rząd beztroskich dusz oraz sumienie

[Stanisław Kamykowski]

pozwól mi Panie cieszyć się
gdy sny uciekają do rzeczywistości

marzenia spełniają w zupełnie obcych głowach
szczęście najbliższych
że ktoś potrafił im sprostać
takoż i ja powinienem być wdzięczny

dreptać pomiędzy kompotnym rabarbarem
i ledwo co poprzerywaną marchewką
by zerwać kilka listków
rozetrzeć nadając powietrzu smak
może jeszcze dłonie potrafią czuć mięte

któremu dałeś taplać się w błocie
abym widział bez zwierciadeł niejasnych
błogosław ciszą oddech do wieczności

[WiJa]

Wiersz, owszem dobry, tylko zastanawiam się, czy autor nie chciał, i nie powiedział, jak na jeden raz, za dużo. Jakoś taki trochę przebogaty (przedobrzony) wydaje się mi ten wiersz. Często przecież tak jest, że mówiąc wszystko, nie mówimy nic. Oczywiście, że tak źle nie ma z tym wierszem, ale mnie ten wiersz rozprasza, a nie skupia. Czytam (ten wiersz) raz, drugi, i trzeci raz, i ciągle za dużo mi się dzieje w tym wierszu, za wszystkiego po trochu (łącznie z tematem). A może tylko ja jestem źle nastawiony do tego wiersza. Może. Acz może też być tak, że nic podobnego, że wcale nie mam uprzedzenia do tego, jak mówiłem na początku, dobrego przecież wiersza, i nawet w moim (ulubionym – religijno-egzystencjonalnym) temacie i guście. Pozdrawiam

[Robert_Siudak]

Jako modlitwa - ok, jako wiersz - czegoś mi tu brakuje, nie wliczając trzeciej strofy, która jest klasą samą dla siebie, reszta pozostawia wątpliwości. Nie jestem ani na tak, ani na nie.
Pozdrawiam R.

[Wilcza Jagoda]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

oj, następny wiersz o wierze... czy to słonko temu sprzyja? znajduję u ciebie odpowiedz na moje...
dywagacje, ?

słonka i deszczu po róno!!!!