Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

wierzę w to drzewo
wiem że tam stoi a ptaki gniotą gałęzie
rozgranicza nas niewidzialna przestrzeń
którą mogę uchylić by usłyszeć szepty

kiedyś się odważę i podam wodę
odwdzięczysz się zmarszczonymi liśćmi
może się zaprzyjaźnimy
może kiedyś będziemy sobie bliscy
tak jak blisko siebie są kartki kalendarza
które systematycznie lądują w koszu

drwisz z pór roku
i dla kulawego spokoju wczuwasz się w rolę strażnika ogrodu
gdzie dzieci szukają cienia wieszają huśtawki i skrobią wyznania
przyjdzie czas i cię zetnę a następnie ogrzeję mieszkanie

płomień stanie się popiołem
gdy piekło wyschnie w ciszy

Opublikowano

hm. bardzo ciekawy wiersz, spokojny, nawet odrobinę melancholijny. to drzewo symbolizuje dla mnie tradycję. tak zwane dzisiejsze czasy są inne i dlatego jest ścinane. summa summarum pozostaje piekło. tak mi się poczytał i takim zostaje Twój bardzo dobry i mądry wiersz Rafał. przyznaję - nie za pierwszym razem takim się poczytał ;) pozdrawiam.

Opublikowano

drzewo, jak opoka,
dla peela symbol stałości,
bezpieczeństwa i nic tego nie zburzy
wiara w tę stałość determinuje kolejne kroki, wybory
- właściwe, prawe, tradycyjnie (jak mówi Krzysiek) bezpieczne: syn, dom, drzewo...
zero szaleństwa, zero tolerancji dla ogólnie źle pojętej wolności. odpowiedzialność, stałość, wierność par excellence!

a jeśli nawet je zetnie i spali to będą stanowili jedność trwania, przemijania, końca.

i tylko to:

płomień stanie się popiołem
gdy piekło wyschnie w ciszy


burzy harmonię, łamie obraz, niepokoi...

świetny wiersz - w półcieniach, w półbrzmieniach, w szemrzącej muzyce.
:))

i tak, jak Krzysiek, w pierwszym wejściu odczytałam go zupełnie inaczej.

:)))))))))))
coś mnie zmyliło ;D ;D

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


nie pamiętam skąd wzięła się wena do napisania tego wiersza, ale jak sądzę musiałem być wtedy właśnie spokojny i lekko melancholijny, masz rację;)
dziękuję Krzyśku za czytanie i wyrażenie się
najlepszego
r
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


ciekawe jak było za pierwszym razem?;)))
słowa w tym wierszu mają trwać i przemijać, a koniec ma ścinać głowy niepostrzeżenie i w cieniu
dziękuje Magdo za interpretację w której jest sporo racji i czytanie naturliś;)
najlepszego
r
Opublikowano

inaczej.. coś mi nie gra w drugiej, zwłaszcza ten wers

może się zaprzyjaźnimy

choć już porównanie do kartek kalendarza świetne

no i puenta... nie będę się powtarzać

pozdrawiam
klaudia

Opublikowano
płomień stanie się popiołem
gdy piekło wyschnie w ciszy


dla mnie to tak wieloznaczne, że aż AKTUALNE!!!
piekło to ogień wykrzesany nienawiścią, kłamstwem, walką o "palmę" w otoczce krzyku - cisza "wyciszy" i być może ...z popiołu "powstanie" Feniks... kto wie? może Twoje słowa będą prorocze?
:))))
serdecznie pozdrawiam -
Krysia
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Klaudio jeśli się wyrwie z kontekstu rzeczywiście jest to paskudny wers, ale jeśli chodzi o całość wiersza jest niezbędny
dziękuję za nie powtarzanie się;))
oraz czytanie i słowa
pozdrawiam
r
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


piekło często zamieszkuje umysły, które żarzą się płomieniami nadziei, dobra, więcej sza;))
dziękuję Krysiu za wgryzanie się w słowa, a Twoje interpretacje jak zawsze ciekawe:)
pozdrawiam
r
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



:)))))))))
też bym chciała wiedzieć ;P
:D
pewnie szybko;)))

:))
raczej potwornie egocentrycznie, błędnie, karygodnie
:)
ja mówię o odbiorze wiersza, żeby nie było...
:))
Opublikowano
wierzę w to drzewo
wiem że tam stoi a ptaki gniotą gałęzie

:D
kurde, prawie czytasz w moich myślach, a może to inspiracja z mojego wiersza? ;)))
No nie, aż tak bezczelny nie jestem, ale ten dwu-wers chętnie bym Ci zakosił.
Świetny!!!

Sorry, sobie tu jaja robię, a to całkiem poważny egzystencjalny wiersz, ale przyznasz,
że ten początek może być niezłym wstępem do innego wiersza, chociaż z drugiej strony, już samo to - stanowi niezłą myśl.
Wiersza gratuluję, a "rodzynka" zabieram do ula ;)
Pozdrawiam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Gosława   dzięki ci ale napisany "z marszu" poprawiłem i to jeszcze nie koniec  :))))))))))       @viola arvensis   serdeczne dzięki :))))
    • na początku nie było mnie był tylko nadmiar światła przelewający się przez krawędzie nicości jak mleko bogów które skwaśniało od nadmiaru trwania ktoś mnie z niego wycisnął jak brudne światło przez płótno i nazwał tak jak nazywa się amputowane części które nie mogą wrócić do ciała jestem tylko sińcem na gardle nicości który przez pomyłkę nauczył się imienia więc jestem resztką po absolutnym nasyceniu osadem po wieczności która nie udźwignęła własnej pełni mówią: z Boga ale jeśli tak to jestem jego krwawiącym przypisem miejscem w którym nieskończoność po raz pierwszy poczuła granicę noszę ją w sobie jak cierń światła jak gorzki pył stworzenia który osiada na języku ilekroć próbuję powiedzieć "jestem” czas nie płynie czas fermentuje we mnie jak wino zamknięte w ciele które nie było przygotowane na jego ciężar i każda chwila jest tylko krwotokiem czasu przez który wycieka sens gęsty  nie do zatamowania kochałem i to było jak próba zszycia dwóch ran cudzą skórą która nie chciała przyjąć mojego bólu bo miłość to tylko głód całości w świecie który potrafi już tylko pękać więc każde dotknięcie jest jak lizanie rany stworzenia słodkie i nieodwracalne bo przywraca pamięć o całości której nie da się już zamknąć chodzę więc dalej rdzawy nalot na ostrzu nieskończoności w skórze która jest tylko źle zagojonym brzegiem wieczności w tym mięsie które gnije powoli parując słodkim sensem a jeśli coś zostanie to nie imię nie ciało nawet nie echo tylko napięcie jak po zerwanej strunie które jeszcze drży choć nikt już nie pamięta melodii więc istnieję jak rana  która nauczyła się śnić jak fragment boga  który zgubił swoją nieskończoność i teraz świeci tylko tyle ile wystarczy żeby wiedzieć że kiedyś było więcej        
    • @Berenika97 @Kwiatuszek Bez ciszy chyba nie potrafiłbym nic napisać.  Wtedy najlepiej można się skupić na temacie. Ale czy nie każdy tak ma? @Poet Ka, @Gosława Bardzo dziękuję za przeczytanie i serducho. Pozdrawiam
    • @Leszczym Bookmacherzy typują: Szwecja: 2.05 Remis: 3.40 Polska: 3.90 Także będzie mocno pod górkę.
    • @Berenika97 Dziękuję. Często do mnie wraca ten Kieślowski jako sceny z filmów lub z życia.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...