wykres

[Biała Lokomotywa]

zna go dobrze
jak funkcję matematyczną potrafi wyliczyć
wyznacza punkty zerowe i przegięcia
maksima i minima
miał dążyć do nieskończoności
z ogromnym polem cał(k)owania

na płaszczyźnie zespolonej
liczb urojonych
kończy obliczenia
urwanym wykresem
pochodnej diagnozy

[krzysztof marek]

wszystkiego nie da się wyliczyć, przewidzieć. a utwór skończyłbym na "pochodnej". pozdrawiam.

[Biała Lokomotywa]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Zmieniam po sugestiach. Dziękuję i też pozdrawiam


wylicza go jak funkcję matematyczną
wyznacza punkty zerowe i przegięcia
maksima i minima
miał dążyć do nieskończoności
z ogromnym polem cał(k)owania

na płaszczyźnie zespolonej
liczb urojonych
kończy obliczenia
urwanym wykresem
pochodnej

[WiJa]

Czytałem właśnie wszystkie Twoje wiesze, i wszystkie są takie same, czyli dobre, i/bo podszyte, tyle żartem, tyle satyrą, co również sarkazmem. A to nie jest częste u poetów, a przecież to jest bardzo cenna rzecz – takie właśnie podejście do twórczości. W każdym razie mnie to odpowiada, i to bardzo. W końcu można, a nawet trzeba mówić, i to nawet, a może i przede wszystkim o rzeczach poważnych, właśnie w ten sposób, czyli z poczuciem humoru, choćby i podskórnym. I to nawet nie chodzi o to, ze czytelnik to jednak lepiej odbiera, a przynajmniej więcej poprzez żartobliwość do czytelnika dociera, tylko chodzi o to, że takie spojrzenie, to jest najzdrowsze spojrzenie, na rzeczywistość, bo najczęściej na chorą, a przynajmniej pokręconą niemiłosiernie rzeczywistość. A sprawność warsztatową masz już w pewnej mierze wykształconą, oczywiście, że nie ma tak dobrze, żeby nie mogło być jeszcze lepiej, ale przynajmniej Twoje słowo, tj. sposób wypowiedzi, nie przeszkadza tematowi pokazać się w całej karasie, a przynajmniej z najlepszej strony. Utwierdza mnie w tym wiersz Siarkowy , bo nieraz w pewnych miarach traci się pewną swojskość na rzecz pustej (przepisowej, ograniczonej właśnie ramami) literackości, człowiek po prostu w takich wierszach przestaje być sobą, na rzecz nijakości. Cóż Ci mogę więc jeszcze doradzić, chyba tylko to, żebyś się ceniła, i nadmiernie (niepotrzebnie) nie szafowała słowem. Po prostu, żebyś zachowywała wyczucie, jakie właśnie Cie wciąga, do twórczości. A powyższy wiersz czy będzie w wersji pierwszej czy nie (bo poprawionej) to rzecz względna, i najbardziej chyba od Ciebie samej (właśnie od Twojego wyczucia) zależna. Pozdrawiam

[Biała Lokomotywa]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bardzo dziękuję za miłe słowa. Ile to człowiek może się dowiedzieć o sobie, więcej niż myśli:) Jestem na początku drogi "poezja", a najtrudniej o obiektywizm w stosunku do własnej twórczości, cenię więc sobie wszelkie uwagi. Też pozdrawiam.

[Zdzisław_Chciwiec]

....no bardzo - bardzo dywergencyjny przekaz :)))

[Biała Lokomotywa]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję za komentarz. Już wiem co oznacza "dywergencyjny":)