Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Alea iacta est!Zbyt ciężkie są te lata!
Bo poezji nie pojmują możni tego świata.
Co wiedzy nie mają lecz dobrze wszystko wiedzą
Dupska ich tłuste na zlotych tronach siedzą
Elegia po poecie zmarłym w wieku młodym
Finita est comoedia, teraz czas na modły.
Gloria victis!Spoczęła trumna w zenicie.
Herbatę wypiją anglicy o świcie.
I śmiać się będą nieświadomi tego
Jak poeta dokonał żywota swego.
Każdy z nas niech wypija za zdrowie jego!
Lecz nie marny kieliszek a całą butelczynę
Łączmy serca nasze za tego chłopinę.
Masz Ci los matko!Przestrogę Ci rzeczę:
Ne puero gladium!A dałaś mu pióro co cięło jak mecze!
Ostojo!Jego dusza uniesiona nad lasy!
Poprzez śmierć uwieczniona po wsze czasy.
Relata refero!
Sławię imię jego!
Ty zaś zapytaj przeznaczenia swego jaki
Ukryty sens ma to pisanie
Wiedząc, że podobnie i z Tobą się stanie.
XX lat życia, nie więcej
Yeter!Roztrząsać już nie ma co tego!
Zrezygnuj jeśli czujesz strach,lub zostań tu i z nami walcz.

Opublikowano

No wyszło kompletnie nieporadnie, paskudne są te łacińskie wtrącenia...

Jak dla mnie, to ten tekst jest klasycznym przykładem grafomanii - emocjonalne,

sentymentalne wręcz wynurzenia zawsze działają na niekorzyść tekstu, rzadko się

zdarza, że jest inaczej, w tym przypadku sprawdza się reguła -

maksimum słów, zero treści (o formie nie wspomnę).

Pozdrawiam.

Opublikowano

Moi kochani!Cieszę się, że tyle osób zdecydowało się skomentować mój wiersz. Nie rozumiem jednak tego jakże nieprzyjemnego wniosku ze zmianą zawodu.Pragnę doinformować tutaj niektórych. Mój zawód nie ma nic wspólnego z poezją.Poezja to moja pasja i jestem dumny z tego co i w jaki sposób piszę. A jeśli mowa o łacińskich wtrąceniach...Nie uważam żeby były paskudne. Paskudne to by było używanie łaciny podwórkowej. Pozdrawiam serdecznie i zachęcam do komentowania.
Stanisław Budyń

  • 3 tygodnie później...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Berenika97 Bardzo dziękuję!!!   Kolejne uciążliwe oblężenie po Tyrze, tym razem Gazy trwające zdaje się 3 miesiące mocno nadwyrężyło cierpliwość Macedończyków. Efekty tego poznamy :)   Bestia na łańcuchu. Pod Gazą daliśmy jej pić, teraz nie chce zasnąć.   Pozdrawiam
    • @Alicja_Wysocka   Dziś jakiś smuteczek zagościł w pięknych wierszach.   W Twoim najpierw jest błękit "Niebieskiej Karty" - potem granat "fochów". To zestawienie z emocjonalnym ciężarem siniaków robi ogromne wrażenie. Metafora przemokniętej łódeczki idealnie oddaje poczucie bezsilności i ciężaru niewypowiedzianych słów. Świetna puenta - pozbawienie kogoś statusu "schronienia" to mocne wyznanie zawodu drugą osobą. Ten wiersz boli podczas czytania, ale bije z niego też siła - siła kogoś, kto przestał pytać.   Poruszający i piękny tekst.
    • W sklepie spożywczym w miejscowości Biała jedna musztarda z miodem się zmieszała. Keczup aż oniemiał, raz bladł, raz czerwieniał, a Sarepska z zazdrości zzieleniała.
    • @Kapirinia A zagadką pozostaje dlaczego, z reguły, po skręceniu całości "przedmiotu", jedna zostaje.
    • @Migrena   Ten utwór to niemal kliniczny zapis rozpadu tożsamości po stracie. Dokumentujesz to , co dzieje się z Tobą, gdy nagle znika druga osoba. Używasz języka surowego, technicznego, jakby to była awaria. Organ bez ciała - uczucie zbędności, materac - jak drukarka 3D, myśli - błędy w systemie - to świetne metafory.   A natura nieobecności jest żywa, ma temperaturę i siada naprzeciwko - jest jak pasożyt.   Słowa stają się „cudzym nagraniem” - poczucie wyobcowania, bez relacji z drugą osobą, komunikacja traci fundament. Pozostaje tylko „szum”. "Czas nie płynie, czas naciska" - to metafora o depresyjnym działaniu czasu, który staje się ciężarem. Wiersz jest wyjątkowo smutny, o byciu „przesuniętym poza siebie” . Człowiek fizycznie jest obecny, ale psychicznie czuje się jak błąd w nieczułym świecie.   Wiersz jest gęsty od niesamowitych metafor - tak, jak u Ciebie, a z każdym słowem czuć szczerość.   Świetny tekst!  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...