Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Kocham Cię

Magdalena Dolatka
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Magdalena Dolatka

Magdalena Dolatka

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Jesteś dla mnie wszystkim...
Natchnieniem,życiem,powietrzem.
Nie chcę być z nikim innym.
Bez Ciebie świat jest dla mnie katem.

Twój głos naznaczył moje serce,
a twoje usta moje ciało.
W twych ramionach odnalazłam niebo,
a w twoich oczach wiarę.

A ja kocham Cię!
I choćby ktoś próbował rozdzielić nasze drogi,
nigdy nie przestanę kochać Cię!
Z tobą mijają wszystkie moje trwogi.

Trudno jest udawać,że przeszłość nie istnieje,
jesteś tutaj przy mnie.
Gdy jestem z tobą czuję,że żyję,
I nikt nas nie rozdzieli o nie!

Twój głos naznaczył moje serce,
a twoje usta moje ciało.
Wtwych ramionach odnalazłam niebo,
a w twoich oczach wiarę.

A ja kocham Cię!
I choćby ktoś próbował rozdzielić nasze drogi,
nigdy nie przestanę kochać Cię!
Z tobą mijają wszystkie moje trwogi.

A ja kocham Cię!
I choćby ktoś próbował rozdzielić nasze drogi,
nigdy nie przestanę kochać Cię!
Z tobą mijają wszystkie me trwogi.

Kocham Cię!

6 kilo

6 kilo

Opublikowano
Opublikowano

Magdaleno,
takie kochanie to miłosne słowików śpiewanie,
to uczucie barwione słowem na tęcze wiosenną,
tylko pozazdrościć temu Panu,
z przyjemnością przeczytałem,
jacek.

Anna_Para

Anna_Para

Opublikowano
Opublikowano

Madziu: Bardzo dużo błędów: poprawiaj szybciutko. Jak się weszło na forum poetyckie, wypada uszanować czytelników i tego chłopca, do którego tak spontanicznie mówisz.

Natchnieniem, życiem, powietrzem. - spacje


Trudno jest udawać, że przeszłość nie istnieje, - spacja

Gdy jestem z tobą czuję, że żyję, - spacja

I nikt nas nie rozdzieli, o nie! - przecinek

W twych - ort.

Poza tym - jesteś niekonsekwentna, bo zaimki dotyczące adresata lirycznego piszesz raz małą, raz wielką literą, a to już błąd. Zaimków jest zbyt wiele i całość jest niestety bardzo, bardzo infantylna.
Ale miłości - tylko pozazdrościć... Próbuj dalej, ćwicz. Powodzenia, Para:)

klubo

klubo

Opublikowano
Opublikowano

zobacz jak można go przerobić- bo warto- w takiej formie- tylko do pamiętnika-

wybrałam drugą zwrotkę

głos naznaczył serce
a usta moje ciało
w ramionach odnalazłam niebo
a w oczach wiarę

więcej niedopowiedzeń= lepiej dla wiersza- pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • UtratabezStraty
      Wielka walka małej Niki cz. 1

      Przez UtratabezStraty · Opublikowano

      @Berenika97 , początek tej całej historii raczej nastawia czytelnika negatywnie do obydwóch pań psycholożek. Powstaje pytanie, czy ta tendencja utrzyma się w dalszych częściach tej historii, które przecież mają nastąpić. A tak poza tym to warto zauważyć, że dosyć łatwo czyta się tę historię, co dla czytelnika jest zaletą.
    • Berenika97
      Bezpowrotnie

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Migrena   Bardzo dziękuję!    Wiesz, że są teksty, które pisze się z zamkniętymi oczami. I nie każdemu chce się w nie wchodzić naprawdę. Ty wszedłeś. To znaczy dla mnie  bardzo dużo    Serdecznie pozdrawiam.    I tak  @Andrzej_Wojnowski   Bardzo dziękuję!    "Tym, co zostało w środku" - tak właśnie. Czasem myślę, że piszę po to, żeby samą  siebie zrozumieć.    Serdecznie pozdrawiam. 
    • Proszalny
      wciąż wieszają Jezusa

      Przez Proszalny · Opublikowano

      @iwonaroma Jezus zmartwychwstał :)
    • Berenika97
      Wielka walka małej Niki cz. 1

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      Wrzesień wisiał w powietrzu, pachnąc mokrymi liśćmi i nowymi tornistrami. Dla sześcioletniej Niki ten zapach był zapachem „dorosłości”, o której marzyła. Chciała iść do szkoły - nie do zerówki, w której się wynudziła, ale do prawdziwej szkoły, z dzwonkami, tablicą i zeszytami. Problem polegał na tym, że system uważał ją za zbyt małą. Aby udowodnić swoją gotowość i trafić do pierwszej klasy, musiała przejść przez mury Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej.       Wizyta ta była niczym egzamin w loży mędrców. Nika - drobna dziewczynka o burzy niesfornych, brązowych loków i spojrzeniu, które potrafiło przewiercić dorosłego na wylot - maszerowała u boku taty. Jej rączka spoczywała w jego dużej, ciepłej dłoni. Tata był jej opoką, ale dziś nawet on wydawał się nieco spięty.         Po drodze, dla poprawy nastroju, wstąpili do księgarni. To tam, wśród zapachu świeżego druku, Nika ją zobaczyła. Okładka mieniła się kolorami, a złote litery głosiły: "Baśnie". Dziewczynka kochała legendy o rzekach, kłobukach i zaklętych księżniczkach. Tata, widząc błysk w jej oczach, kupił książkę bez wahania. Nika przytuliła twardą oprawę jak najcenniejszy skarb. Czuła się silniejsza, mając przy sobie świat magii.       Budynek poradni był przeciwieństwem księgarni. Pachniał starą pastą do podłóg, kurzem i paraliżującym stresem dzieci. Korytarz ciągnął się w nieskończoność, pomalowany na smutny, lamperyjny błękit. Nika i tata usiedli na twardych, skrzypiących krzesłach. Dziewczynka poczuła, jak żołądek kurczy się w małą, ciasną kulkę.       W końcu drzwi gabinetu otworzyły się i wyłoniła się z nich kobieta w średnim wieku - w okularach na łańcuszku i ciasnym koku. - Nika Kowalska? Zapraszam z tatą - powiedziała beznamiętnym głosem. W gabinecie panował zaduch. Dwa biurka zawalone papierami, szafy pękające w szwach od segregatorów i starych testów. Przy drugim biurku siedziała młodsza psycholożka - znużona, mechanicznie stukająca długopisem o blat.       Nika usiadła na zbyt wysokim krześle, jej nogi dyndały w powietrzu. Książkę położyła na kolanach, kurczowo ją trzymając. Starsza psycholożka, pani Halina, spojrzała na dziewczynkę znad okularów, a potem na książkę. Uśmiechnęła się sztucznie - tym rodzajem uśmiechu, który dorośli rezerwują dla dzieci, które uważają za nierozumne.       -Nikuś, oddaj proszę książeczkę tacie. Połóż ją tam, na krześle obok niego. Bo przecież to tata będzie ci czytał te baśnie w domu, prawda? Tutaj będziemy się bawić w inne rzeczy.   Słowa te mocno uderzyły w Nikę,  jakby otrzymała cios w policzek. W jednej chwili lęk ustąpił miejsca gorącemu, pulsującemu w skroniach gniewowi. To nie była żadna „książeczka”. To były ulubione baśnie. I co najważniejsze - ona umiała już czytać. Sugestia, że potrzebuje taty, by poznać historie, była podważeniem całej jej tożsamości "prawie-ucznia".   Poczuła, jak policzki płoną. Wyprostowała się, wbiła wzrok w panią Halinę i powiedziała głosem nienaturalnie spokojnym, lecz twardym jak kamień: - Nie. To jest moja książka. Chcę ją mieć przy sobie. I nie musi mi nikt czytać. Przeczytam sobie sama.   W pokoju zapadła cisza. Tata rzucił córce spojrzenie pełne ostrzeżenia - i podziwu zarazem. Psycholożki wymieniły znaczące miny. W tym niemym porozumieniu, mężczyzna wyczytał diagnozę: bunt. Trudności z podporządkowaniem się autorytetowi.
    • Toyer
      Echo szczęścia

      Przez Toyer · Opublikowano

      Ulotne szczęście, nie szczędzi nieszczęścia, nie dla nieszczęścia! Wołam: szczęścia! Szczęśliwy zakopywałem smutek – czy to pech? Nie! Szczęście! Ale to już było… Teraz nieszczęście nie oszczędza – niech zbankrutuje! A szczęście się bogaci… Nieszczęśliwy? Nie! Szczęśliwy! Czujesz? Nie? Szczęśliwy! Jedno „nie” – a tak wiele znaczy…

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...