Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Dobranoc Erato

Gryf

Przez Gryf
w Wiersze gotowe - publikuj swoje utwory

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Gryf

Gryf

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zapada zmierzch, odkładam pióro,
Bezładne słowa chaosem milkną.
Ogień poezji gaśnie ponuro,
Ostatnie myśli w niebyt przenikną.

Wsłuchany w ciszy pieśni namiętne,
Kładę się ciężko, szukam wytchnienia.
Uszu dochodzą koncerty zaklęte,
Cykady grają marsz zapomnienia.

Dobranoc Erato, zamykam oczy,
Strudzoną głowę chowam w twym łonie.
Nim północ wybije, czar swój roztoczysz,
A dusza poety miłością spłonie.

Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano

Dziarsko machają Twoje skrzydła Gryfiątko, co cieszy mnie ogromnie.
Noc już zapada, cykady grają
Dniu - co odchodzi - marsz zapomnienia.
Czas wtulić głowę w łono Erato
I tworzyć piękne, nowe wspomnienia.
Serdeczne i jeszcze bardziej serdeczne Janku, myśli wysyłam ku Tobie.
J.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • grzegorz-kot67@o2.pl
      Na wolności

      Przez [email protected] · Opublikowano

      @violetta Wracaj do zdrowia                     i się nie chowaj, ON                     Cię dopadnie,                     daleko na dnie? Miłej niedzieli, u mnie leje jak z cebra/
    • Trollformel
      Książkowa twarz

      Przez Trollformel · Opublikowano

      @Poezja to życie Dziękuję :)
    • Benjamin Artur
      Szklany łabędź

      Przez Benjamin Artur · Opublikowano

      Łuna spłynęła mi wprost na czubek palca. Gdy przybiłem go swoim ciężkim sumieniem, zło w czystej postaci uderzyło mnie znienacka. Nawet nie zdążyłem przekląć ani o niczym pomyśleć. Coś jak życzenie wypowiedziane do spadającej gwiazdy. Do upadłej, zataczającej się panny. Panny zarannej. Panny pobladłej. Zamknąłem się głęboko w sobie. Pokój wyglądał na spuchnięty, niczym karton przeterminowanego mleka. W środku roiło się od bakterii najprzeróżniejszych kształtów. Pożerały się nawzajem i namnażały z jeszcze większą siłą, rozlewając się po ziemi. Wiem, że już niedługo wszystko to wybuchnie. Mój palec chyba uruchomił tę reakcję. — Co mnie boli? Ten cały świat. Ten cały kosmiczny rytm. Bardzo się zmienił. Z miarowego stał się amorficzny. Ziemia bez przerwy przyspiesza, zwalnia, a potem znów za czymś goni. Jak spóźniony pociąg próbuje nadrobić stracony czas. Najbardziej wkurwia mnie to, że nie można z niego wysiąść. To jeszcze nie ten etap. Muszę tkwić w środku i słuchać, jak coraz bardziej gubi rytm. Człowiek po raz kolejny zmienia swoje oblicze. Jakby po raz kolejny zrzucał starą formę. Od łabędzia Ledy do łabędzia szklanego. — Czy mogę skosztować kropelkę tego? To mi dobrze zrobi. Muszę się jakoś odegrać temu światu. Najlepiej będzie, jeśli zniszczę wszystkie karty. Nie chcę już, żeby ktoś wywołał kolejną wojnę.   Epilog Widzisz, ten cały świat na moment stał się trzeźwy. Jest trzeźwy tylko wtedy, gdy ja jestem pijany. Takie małe odwrócenie losu. Dlatego nie mogę równo na nim stanąć. Widzisz, maleńka — ja nie mogę być trzeźwy. Muszę jakoś ten świat w pionie utrzymać.    
    • wiedźma
      Kamaalfabet

      Przez wiedźma · Opublikowano

      @piąteprzezdziesiąte  świetne! 
    • violetta
      Na wolności

      Przez violetta · Opublikowano

      @andrew ja kiedyś grałam, ciężka rakietka:)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...