Chopin. Opowieść. I Preludium e-moll op.28 nr 4

[agueda]

Do czytania z towarzyszeniem muzyki.

( www.youtube.com/watch?v=-eQYJ82SuHQ )




Preludium e-moll op.28 nr 4

– Mamy dziś wyjątkowo spokojne morze, mon cher.
Tylko on, Profesor Muse, wymawiał ten francuski zwrot z przesadnym r. Fryderyk nie musiał odwracać głowy, by wiedzieć, że to on. A morze rzeczywiście było spokojne.
    Profesor Muse narodził się jeszcze przed Alfabetem. Był przed E., nawet przed A. i bardzo lubił gruszki. Owocem, którym owa E. kusiła owego A. z pewnością byłaby gruszka. A że zostało nim jabłko, zawdzięczamy wyłącznie interwencji Profesora. Profesor bardzo lubił gruszki.
Sam tak naprawdę nie wiedział, ile ma lat. Pytany o wiek wciąż powtarzał to samo: „Byłem zbyt młody, by potrafić liczyć swoje dni. A Bóg nie miał wtedy na to czasu. Istotnie, tworzył przecież zające.”
    Fryderyk poznał Profesora jeszcze w Warszawie, jako „młody zdolny”. Zazdroszczono mu. Do dziś zazdrości mu wielu niedoszłych artystów zwyczajnie niegodnych, by poznać Profesora. Niektórzy wręcz zarzucali Chopinowi, że nie żywi dostatecznej wdzięczności, że dane jest mu obcować z Profesorem Muse. Była to sprawa rzeczywiście niebagatelna, Profesor bowiem znał bardzo dobrze wszystkich wielkich artystów wszech czasów. Przez wiele lat towarzyszył Bachowi, potem Mozartowi. Dobrze znał go Szekspir i Goethe, Vermeer i Monet.
    Chopin miał wielkie szczęście, naprawdę wielkie. Można śmiało powiedzieć, że bez Profesora byłby tylko szarym Fryderykiem z jakiegoś szarego miejsca, co to ma w tytule żelazo. Wielkie szczęście, naprawdę wielkie.
    Tu, na Majorce, z Chopinem było już bardzo źle. W głębi duszy uważał odwiedziny Profesora za co najmniej nie na miejscu. Irytowało go, że przychodzi w takiej chwili, kiedy nie jest nawet w stanie należycie go ugościć. Nie czuł jednak wyrzutów, raczej złość na Profesora, że lekceważy jego ciężkie położenie.
    – Choruję – rzucił.
    – Wiem.
Cisza.
    – Profesorze, ja umieram!
    – Nie umierasz. Masz morze, Fryderyku – pisz!
Chopin ufał Profesorowi bezgranicznie. Pisał.
    Kiedy podchodził do fortepianu, morze widział już tylko przez mgłę, ale czuł je coraz mocniej, coraz wyraźniej. Zimna woda okryła jego bose stopy, a on zupełnie bezszelestnie zaczął.
h  h  h... c  h  h... Nagły obcy dźwięk wcale nie raził, przeciwnie, spłynął spokojnie niczym spełnienie obietnicy, wypełnił puste miejsce. Nie, nie był już obcy, był jedną z fal. Teraz razem
z wodą krążył wokół nóg fortepianu, owiewał, muskał, taki mleczny, ciepły i miękki. Ci przedziwni przyjaciele – Chopin i fortepian – dryfowali teraz spokojnie na samym środku morza. Fryderyk powoli podniósł głowę znad klawiatury. Wszędzie woda. Był bardzo daleki od lądu, od ludzi. Wszędzie woda. A fale tego dnia były tak wątłe, tak nikłe, a jednocześnie tak dokładne, piękne. Odsłaniały swoje wielkie brzuchy rytmicznie, jedna po drugiej. h  h  h... raz dwa trzy cztery pięć...
c  h  h... jeden brzuch, drugi, trzeci, czwarty brzuch, piąty. Wszystkie płynęły w stronę Fryderyka, jak z wielkiego koła, ze wszystkich stron świata dążyły do jednego środka. Odbijały się i powracały te same, lecz już inne.
Potem nie było już wiatru. Fale umierały powoli.

    I spadła na klawiaturę, na chopinowską dłoń wielka, ciężka łza. Srebrna łza – preludium
e-moll.

[agueda]

Wstawiam mój tekst po raz drugi, został usunięty z przyczyn raczej technicznych:)
Zamieszczam więc "zaległe" komentarze. Dziękuję.


hmm..proza? dużo tekstu, więc nie wiem czy każdy
przeczyta, ale fajny pomysł, że z muzyką kompozytora
J. serdecznie

Dnia: Dzisiaj 18:19:49, napisał(a): Judyt
Komentarzy: 9411




nie wiem jak można było zepsuć fale nie słuchałem

Dnia: Dzisiaj 19:25:24, napisał(a): bazyl prost
Komentarzy: 2213



śliczne, jednak te piękne fale tak na końcu - czy musiały?
i zrobiło się smutno.

tekst płynie....

serdecznie - Jola

Dnia: Dzisiaj 19:28:41, napisał(a): Jolanta S.
Komentarzy: 722

[agueda]

Jolu- tu trzeba byłoby zapytać Mistrza Frycka!
Dzięki za czytanie,
pozdrawiam!

[Judyt]

Tak, bo inspiracja jest piękna. Tak samo warto sięgnąć do książki
I.Stone 'Udręka i ekstaza'. Tekst również przeczytałam, film o f.Chopinie
warto też obejrzeć. Nie wiem czy Autorka tą prozą miała na myśli, wszystkich
astystów- jakkolwiek to słowo jes pojmowane w rzeczywistości, w prozie życia.
Muzyka duszy- zawsze będzie podziwiana, tak jak muzyka słowem. Fajnie, że
jeszcze ktoś potrafi sięgnąć tam swoją myślą choćby i wkleić pochodne teksty
-z inspiracji zdaje się i fascynacji. Grasz na fortepianie? J. serdecznie

[agueda]

Dziękuję pięknie, Judyt.
Każdego Artystę, większego i tego mniejszego, za nos wodzi to samo. Tak, Profesor Muse ma baardzo dużo roboty i pokaźne sukcesy. Że tu o Chopinie- przygotowałam się możliwie najrzetelniej; niby abstrakcja, niby jedna wielka metafora, ale jednak wszystko na faktach. Inspiracja- jak najbardziej, muzyka Mistrza.
Skrzypię na skrzypcach, a na fortepianie z tak zwanego "obowiązku". Ale bardzo lubię słuchać muzyki fortepianowej, a Chopina uczę się rozumieć.
Dzięki raz jeszcze, jest mi bardzo miło:) pozdrawiam!
agueda

[Judyt]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

no to pięknie! i tak właśnie rozwijają się pokładane w każdym z nas jakieś
talenta, J. mnie również, serdecznie(: