*** (Gdyby wszystko z życiem łączyć...)

[Kaliope_X.]

Gdyby wszystko z życiem
łączyć w jedno
nagle

Cóż za obraz rad nastanie!

Zza koperty lekko żółtej
życzeń doczekanych
nagle

Jaka świętość nam?... kochanie!

Gdyby smutek zamknąć w czasie
już znajomą dłonią
nagle

Czy nie czekać mam z pewnością?

Tęskny kolor czarnych liter
odczytanych przecież
nagle

Czy nie przykryć mam miłością?

Gdyby patrząc w chmurne niebo
ujrzeć słońce za powłoką
nagle

i palec do ust przycisnąć
i zatrzymać nienadeszłe „nagle”,
w „teraz” je obrócić!

Gdyby struny od wielbienia
uważnie trącane
zmienić w prawo do spełnienia
choć nie zapisane

gdyby...

wszystko z życiem
łączyć w jedno
stałe
miłowanie...

[WiJa]

Czym by ten wiersz nie był, na pewno jest rodzajem pobożnych życzeń, i chwała mu za to. Mniejsza chwała za to, jaką jest literaturą piękną, ale co tam literatura piękna, kiedy jest pięknym uczuciem i pragnieniem. Inne rzeczy przyjdą z czasem, i to same, trzeba je tylko będzie ugościć, a nie wygonić, nawet z największą uprzejmością. Bo ciągłego odradzania się (tyle na nowo, co i na chociaż troszeczkę inne/go/), nigdy nie jest za dużo. Pozdrawiam

[Kaliope_X.]

"Ciągłego odradzania się nigdy nie jest za dużo" - jak najbardziej, zgadzam się.

Dziękuję za zainteresowanie i komentarz. Pobożne życzenia odradzają się w słowach - słowami pobożność życie graweruje... oby tylko prostoty języka nie zaniechać..
Ot, takie małe życzenie (pobożne).

Z wyrazami serdeczności,

In-humility,
K. W.