Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

wiatr to język który ptakom i latawcom daje życie
jak mocna kawa czy red bull
w oparach nowych mieszkań w które wpada spocone słońce
znajduje zimną ścianę i ciemny kąt
gdzie oni znoszą się nawzajem
patrzą w dywan i suchą ziemię w doniczkach
a telewizja pokazuje niczyj świat
sztuczny jak peruka czy przydrożny seks
z martwą istotą

czasu nigdy za wiele jak powietrza i ryb w Bałtyku
a plażowicze są zamknięci w parawanach
obcisłych kostiumach i opaleniźnie
mają uślinione kremami usta o zapaćkanych kącikach
od bułek z budyniem i piany z piwa

ona jest piękniejsza i czystsza od umierających fal

mrużę się
i szukam siebie na granicy płaszczyzn

Opublikowano

super! bardzo mi odpowiadają obrazy w Twoim wierszu Rafale. są prawdziwe po prostu, co oczywiście nie powoduje ich powszechności na każdym metrze kwadratowym mieszkania i plaży ;)
czyta się żwawo - żadnej nudy :) pozdrawiam i... czyżby Pan Biały na (po) urlopie, bo taki ten wiersz świeży jeśli chodzi o wspomniane obrazki i formę ;)
pozdrawiam i najlepszego!

Opublikowano

too much proza in poezja:)) jak dla mnie oczywiście:)
ładne to ale przytłaczają mnie te wszystkie niepotrzebne słowa, dałoby się mniej a więcej (treści). treść pojawia się od "ona jest piękniejsza...", a całe naprowadzenie jak dla mnie zbyt ciężkie.
plus za piękne momenty, za ciekawe i liryczne zakończenie.
zdecydowany minus za tytuł, przekombinowany:))

pozdrawiam!
/m.

Opublikowano
czasu nigdy za wiele jak powietrza i ryb w Bałtyku
a plażowicze są zamknięci w parawanach
obcisłych kostiumach i opaleniźnie
mają uślinione kremami usta o zapaćkanych kącikach
od bułek z budyniem i piany z piwa


:)))))))))
dlatego jeżdżę w chaszcze
genialny obrazek!
świetny jesteś! wykopujesz to, jakbyś przesypywał piach na plaży
:)))))))


ona jest piękniejsza i czystsza od umierających fal

mrużę się
i szukam siebie na granicy płaszczyzn


a to - zachwyca i powala w ten piach oblepiony olejkiem nagusów
:*
Opublikowano

hmmm... mam problem no bo wiersz jest OKK choć w porównaniu z poprzednim - słabszy .
To znaczy bardzo dobry ale już nie daje po pysku ...
Przepiękny fragment to dwa ostatnie wersy .
Nie przejmuj się tym piwnym komentarzem - i tak jesteś na podium : może nawet jak twoja
Espania ;-)

Opublikowano

podoba mi się i podobne, jak moje spojrzenie i odczucie refleksji z wiatru
co do nie do uniknięcia napompowania
sztuczną realnością, a dwa ostatnie wersy
to jest to, co wzywa piękno i marzenia
nieulotne;
pozdr

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


dziękuję Klaudio:)
wiesz tak szczerze to jakoś nie do końca jestem przekonany do tego wiersza, siedzi w nim jakaś zadra, dlatego tym bardziej cieszę się że przypadł do gust, może po prostu za dużo od niego wymagam. taki się napisał więc nie żyje swoim życiem
najlepszego
r
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


tak ten wiersz jest sprzed kilkunastu dni, dlatego może jeszcze nie do końca puścił soki, ale chciałem dodać coś na czasie (w sensie kalendarzowym)
ciesze się że zaakceptowany, choć jak pisałem już Klaudii, mam wciąż do niego "ale"

dzięki za czytanie i słowa
najlepszego
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


przyjmuję do wiadomości krytykę, ale nie zgadzam się z jej treścią
jak zdefiniować poezję?, gdzie jest tu coś "poza" poezją, bo nie bardzo rozumiem? dla mnie właśnie w niezdefiniowaniu jest jej piękno, a każde "poza" jest poszukiwaniem a ja chcę szukać i będę to robił
dziękuję za komentarz, czas i czytanie przede wszystkim
pozdrawiam
r
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


poezjowanie to takie właśnie budowanie zamków z piasku, czasem lepkich, czasem przyklepanych łopatką aż przychodzi fala i zabiera a kiedy indziej przynosi coś nowego
dziękuję M. za czytanie i pozostawianie siebie u mnie
najlepszego
r
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


kiedyś przyjdzie śmierć muzy/weny/natchnienia, jestem tego świadomy, wiesz nie boję się, wtedy zacznę malować albo rzeźbić, już po cichu planuję ucieczkę od poezji na strych a tam znów spróbuję odnaleźć siebie
Espania to miłość, odwieczna i nie tylko piłkarska;)
dziękuję za komentarz, czytanie i czas
najlepszego
r

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @lena2_ Przejmujące zestawienie - ci, co zdążyli po zupę, i ci, których tożsamość "ustala się na miejscu". Chłód tu nie tylko oziębia. Człowiek uzależniony jest bardzo chory - niezwykle trudno jest mu pomóc, ale zawszy trzeba próbować. 
    • Witam - bardzo mi się podoba ta troska -                                                                               Pzdr.
    • @lena2_ Wiersz wskazuje na problem, w którym nie ma właściwych i jednoznacznych rozwiązań. Z pragmatycznego punktu widzenia @Jacek_Suchowicz ma rację - nie można pomóc komuś, kto tego nie chce. Z większością tych ludzi powinni pracować specjaliści - psycholodzy, terapeuci - co z oczywistych przyczyn jest utrudnione. Może warto, zamiast kolejnego punktu z darmową zupą, zorganizować taki, gdzie uzyskają oni oprócz jedzenia darmową pomoc właśnie w zakresie psychologicznym - żeby uświadomili sobie swoją sprawczość, że mają jeszcze na coś w swoim życiu wpływ, bo chyba poczucie bezradności najbardziej ich pcha w alkoholizm. Nie wiem, czy takie funkcjonują, ale może jest ich za mało?    
    • @tie-break  Bardzo dziękuję za tak wnikliwą lekturę. To, co napisałaś o drodze do "mądrego pamiętania", bardzo do mnie trafia - rzeczywiście, żadnego etapu nie da się przeskoczyć. A kontakt z drugim człowiekiem... tak, to właśnie w nim często odnajdujemy siłę, by w ogóle chcieć wyjść z tego błędnego koła. Pozdrawiam. 
    • @Alicja_Wysocka Świetny wiersz o samym pisaniu wierszy! To jak podglądanie warsztatu poety - widzę te wszystkie zmagania- słowa, które "nie mogą trafić na swój haczyk", rymy "kłujące w ślepia", niepasujące dźwięki "raniące uszy". Fajna jest ta determinacja w środku - "ja muszę nie ustąpię, nie odpuszczę za nic" - to portret każdego twórcy, który wie, że tam gdzieś jest ten właściwy układ słów, ten "cymes bez dyskusji". A potem ta samokrytyczna puenta z "badziewiem" i "pożarciem się z rymem" - genialna! Bo wiersz o tym, że wiersz nie wychodzi... sam jest fantastycznym wierszem. Ta ironia jest wyśmienita. Rytm też świetnie oddaje to szarpanie się ze słowami - miejscami gładko płynie, miejscami celowo się potyka. I jeszcze ten obraz "przyjęzyczyć jak należy , żeby sens dosmaczyć" -  poezja jak gotowanie- trzeba dobrać składniki, doprawić, dosmaczyć. Fantastyczny tekst o twórczej frustracji! Pozdrawiam.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...