Nastał czas...

[Robert Baranowski]

Bystry nurt rzeki wyprzedza moje myśli
Oczy śledzą obłoki żeglujące po niebie
Nastał czas pojedynku z czasem i przestrzenią
Dźwigam jarzmo niewolnika wspomnień



Kwiaty więdną i rozkwitają na moich oczach
Początek i koniec zamieniły się miejscami
Nie mogę odnaleźć obrazu samego siebie
Szukam w ciemności śladu alter ego



Szara masa przelewa się przez rozgrzane
słońcem tortuary
Gubi bezpowrotnie okruchy rozedrganych,
złocistych promieni
Depcze odciski rozbieganych po ulicach
współplemieńców



Wszyscy pędzą, aby dogonić czas
Mijają się uciekając wzrokiem od siebie
Byle dalej, byle szybciej, byle...

[Messalin_Nagietka]

tak sobie myślę, że ktoś kolegę w drzewo zaklął - czaru jesieni trzeba by kolega wrócił do ludzkiej postaci - jednak czy tej samej? - wiersz nawet, nawet ... plus
MN