a kiedy iść będę musiał

[janusz_pyzinski]

droga prowadziła mnie zawsze dalej niż matka
tak poznawałem świat wspinając się z mozołem
na zawsze ostatnią deskę ratunku
gdy ptaki nadaremnie przysłaniały słońce
bezwolne w półcieniach pamięci

wracałem na szczekanie starego psa
niebem ciężkim od pełni aż pochyłe myśli zegara
nie zmieniły kąta nachylenia świtu do zenitu

mieszkałem w tobie oddychałem powietrzem
ciężkim od bibelotów pasów do pończoch
dziadek chłopski filozof powtarzał że ze szczęściem lepiej
koty są teraz w modzie pozwalają samotnym przeżyć samotność
i tak naprawdę można znaleźć to co nigdy nie zginęło
a tylko na chwilę odeszło

a kiedy przyjdzie czas i iść będę musiał
to pójdę tam gdzie taty łza
skapnęła kiedyś do kwaśnego mleka
przez falujący łan co poplącze nogi
w taborach gwiazd i tętencie koni

[Bernadetta1]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

o jak fajnie, ze jestem pierwsza:),,mieszkałem w tobie oddychałem powietrzem'' i zaraz potem,,koty sa teraz w modzie''.Chyba już wiem, co mi sie podoba w Twoich wierszach Januszu.Są wywazone w częsiach delikatnych i bardziej dosłownych,taka mieszanka nastrojowości i realizmu...pozdrawiam:)

[Leszek_Nord]

Janusz, obok przepięknych wersów zdarza się w Twoim wierszu łyżka dziegciu - aż pochyłe myśli zegara nie zmieniły kąt nachylenia świtu do zenitu - na ten przykład. Całość jednak może się podobać. Jest bowiem w Twojej poezji coś magicznego. Pozdrawiam. Leszek

[Fly Elika]

pękka mi głowa, w wierszu jest coś tak jak ja chciałam iść
broszę żeby tylko nie uprawiano praktyk religijnych
na mnie itp. i proszę o zdjęcie wierszu o krzyżu-
bo czuję ze gdzies cos jest nie tak,
teraz wspłcześnie
i innych wymiarów juz nie próbowano
bo to szkodzi na głowę
moje ciało tego nie przetrzyma
i innym też szkodzi bardzo,
chciałabym blisko być mojego męża i dzieci
ale bez układania jak się mam zachowywać,
bo jestem grzeczna kiedy mnie się
nie wali i bije jak zwierzę, tylko rozmawia
i nie zostawia
i pomaga sobie cos przypomnieć,
co było pred chwilą,

[Cream Dream]

Nawet są zjadliwe części tego wiersza, będące w większości nad wersami w stylu łzy kapiącej do mleka albo w stylu zenitu. Wiersz nierówny. Jakby takie banały poprawić, pewnie by sie podobało

[Agata_Lebek]

Tym razem wydaje mi się Januszu, że odrobinę przedobrzyłeś kilkoma rzeczami. Wielość czasowników zachwiała płynność, rytm i równowagę wiersza.
Za dużo dopowiedzeń i przegadania odciąga czytelnika od sedna.
Moja propozycja (kierunek wprowadzenia ewent. zmian):

droga prowadziła mnie zawsze dalej niż matka
mozolna wspinaczka

wracałem do starego psa
nieba ciężkiego od pełni
powietrza nasyconego zapachem bibelotów
pasków do pończoch

dziadek chłopski filozof powtarzał
ze szczęściem lepiej
koty są teraz w modzie
pozwalają samotnym przeżyć samotność
i można znaleźć to co odeszło tylko na chwilę

a kiedy przyjdzie czas i będę musiał iść
pójdę tam gdzie łza taty skapnęła do kwaśnego mleka

przez falujący łan co plącze nogi
w tabory gwiazd i tętent koni


Pomarudziłam, teraz zabieram ;))

[Nikodem_Ópatowski]

"koty są teraz w modzie pozwalają samotnym przeżyć samotność"

nie mam kota...wiec z moją samotnością nie jest jeszcze tak źle:)

pozdrawiam

[H.Lecter]

Prawie każdy twój wiersz, można jeszcze "uczesać", by był bardziej przystojny ale to trochę bez sensu. Luźny nadgarstek, zamaszystość frazy to twoja wada i zaleta, znak szczególny, podjęte świadomie ryzyko twórcze. Zabrać ci to, to "zabić" Pyzińskiego ;) Wyjmuję dla siebie, z tego co piszesz, to, w czym bardziej słyszę myśl, niż słowa, i tak jest w tym przypadku...
Dobre.

[Stefan_Rewiński]

TO JEST ŁADNE:
a kiedy przyjdzie czas i iść będę musiał
to pójdę tam gdzie taty łza
skapnęła kiedyś do kwaśnego mleka
przez falujący łan co poplącze nogi
w taborach gwiazd i tętencie koni

[Fanaberka]

Piękne myśli i frazy popsute jakimś np.: "zawsze".
Np:
droga prowadziła mnie dalej niż matka - to by moim zdaniem wystarczyło. Jest prawdziwsze, delikatniejsze.

Takich uwag miałabym więcej.