Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Słodkiego życia mi tu zabrakło.
Słodkiego życia - więc zgódź się, Boski,
aby mnie anioł skrzydłami natchnął
i szczęściem tknięty, umrę z miłości.
Spłynę po śmierci ku Tobie zdrojem,
użyczać chłodu ciału w kąpieli -
błysnął jak diament na firmamencie
światłem nadziei, nieśmiertelności.
Bym dla tej prawdy oddał, co moje,
to śmierć, by odtąd być tylko z Tobą.
I pluję śmierci w oczy szyderczo -
a niebo milczy, bez słów litości
lecz Ziemia nie chce, abym był wodą,
a Ty? - Ty nie chcesz, żeby mi przeszło.

Opublikowano

Dobre sobie, co za arogancja?

Właśnie widzę, że Ty mówisz...mój-


Zobacz

jak się uwalnia czas
z jej stóp ?

jak cisza rozchyla
oddech, ruch.

usłyszeć, jak owija się
w kłębek pary. w locie -

gdy cię nie ma chwytam,
w garść chwytam...

zobacz, jak się szamocze
wokół, tutaj.




Dnia: 2010-05-06 21:51:10, napisał(a): były premier
Komentarzy: 1065

doczekać czegoś nie z tej ziemi,(...)ziarnko poezji,
które tkwi w każdym ćwierćanalfabecie.

były premier:myślę, że musisz podać się do dymisji?
Ale stój! Jest możliwy wolny etat.
Jak chcesz, możesz zostać u mnie woźnym w szkole.
Jak ją tylko wybuduję?

Pozdr. b;

J.S

Opublikowano

były premier:i tak ma jeden plusik, a reszta minusiki.
Ten Twój wierszyk. Więc czym mnie tu straszysz?
Jak dla Ciebie, nie ma wiersza? Tak dla mnie- Twój będzie tym samym.
Tu jest tylko pokazany przykład. Tego, co Ty reprezentujesz?
Pisząc, taki nijaki? Do mnie komentarz.-"nie ma wiersza"
Więc kup sobie okulary. To tyle.
Bez komentarza.

Pozdr. b;

J.S

Opublikowano

tekst niby ma być podniosły, niby ma dążyć do poezji klasycznej, tzw. wniebowziętej innymi słowy natchnionej.

niestety czytając twój wiersz nic nowego nie znalazłem dla siebie, a jako czytelnik, czyli podróżnik po literaturze, chciałbym zobaczyć coś nowego, zaskakującego. W tym tekście czułem się jak w Czechowicach Dziedzicach, Radomiu, Ciechanówku na dworcu. Po prostu jedno i to samo (p.s nie mam nic do tych miejscowości dałem tylko jako przykład).
w budowie wiersza przeszkadza mi nadmierna powtarzalność tych samych słów
np słodkie życie - 3 razy, śmierć 3 razy, niebo... itd itp
konstrukcja zawiera przetarte szlaki, klisze, które już dawno wyblakły, oraz nadmiar zaimków zwrotnych brrr.....


innymi słowy wiersz mi się nie podoba i takie jest moje subiektywne stanowisko
pozdrawiam

Opublikowano

Tali Maciej;tego wymaga ten wiersz.
Więc nic nie mam sobie do zarzucenia.
Cóż, każdy sądzi według siebie.
A ja nie będę z Tobą wchodził w dyskusję,
bo ta nie miałaby tu końca.

Pozdr. b;

J.S

Opublikowano

Intrygują mnie nie wiersze ale osobowość Autora.

Pokaż mi wiersze a powiem Ci kim jest Autor.

Tutaj - Super Tango zakłada już milionową maskę.

Kim Ty do cholerki jesteś Tango, co?

Mnie się już nie chce Ciebie "rozgryzać".

Więc w łaskawości swojej uchyl rąbka tajemnicy i powiedz kim jesteś Człowieku.

Poetą, malarzem, muzykiem, kobietą, facetem, schizo, psycho, macho ...
chyba MATRIX i każdemu grasz na nosie ku własnej uciesze, bo to lepsze zamiast czytania dowcipów o Salci wieczorową porą.

:)

Opublikowano

posłuchajcie


Pójdę tam
gdzie żaden człowiek
iść się nie odważył

wyruszę w długą wędrówkę
bez grosza przy duszy
z głową pełną kolorowych marzeń

a chciałbym się kąpać
w białej bali
z czystego złota

pełnej płatków róż
otoczony wieńcem
pięknych kobiet

a dziś siedzę i liczę muchy
na starej ławce
pod urzędem

z wyobraźni maluję obrazy
wyciągam fakty
z pustego kapelusza

ja książę i żebrak...




Matylda Górska;

Pozdr. b;

J.S

Opublikowano

Słodkiego życia mi tu zabrakło.
Słodkiego życia - więc zgódź się, Boski,
aby mnie anioł skrzydłami natchnął
i szczęściem tknięty, umrę z miłości.
Spłynę po śmierci ku Tobie zdrojem,
użyczać chłodu ciału w kąpieli -
w słońcu, co zbiegło z Sierra Leone,
niebo i ziemię jak kwiat rozbielić

Ta część, nawet niezła (są ślady rzadkiego u ciebie dystansu i dowcipu), potem już standard - spiże, marmury i "ciężkie norwidy"...

Opublikowano

H.Lecter:tak można zmienić końcową puentę, tych sześciu wersów.
Ale to wymaga czasu. Zapewne byłby inny odbiór.
Spróbuję jeszcze dzisiaj nad tym popracować.
Ale czy osiągnę zamierzone cele w tym sztuka.

Pozdr, b;

J.S

Opublikowano

Matylda Górska:Kim ja jestem? Człowiekiem.
Ale mam sąsiadów o takim samym nazwisku, jak Ty.
Mieszkają pode mną. Może to Twoi krewni, kto wie?
Wymienię ci tylko, ich imiona.
Piotr, Małgorzata, Paulina, Mateusz.

Pozdr. b;

J.S

Opublikowano

Nie chcę się wtrącać do dyskusji. W końcu pana wiersze mają taką, a nie inną poetykę, czyli taki, a nie inny styl i urok, przywołujący takie, a nie inne czasy; rzec by można nawet, że stare dobre czasy. I w tym wierszu ewentualnej zmiany wymaga tylko jeden wers, i to jest, o ironio, wers dziewiąty; bo właśnie słodkie życie jest, i to dobrze umocowane w dwóch pierwszych wersach, a już słodkie życie w marzeniach, trzeba z kolei i po prostu oddać innymi słowami (nawet jeżeli to wyrażenie /słodkie życie/ jest kluczowe dla wiersza), czyli na zasadzie opozycji do pierwszych wersów. Np. tak: , bądź itp. Po prostu, żeby wiersz nie był przesłodzony (słodkim życiem), a więc, żeby też nie osłabiał dwóch pierwszych wersów, bo nadmiar, nawet czegoś dobrego, może być szkodliwy. A jeżeli już musi pozostać to słodkie życie w tym dziewiątym wersie, to nie ze słowem marzenie. Reszta jest kwestią gustu. Pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Najszanowniejsi... Gdy tylko polski Internet obiegła wieść o napisaniu przez Jasia Kapelę trzydziestu tekstów o tematyce proaborcyjnej w ciągu jednego roku, po zapoznaniu się z częścią z nich zastanowiłem się mimowolnie czy ja zdołałbym napisać trzy wiersze o wymowie antyaborcyjnej w ciągu jednego tylko wieczora… I nim zdążyłem się nad tym dobrze zastanowić już kilka rymów przeciwko aborcji napłynęło mi nieproszonych do głowy…   Będę z Wami szczery... Z racji tego że niespodziewanie dopadły mnie w nocy gorączka i dreszcze nie wyspałem się poprzedniej nocy za dobrze… O poranku miałem problemy z zwleczeniem się z wyra… W ogóle tego dnia chodziłem jakiś taki półprzytomny... Ale myślę sobie... Co??? Ja nie dam rady napisać trzech wierszy przeciwko aborcji w jeden wieczór?! Ja nie dam rady?! Zaraz robię sobie herbatę z miodem i cytryną i biorę się do dzieła!... I tak w jeden tylko wieczór (kilka godzin) napisałem te trzy poniższe wiersze o wymowie antyaborcyjnej... Oceńcie je proszę sami...     ,,Wszystko to było odległym wspomnieniem”         Choć w obskurnych lekarskich gabinetach, Na przestrzeni wielu postkomunistycznej Polski lat, Każda z ust lekarza bezlitosna diagnoza, Tak wiele młodych matek z nóg ścinała,   Choć niejedna wymodlona ciąża, Podług diagnoz była zagrożona, A rozbudzona w sercu matki nadzieja, W ułamku sekundy niekiedy gasła,   Choć natrętna proaborcyjna propaganda, Niczym straszna upiorna zjawa, Usiłowała w ich myśli przenikać By zamęt i zwątpienie w nich siać…   Choć rozwrzeszczanych feministek wybuchy złości, Załganych pseudoekspertów opinie i głosy, W pamięci tak wielu z nich się wyryły, Sypiąc się z ekranów telewizorów plazmowych…   Wszystko to było odległym wspomnieniem, Gdy tuląc do piersi maleńkie niemowlę, Niejedna skrycie uroniła szczęścia łzę, Uśmiechając się zarazem serdecznie,   Wszystko to było odległym wspomnieniem, Gdy biorąc na ręce swe dziecię, Słowami przyobleczonymi w cichy szept, Obiecywała mu życie szczęśliwe,   Wszystko to było odległym wspomnieniem, Gdy spoglądając w swego dziecka źrenice, Pochwycona silnym wzruszeniem, Pierwszy jego ujrzała uśmiech,   Wszystko to było odległym wspomnieniem, Gdy pewnego dnia niespodziewanie, Padło z dziecięcych usteczek… - Mamusiu kocham cię…   ,,W oku niejednej matki”        Gdy w murach kościołów gotyckich Światło padające z kolorowych witraży Na twarze roześmianych dzieci, Migocąc wesoło na nich zatańczy,   Gdy maleńkie rączki dziecięce, Uczynią znak krzyża na czole, W niejednym stareńkim kościele, W skupieniu żegnając się z nabożeństwem,   W oku niejednej matki rozmodlonej, Dostrzec możemy ukradkiem łzę, Która perląc się w jasnego dnia świetle, Przetnie niekiedy blady policzek,   W oku niejednej matki rozmodlonej, Dostrzec możemy winy poczucie, Ból ciężkich niezabliźnionych wspomnień, Nagłe ukłucie sumienia wyrzutem…   I niejedna młoda matka, Zatapiając się w bolesnych wspomnieniach, Wzruszona w głębi matczynego serca, Pobiegnie myślami do tamtego dnia,   Gdy tamta straszna diagnoza, Padła z ust starego lekarza, Gdy z przerażeniem do wiadomości przyjęła, Że zagrożoną była jej ciąża,   Gdy pędzący na oślep świat, Nagle jakby się zatrzymał, Zimny dreszcz przebiegł po plecach, Z przerażenia tchu złapać nie mogła,   Gdy diabelska pokusa Odrzucenia nauczania Kościoła, W głębi duszy się tliła, Niczym kiełkujący z wolna chwast…   I spoglądając w oczy swych dzieci, Ocierając ukradkiem łzy, Niejedna przeklnie tamtą myśl, Gdy przyrzekała sobie aborcję rozważyć,   I niejedna Maryi podziękuje, Że w serca ich wlewając otuchę, Nadludzką wtedy dała im siłę, Ocaliła cudem zagrożone ciąże…   ,,Widziałem w mym śnie…”        Widziałem w mym śnie czarne parasolki, Połamane o uliczne chodniki, Bez litości zmiażdżone obcasami, Przesiąknięte brudem ulicznych kałuży,   Widziałem w mym śnie czarne parasolki, Ciśnięte do koszy na śmieci, Niszczejące pomiędzy odpadami, Obgryzane nocami przez szczury…   Widziałem w mym śnie w kościołach starych, W cieniu nadkruszonych murów gotyckich, Rozmodlone młode Polki, Przesuwające w dłoniach różańców paciorki,   Modlące się by w kolejnych latach, U boku ukochanego męża, Dostąpić łaski licznego potomstwa, Wielbiącego Boga w codziennych pacierzach…   Widziałem w mym śnie nienarodzone dzieci, Śpiące nocami pod sercem matki, Niekiedy mimowolnie ssące kciuki, Wyczekiwane przez swe anioły,   Tak bardzo pragnące być kochanymi, Przez świat w wojnach pogrążony, Zatopiony w międzyludzkiej nienawiści, Do Boga wciąż odwrócony plecami…        
    • @Mitylene utwór ma w sobie coś  klasycznego, czystego, kryształowego, niczym mityczne źródło Aretuzy.
    • @Berenika97 Dziękuję za tę nobilitująca dla mnie uwagę o dialogu z W. Szymborską. Bardzo lubię Jej poetykę, ale nie w pełni znam Jej twórczość. Ty i Poet Ka zwróciłyście mi na to uwagę. Kiedyś wcześniej padła podobna uwaga o korelacji tematu/poetyki z Wisławą. Za mało czytałem dotąd poezję. Może to Cię ubawi, ale na tym portalu studiuję poezję "z wypiekami", ponieważ sporo utworów i sporo autorów na poezja.org pisze ciekawie, inspirująco dla mnie. Jestem prawie poetyckim profanem w Waszym towarzystwie, bo mam literacką wrażliwość, ale do marca `26 w ogóle jej nie eksplorowałem w poezji. Dojrzewam przy Was, dziękuję. @Gosława  Dojrzewamy na pogrzebach. Podobnie na rozstaniach z mniej zasadniczych powodów. To brutalne i skuteczne metody. To boli, ale nie nie chcę się na nie uodparniać :-) @Poet Ka Dziękuję uważna i łaskawa :-) @KOBIETA Jakżeby inaczej u Ciebie, trzpiotko

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Chwila zawieszenia pomiędzy światami jest podróżą przez pole maków. Czuć zapach opium. Z daleka szumi Morze Egejskie.
    • @Berenika97 Tak, zakochanie/zatracenie, może zakochanie w zatraceniu... Dziękuję! :)    @Lenore Grey Bardzo mi miło :) Pozdrawiam    @iwonaroma Pociągają czasem te przepastne... Dziękuję za zatrzymanie :)   @viola arvensis Chyba tak. Bardzo dziękuję :) Pozdrawiam 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...