przekształt

[zdrojek]

spoglądam na sterczące
sople topniejącej wiosny
chylące czoła niepokonanemu rozpadowi.

w wygięciu bledną twarze
a kręgosłupy ujadają
zgrzytem łamanych kości.

jeżeli dzisiaj poniedziałek
wrócę w piątkowy wieczór
gdy wypełni się zmiana.

zamoczę dziecięce stopy,
świat na zewnątrz - ciemny i okrutny,
ludzie klęczący i ziemskie zjawy.

ja pośrodku kałuży,
czarne do kostek nogi
i swąd brudnego deszczu

zamoczę dziecięce stopy,
świat na zewnątrz - ciemny i okrutny,
ludzie klęczący i ziemskie zjawy.

[Marcin B]

Pierwsza zwrotka troszkę drażni monotonią konstrukcyjną metafor, wiesz, co mam na myśli ;)

Jeszcze ta inwersja

czarne do kostek nogi

niepotrzebna imo.

Ogólnie wiersz zaintrygował, ale nie mam dziś głowy do interpretacji, czytam sobie kroniki Amberu i daję umysłowi odpocząć.

[Pan_Biały]

kształty często się deformują i ma na nie wpływ wiele czynników
ten wiersz mógłby się skończyć po III strofie i ja tak go sobie zachowam w pamięci
pozdrawiam
r

[krzysztof marek]

szczególnie przypadła mi druga strofka. taka "pogodowo-osobościowa" huśtawka. klimat tworzy powtórzenie czwartej i szóstej, taki trochę beznadziei. myślę, że nie jest tak "ciemno i okrutnie". ogólnie - ciekawie. pozdrawiam.

[Kikus Dzikus]

świat ten sam, co z dzieciństwa, tylko inny, bo oczy inne i włączona 'narzekaczka'
podoba mi się ten wiersz
pzdr

[Dorota_Jabłońska]

zdrojek dobry wiersz napisał :)

[zdrojek]

Dziękuję najmilsi za odzew. Ponownie byłem na detoxie od poezji. Ale powróciłem i nie dało się mnie nawrócić.
Marcinie B - jak najbardziej wybaczam. Dziękuję za trafne spostrzeżenia.
Panie Biały. - przyjmuję do wiadomości
krzysztofie marku - dzięki za poklepanie po plecach w kwestii klimatu.
Kikusie Dzikusie - jestem więc rad z Twojego zadowolenia.
Doroto - czasem się zdarzy. : )
Pozdrawiam.

[Eunicee]

Coś jest fajnego w tym wierszu

[zdrojek]

Cieszę się Eunicee, że znalazłaś coś dla siebie.
Pozdrawiam i dzięki za komentarz.