****

[Smutek_Jan]

i znów koniec dnia
co dzień taki sam
za nim nowy
nie panuję nad bytem

wyłożyć na łóżku sen
o chwili
z napisem ważne
do spreparowania
ukrytych elementów stresu

w mózgu wre jak we młynie
doprowadza do szału

wkurza wszech przyklask
nie rozumie zaginionego
instynktu zachowawczego

nie potrafię już
wyrazić abstrakcyjności
kadr z własnego życia

[Anna_Para]

Wiersz niezły. Wszech - z dodatkami należy pisać łącznie! Brakuje mi wyrazistości pointy! Lubię, jak w finale opada mi szczęka i wiem, czemu (komu) dziwi się autor, czy podmiot liryczny. Ale jest nieźle! Tak sobie myślę. Cieplutko, Para:) (Nieuprawniona, żeby się wymądrzać).

kadr z własnego życia
ma kolor cudzych pończoch

albo coś o tym charakterze. Ale fajne, fajne.