że są uosobieniem zwykłych ludzi. Pozdrawiam.

[Gryf]

Rozkwitła swą delikatnością,
Barwami pieściła zmysły.
Jakże naiwna myślała o raju,
Marzenia burzą obojętności prysły.

Stała samotna, piękna i oschła,
Patrzyli na nią nie widząc jej wnętrza...

Znalazł się jeden co ją zrozumiał,
Sam będąc dziwnym tworem natury.
Ona poezją tańczyła z lekkością,
Gdy grał jej na cytrze rycerz ponury.

Witaj Eugeniuszu, przepięknie nakreśliłeś ów romans z dwóch biegunów życia.
Pozdrawiam, Janek.

[Gość]

Podziwiam Cię Janku, każdy Twój komentarz to poezja lepsza od komentowanego wiersza. Miło mi i pozdrawiam. Eugi.

[Gość]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ja też! Dziękuję i pozdrawiam. Eugi.