rojenia maturzysty

[Krzysztof Kwiatkowski]

Z życia wyprany
Umysł gdzieś błądzi
Sen brzmiąco złamany
Fizyczność mną rządzi
Psychika niczym wata
Powoli bezdechem nasiąka
płynnymi wspomnieniami lata
marzeń upadłych – łąka

Stąd mnie zabierzcie
Kochać pozwólcie
Myśleć przestańcie
W dłoń kwiaty wsuńcie
Pozwólcie być wreszcie

Rojeniami karmić się pragnę
Dłużej i dłużej aż do chwili
Jesieni tej zimnej, mojej, samej
Nie chcę w tym tkwić,
chcę wyjść poza zamęt

Świat przyszło nam zużywać na zły sposób...
Nikt nie słyszy śpiewu takich jak ja, jak my
tonących we wczorajszej nocy osób

[agnieha tjaghe]

ehm... za duzo chęci, za mało uczucia, wg mnie...jest wnim coś.. hm.. szkolnego? z jednej stroby szkolna składnia, a zdrugiej strony zły dobór słów.. jakos jak się czyta, to nie idzie...:/ . i jakoś nie zapada w pamięć...

pozdrawiam:)

[natalia]

pierwsza zwrotka nie
ale dalej jest świetnie, bardzo dobrze mi się czytało, sporo wymieniania, ale w zgrabny sposób
ciekawy klimat wytwarza, podoba mi się

Serdecznie pozdrawiam
Natalia

[Black Field]

"Stąd mnie zabierzcie
Kochać pozwólcie
Myśleć przestańcie
W dłoń kwiaty wsuńcie
Pozwólcie być wreszcie"-swietne....:) mi do matury dalej niz tobie ale zmora nauki ciazy niestety...;] takie troszke ironiczne...bardzo mi sie podoba...