burze

[Paweł Fiedys]

burze… urze… rze…

przed nimi unosząc się
hipnotyzująco falują
rozrzedzone molekuły
kotłującej pary
sunące wprost
aż pod ciemne obłoki
zakrywające widoczność
na błękitną kopułę
na wpół ożywionej
olbrzymiej świątyni
tam wreszcie łączą swe siły
i potopem wypłukują z ziemi
cenne minerały
ss-mani strzelają błyskawicami
na szczęście trafiają tym razem
przeważnie w drzewa

* * *

w taką pogodę z reguły
połykam powieści
pośród rażących,
bezimiennych gromów
ich akcja w jakiś sposób
urzeczywistnia się w realu
jednak wichura
czasami uchwala ustawę
o zniesieniu prądu z mieszkań
w takim przypadku
można się jeszcze odwołać
do pogotowia
niosącego nadzieję
na światło

* * *

i właśnie teraz
leżę jak wymięty
z porozklejanej książki
wysuwa się pistolet
w stronę „Tożsamości Bourne’a”
piję kawę za kawą
bo muszę
czymś zająć ręce
kiedy mi ona wypada
od huku „Niebiańskiej Artylerii”
czuję się trochę jak na froncie
i jestem tylko ciekawy
kiedy się im skończy
ta ich „pieruńska” amunicja??

b... urze... rze... e...

[Paweł Fiedys]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

a na nieboskłonie zamiast gwiazd
rozbłyskują błyskawice
świat w strugach deszczu tonie...

dziękuję i pozdrawiam :)