jak kamień w wodę

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Pisałem o tym sonecie ze strony poezji Współczesnej. ale ten też nie jest o deszczu - samego deszczu tu brak i w miejsce tego jest porównanie do deszczu gwiazd, co zresztą jest czymś starym jak świat, vide deszcz meteorytów (kiedyś uważano je za spadające gwiazdy). Na końcu jest mowa o związanym człowieku jako widzu, co dość dziwnie koreluje ze sznurkami ze wstępu. Tym bardziej w obecności takich określeń wobec niego: "I lekko się unosisz".

Zauważ z kolei, że takie zwroty jak: "tu związany czeka, zaklęty w zmartwychwstanie" są tylko Twoim własnym odautorskim wnioskiem, a na pewno nie wynikają z wcześniejszej treści i gdybyś napisał na odwrót, np. "tu czeka wolności zakuty w zmartwychwstanie" to niewiele by to nie zmieniało.
Uogólniając: wiersz został napisany jakby metaforyka była jego najważniejszym środkiem. Reszta się nie liczy, stąd "Nie znosi nikt próżni" gdzie nie bardzo wiadomo o jakiej próżni mowa? O pustce? W takim razie: żyłki, deszcz, krople, gwiazdy i pozostałe gadżety temu zaprzeczają! Kuglarskie jest najbardziej podejście do tematu bo zanim Czytelnik się spostrzeże, już Autor wręcz twierdzi, że "I z każdą nocą czujesz, że bardziej się skraplasz" czyli - mam nadzieję - że jest on sam owym deszczem który nie spadnie? W innym kontekście, brzmiałoby to wręcz zabawnie, nawiązując do nocnego moczenia ;)
Za dużo porównań, jakby opierać wiersz na tym, że monitor to guzik z dziurkami przez które - każde przez swoją - co noc patrzą na siebie zakochani :-) Albo:
Deszczu nie było. To motek z DNA zsunął się z kolan, których też już nie ma.
Ależ ja jestem! Dotknij mnie kochany: czujesz, jak jestem? Jestem, choć niema.

Żartuję, ale chodzi mi o to, że baaardzo umownie wypowiadasz coś a potem się tego trzymasz jakby na siłę starając się to ubrać w logikę. Przypomina to filozofię scholastyczną, charakterystyczny sposób rozumowania dla Średniowiecza, jeszcze przed przyjęciem newtonowskiego rozumienia świata jako obowiązującego. Czyli powiedzmy ktoś stwierdzał, że w łebku szpilki zmieści się ni mniej ni więcej tylko 200 diabłów, a potem na siłę to udowadniał.
Większość Twoich wierszy zaczyna się od podobnych wniosków a potem... potem już się jakoś to toczy i nawet na koniec mamy rzekomo logiczne podsumowanie. Coś w rodzaju literackiego twierdzenia, które trzeba udowodnić, nieważne jakimi argumentami a te przybierają postać metafor (zazwyczaj są przeniesieniami określeń z jednych rzeczy na drugie, jak: morze-linieje, gawiedź czyli tłum, dużo dużo ludzi i niewidzialna)

Przynajmniej dla mnie jest to zbytnie nagromadzenie umownych figur, a co najgorsze, jakby na siłę wyprowadzone na ich podstawie wnioski (stąd pewne skojarzenie ze scholastyką)

Na plus, że i tak piszesz co najmniej o 4 promile nieba lepiej niż kiedyś, także pod względem technicznym! W odróżnieniu od niejakiego Tango ;-)

Pozdrawiam.

[Dorota_Jabłońska]

Nie sposób przejść obok, nawet w boskich kaloszach :)) Bardzo lubię wiersze, z którymi można porozmawiać. Stylem wypowiedzi przypomina P. Coelho /nawiasem mówiąc nie przepadam/ ale tylko w nakreśleniu uczuciowej rozterki. Pan zrobił to zdecydowanie lepiej.

Pozdrawiam :)

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ech, ja i Coelho? Jakby się dowiedział, pewnie znów by trafił do szpitala psychiatrycznego pojąwszy, że tak mało osiągnął :-) Ale, zważywszy na bliskie zeru szanse, że się dowie - bardzo dziękuję za tak uskrzydlający komentarz!
I serdecznie pozdrawiam.

[Franka Zet]

Ty i Coelho? On jest zdecydowanie marny, nie zostawia chwili na zastanowienie. Upierdliwie dopowiada. Czytałam go wieki temu i już nie chcę.

Więc - Ty i Coelho? Na pewno nie.

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ech, nie zawstydzaj mnie, proszę...
Bardzo.

[Magda_Tara]

niedościgniony

[Bo]

a jednak. a jednak czy nie chodzi czasem o kota transsyberyjskiego?
wracam, bo urodę i właściwości ma magnesu. aaaach.
mnie ten cwany nietoperz (nie to perz) cały czas we włosach się kotłuje. oki. 3ma klimat.
:)

[cezary_dacyszyn]

na pewno jest to dobre . Pomimo rozciągliwej formy trzyma się kupy , powtórzenia dają się
przełknąć bo dopełniają , takie dekadenckie określiłbym : absynt , papierosy i dym :)

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Gdzie mi tam do Kubicy? ;) Dziękuję, Magda

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Fajnie, że wróciłaś, czy też wpajęczyłaś się w ten tekst :-) Pozdrawiam.

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

"Absynt, papierosy i dym"... jak to ładnie brzmi. Tak, tak... klasycznie:

Konrad Wallenród - Chmury

(fragment ukrywanej przez belfrów prawdziwej wersji "Konrada Wallendroda" A.Mickiewicza
w której Wieszcz przewiduje rozwój przemysłu tytoniowego
i pełne bitew gry strategiczne)

Gdy Mistrz praw świętych pozamykał księgi
I lekcję skończył - siadł do komputera.
Miecz i krzyż wielki, znamiona potęgi,
Gry wojennej okryła wnet chmura
Siwego dymu; wkoło okiem strzelił,
W którym się radość na pół z gniewem żarzy,
I niewidziany gość na jego twarzy,
Uśmiech przeleciał, słaby i znikomy:
Jak blask, co chmurę poranną rozdzielił,
Zwiastując razem wschód słońca i gromy.

Ten zapał Mistrza, to groźne oblicze,
Napełnia serca otuchą, nadzieją;
Widzą przed sobą bitwy i zdobycze
I hojnie w myśli krew pogańską leją.
Takiemu władcy któż dostoi kroku?
Któż się nie zlęknie jego szabli, wzroku? -
Wiwat, Settlersi! już się chwila zbliża,
Gdy z klawiatury błyśnie znamię krzyża.

Nadzieje próżne. - Cieką dni, tygodnie,
Upłynął cały długi rok w pokoju;
Litwa zagraża, Wallenród niegodnie
Ani sam walczy, ani śle do boju;
A gdy się zbudzi i cóś działać zacznie,
Stary porządek wywraca opacznie.
Woła, że Zakon z świętych wyszedł karbów,
Że bracia gwałcą przysiężone śluby;
"Módlmy się - woła - wyrzeczmy się skarbów,
Szukajmy w cnotach i pokoju chluby!"
Narzuca posty, pokuty ciężary,
Uciech, wygody niewinnej zaprzecza;
Lada grzech ściga najsroższymi kary
Podziemnych lochów, wygnania i miecza.

Tymczasem matka, która już z dala
Poczuła zapach dymu od stolicy
Syna, znając, że ten co noc podpala
Papierosy ojca albo okolicy;
Pod całym domem dumnie się przechwala,
Ze idzie zaraz po księdza z kaplicy;
Pierwszy raz dzieci z rodziców swych progu
Zadrżały na dźwięk matczynego rogu.

Kiedyż być może czas lepszy do wojny? -
Litwa szarpana wewnętrzną niezgodą;
Stąd dzielny Rusin, stąd Lach niespokojny,
Stąd krymskie chany lud potężny wiodą.
Witołd, zepchnięty od Jagiełły z tronu,
Przyjechał szukać opieki Zakonu;
W nagrodę skarby i ziemie przyrzeka
I wsparcia dotąd nadaremnie czeka.

Szemrają bracia, i rodzinna rada,
Mistrza nie widać; Dziadek stary bieży,
W kuchni, w sypialni nie znalazł Konrada:
Gdzież on? - zapewne u narożnej wieży.
Śledzili bracia nocne jego kroki;
Wszystkim wiadomo: każdego wieczora,
Gdy ziemię grubsze osłaniają mroki,
On wzrokiem błądzi po szkle monitora;
Niemal klęczący, przyparty do muru,
Okryty kocem aż do białej zorzy
Świeci z daleka, jak posąg z marmuru.
I przez noc całą senność go nie zmorzy.
Często na cichy dzwonek "Motoroli"
Wstaje i tęskne daje odpowiedzi;
Brzmienia ich z dala ucho nie dośledzi,
Lecz widać zaraz z nadymanych woli,
Rąk niespokojnych, podrywanej głowy,
Że jakieś ważne toczą się rozmowy.