Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

czas kartkę przerzucił wskazówką, jak zwykle
powiało w drzew zastęp wyrosłych w marzeniu,
zerwało co większe owoce, a liście
pożółkły, wirując, w tym całym zdarzeniu
zza okna, przy biurku, z herbatą w komplecie
poeta zapisał, ze przyszła już …

do słoty i chlapy i deszczu, co z chmury
ukosem ciął przestrzeń po kres nieboskłonu,
poeta dorzucał trzy-czwarte z natury
rozważnych sentencji, wśród myśli wyłomu
wiatr z okna do biurka herbacie w sekrecie
nadmuchał zmieszany, że przyszła już …

zegara to wina – on z czasu nakazu
służącym, więc sprawił, że zimna herbata
i w szczęściu – nieszczęściu poecie od razu
chłód wyrwał się w strofie, a po nim był katar
i na cóż dochodzić esencji o lecie
wszak widać zza okna, ze przyszła już …

zanurzyć by w cieple swój kark, mówiąc zwięźle,
przed wiatrem się ustrzec, bo czasu poddani,
jak drzewa skończymy, ich nagie gałęzie
dowodem wszak pierwszym od bajd herbacianych,
więc z dala od kartki, a niech ją wygniecie
poeta przy biurku, gdzie przyszła już …

tej prawdy nie zmieni roleta na oknie,
ni zegar ze ściany ściągnięty przed czasem,
nadejdzie, jak zwykle wiatr w szpary zalotnie
zagląda, jak zwiewnie nagina drzew zastęp,
zaparzmy herbatę – jak komu tam chce się
i ani co szeptać, ze przyszła już …

Opublikowano

tego nie rozumiem:
wiatr z ona do biurka herbacie w sekrecie ni w ząb

w trzeciej zwrotce:
literówka: Że zimna herbata

poza tym - czyta się dobrze
lubię takie pisanie od czasu do czasu poczytać

pozdrawiam

Opublikowano
czas kartkę przerzucił wskazówką, jak zwykle
powiało w drzew zastęp wyrosłych w marzeniu,


- na szczęście w marzeniu :), bo jeszcze chce się ciepłości i lata, co z babim lata.
A zaśpiewałbyś to Messa? - bo trochę naplątałeś wątki.

pzdr. bezet
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



dzięki za komentarz - no cóż co do szczęścia to chyba wszyscy przegraliśmy - wiersz, który tu przedstawiłem jest trochę rozrywkowy - ale zawiera też odrobinę satyry na naszy bycie i obycie z przyrodą - jak piszemy o jesieni i podczas jesieni - cóż, wymądrzam się - satyra miała wyjść o takim jednym (czyli o mnie) - proszę tak to traktuj Bogdanie - jesień jako czar przedstawiłem - w odbiciu słynnego "sezamie otwórz ..." - a słynne "ani co" jakoś można skojarzyć z "ani mru, mru ...o jesieni".

teraz co do śpiewania - troszkę nie zrozumiałem czy zaśpiewanie tegoż wiersza chodzi czy o wierszem z babim latem - jak jeden tak i drugi można na tę samą linię melodyczną - ale jak tak się wysilić to da radę spłodzić dwie zupełnie inne melodie

a i jeszcze jedno - proszę abyś mi wytłumaczył - w jaki sposób pomyliłem wątki - gdzie się zgubiłem

serdecznie pozdrawiam i dzięki za komentarz
MN
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



...naplątałeś, Messa, czyli skręciłeś opowiastkę z wielu myśli, światów. Bardzo pieknie - zresztą, a pytanie było takie tylko, że przejść między w/w :) tak wiele, więc czy da się to w melodię wpleść bez utarty sensów?
Czytaj słowa - bez urazy :)

pzdr. bezet
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



...naplątałeś, Messa, czyli skręciłeś opowiastkę z wielu myśli, światów. Bardzo pieknie - zresztą, a pytanie było takie tylko, że przejść między w/w :) tak wiele, więc czy da się to w melodię wpleść bez utarty sensów?
Czytaj słowa - bez urazy :)

pzdr. bezet

mogę spróbować - absolutnie bez urazy zrozumiałem sens poprzedniego Twojego komentarza - w końcu - pal licho - każdy może mieć swoje zdanie
serdecznie pozdrawiam
MN

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        O, ciężar opata porażę i ...co?  
    • tam gdzie ogniska - grządki kwietne tarasy kierunek zmiany jestem kimś obcym koroną drzewa czasem dzielącym od korzeni znalazłem miłość kupon loterii spaliłem w piecu stworzyłem siebie według pragnień jestem ogrodem gdy noc na masce topielca rozmieniam siebie na drobne niczym monety wrzucam w głąb studni przesyt  na samym dnie mały ból nie - istnienia ból przejedzenia    

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Jesteś winny Poniesiesz karę Zostaniesz przygnieciony Matkę zobaczysz Wsparty niespodziewanie Otarciem twarzy Znów upadniesz Płacz usłyszysz Ziemię przytulisz Naga Prawda Ukrzyżowana nieludzko Ponosi śmierć Wyrwana krzyżowi Grób wypełnia
    • @Gosława   dzięki ci ale napisany "z marszu" poprawiłem i to jeszcze nie koniec  :))))))))))       @viola arvensis   serdeczne dzięki :))))
    • na początku nie było mnie był tylko nadmiar światła przelewający się przez krawędzie nicości jak mleko bogów które skwaśniało od nadmiaru trwania ktoś mnie z niego wycisnął jak brudne światło przez płótno i nazwał tak jak nazywa się amputowane części które nie mogą wrócić do ciała jestem tylko sińcem na gardle nicości który przez pomyłkę nauczył się imienia więc jestem resztką po absolutnym nasyceniu osadem po wieczności która nie udźwignęła własnej pełni mówią: z Boga ale jeśli tak to jestem jego krwawiącym przypisem miejscem w którym nieskończoność po raz pierwszy poczuła granicę noszę ją w sobie jak cierń światła jak gorzki pył stworzenia który osiada na języku ilekroć próbuję powiedzieć "jestem” czas nie płynie czas fermentuje we mnie jak wino zamknięte w ciele które nie było przygotowane na jego ciężar i każda chwila jest tylko krwotokiem czasu przez który wycieka sens gęsty  nie do zatamowania kochałem i to było jak próba zszycia dwóch ran cudzą skórą która nie chciała przyjąć mojego bólu bo miłość to tylko głód całości w świecie który potrafi już tylko pękać więc każde dotknięcie jest jak lizanie rany stworzenia słodkie i nieodwracalne bo przywraca pamięć o całości której nie da się już zamknąć chodzę więc dalej rdzawy nalot na ostrzu nieskończoności w skórze która jest tylko źle zagojonym brzegiem wieczności w tym mięsie które gnije powoli parując słodkim sensem a jeśli coś zostanie to nie imię nie ciało nawet nie echo tylko napięcie jak po zerwanej strunie które jeszcze drży choć nikt już nie pamięta melodii więc istnieję jak rana  która nauczyła się śnić jak fragment boga  który zgubił swoją nieskończoność i teraz świeci tylko tyle ile wystarczy żeby wiedzieć że kiedyś było więcej        
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...