Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

W Oczach Nieba

Józef Bieniecki
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Józef Bieniecki

Józef Bieniecki

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Gdy nocą patrzę w Nieba Oczy,
Milionem gwiazd utkaną dal.
Na Mlecznej Drodze splot warkoczy,
Z kwiatami piękna-nocy szal.

Wszechświata cisza nieskończona,
Przyjętej ziemi spory szmat.
I utuloną ją w ramionach,
W astralnym pięknie-nocki szat.

W objęciach nocy i przestrzeni,
Na niekończącej Dziurze głębi.
Tam -tam wszechświata się nie
zmienił,
Odwieczną ludziom strofę bębni.

Na smole nieba zawieszone,
Latarnie planet w gwiazd poświacie.
Krzyżem Południa rozmodlone,
Na Stwórcy haftowane szacie.

I myśl zachwytu pędzi z Tobą,
Jak Boże wpadłeś na to wszystko?
Że Jesteś Trójcą -a Osobą !
Wszechświat daleki-a tak blisko !

Józef Bieniecki

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      Osobiście

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Leszczym   Piszesz o spontaniczności, a jednak masz precyzyjnie określony system wygranych i przegranych. Ciekawe połączenie chaosu z matematyką. Czy w tej Twojej grze dopuszczasz remisy, czy zawsze ktoś musi być górą?
    • Janekq
      Zapiski Pawła, rok 1872

      Przez Janekq · Opublikowano

      Tyś drogi Johnie, Pozbawił mnie trosk, Natchnął chwila życia, Stanem błogości, Błogości, wśród której obumarły ułomności  zbyt kłującej rzeczywistości. Tyś mnie prowadził przez święte księgi,  Kreując je na sposób pokrewnej mi duszy, choć na co to było, twe żmudne starania? Gdyż teraz stoję, Naprzeciw krzyża, Zdaje mi się bliższy do piekielnego sztyletu niżeli życia wiecznego Tobie ofiarowanego - Zbyt wcześnie,  Boleśnie, Pozbawionego. 
    • Berenika97
      Na jednej granicy

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @FaLcorN   "Splot dłoni jak brama do nieba" - to piękne! Wiersz ma w sobie coś z modlitwy i czegoś z kołysanki jednocześnie. Bliskość opisujesz przez jej smak. Pysznie słodkie! :)
    • Berenika97
      Strażnica praojca

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Simon Tracy   Czytałam jakby to było  budowanie świata z  własną kosmogonią, mitologią - z  muzą zamiast matki i demonem starszym niż czas. I ta niesamowita pueta!  Bardzo mi się spodobało. :) 
    • Aleksander Hoorn
      A ja tęsknię…

      Przez Aleksander Hoorn · Opublikowano

      @.KOBIETA. Jest to bardzo emocjonalny wiersz, oparty na motywie suszy, która staje się symbolem tęsknoty oraz deprywacji. Pole leksykalne utworu skoncentrowane jest wokół obrazów wskazujących na brak wody: lepka ślina, prażone ziarenka spękane usta, odwodnione ciało, nienasycona (...) ziemia która tęskni za deszczem. Doznania cielesne (pierwsza strofa) zharmonizowane zostały z metaforą pustyni, która jest reprezentacją uczuciowego krajobrazu osoby mówiącej w wierszu. Nie jest to przenośnia wybitnie nowatorska, lecz tekst ma swoje zalety. Udały Ci się te "prażone ziarenka", odzwierciedlające mocne przeżywanie, smakowanie emocji do końca, co jest niezbędne aby się od niej ostatecznie uwolnić. "Tęskni" w ostatniej linijce -> do zastąpienia innym czasownikiem (wyeliminuj powtórzenie, które w mojej ocenie nie pełni żadnej istotnej roli w tekście).   AH  

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...