Kret

[Adam_Szadkowski]

nie ma nic gorszego od szczęśliwego poety
nie ma nic wspanialszego od nieszczęśliwego poety



z kilkoma makami
nade mną
rozłożyłem nogi na łące

gdy czuję pracę mrówek
drżą mi policzki z rozkoszy
- mam smyrgotki

poprzedniej wiosny
siedzieli tu we dwoje jacyś
czułem uciskanie na spróchniałym mostku
prawie jak bicie
kościelnego dzwoneczka
kiedyś

lubię zapach ziemi
lubię zapach wnętrza ziemi
nie lubię zapachu ziemi
nie lubię zapachu wnętrza ziemi

w wilgoci zagrzybionej
co gra z moimi brwiami
w zabijanie
nie oddycham
umieram

nie umieram
żyję
wieczny kret
rodzaj kretyna
bez kopców
bez bałwochwalstwa

sam na sam
sam

[Mirosław_Serocki]

To mi się zaczyna podobać
Muszę pogratulować i czynię to z wielką przyjemnością
Pozdr.

[Assire__var__Anahid]

i mi sie podoba

wiecej nie mam potrzeby dodawać

[agnieszka puczynska]

nie ma nic wspanialszego od nieszczęśliwego poety-
kiedy gubi złotą podkowę - tworzy
obok stoję i podziwiam
wiersz jak łza
czysty

aga

[Adam Raj]

Bardzo ciekawy wiersz, wart powrotu.

pozdrawiam

[Gość Dawid Ciesla]

[joaxii]

Piękny wiersz. I bardzo prawdziwy. Wręcz fizycznie odczuwalny. Nie będę psuć nastroju interpretacją. Chciałabym tylko powiedzieć, że tak naprawdę, człowiek zawsze jest sam. Tylko nie zawsze zdaje sobie z tego sprawę. A ślepy czasami widzi więcej. Bo nie daje się oszukać powierzchownym obrazem świata.
Rozgadałam się - przepraszam. Ale dopadła mnie melancholia...

[Tommy Jantarek]

Adamie wiersz jest super, ale z tematyką przesadziłeś teraz. Pogrążasz moją i tak cienkimi nićmi szytą psychikę w dole, ale może dzięki temu będę pisał lepiej niż dotychczas