Metr siedemdziesiąt

[Pomarańcza]

metr siedemdziesiąt pod ziemią
czuć zapach płonącej słomy
i trzepotu motylich skrzydeł

gorszący spokój wbija się
między żebra
a ludzki lament ugniata kolano
jak opętany

metr siedemdziesiąt pod ziemią
tu i teraz mrozi rzekę czasu
strojąc łyżwy w krwawą kokardkę
przeszłości

na tej głębokości
jeszcze nie blisko i już nie daleko
do Sądu Ostatecznego

można się rozgościć

[Judyt]

poczytałam ciekawie, J. serdecznie