Samotność niewybrana

[Paweł Fiedys]

Zaczęło się od jednej nieśmiałej kropli słonej rosy
Tak małej i zagubionej w swoim smutku
I dołączyły do niej nowe
Podobnie rozedrgane i roztańczone
I spłynęły spod mych zaciśniętych powiek
Nie do końca upragnione, malutkie baletnice
O smaku morskiej wody
Bezsilnej wobec pragnienia
Sztormem znaczącego moje życie
W którym tkwię uwięziony
Samotny... na zawsze...

[emila xD]

Ohhh, bardzo smutny wierszyk...
Jednak myślę,że każdemu człowiekowi na ziemi jest przeznaczona ta jedyna ukochana osoba,która nadaje całkowity sens życiu. I także Ty masz taką osobę.
Więc się nie smuć,tylko pozwól by samotność sama odeszła.
Pozdrawiam.

[ISKRA]

Bardzo ładnie wypowiedziane myśli...Pozdrawiam

[Paweł Fiedys]

No tak... wierszyk jest smutny... Prawdą jest również to, że każdemu jest ktoś przeznaczony. Tylko, że dwoje przeznaczonych sobie osób może się nigdy nie spotkać, ich drogi mogą się nie zejść a życie mija straszliwie i bezlitośnie. Ale ono się jednak gdzieś kończy i kiedyś się skończy, może jutro tego nikt nie wie. Może tam, po drugiej stronie będzie jednak troszeczkę lepiej...
Serdecznie pozdrawiam.

[Barbara Gryń]

Powtarzam się ale piękne są Twoje wiersze - bardzo piękne.
Nie odpuszczę żadnego.Raz jeszcze pozdrawiam

[Paweł Fiedys]

Dziękuję!