Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Idealna ekstra żona
myślą męża malowana,
tuli go w swoje ramiona
taka miła tak kochana.

Tylko idealna żona
Ona męża wciąż rozumie
ta jedyna-tylko Ona
tak dobrze gotować umie.

Ona dobrą ma posadkę
stać na imprezę na bale,
gdy potrzeba skarci matkę
która do męża ma żale.

Ona do sklepu poleci
pozmywa i zrobi pranie
posprząta, wyrzuci śmieci
na noc przygotuje spanie.

Kiedy jesteś przemęczony
kiedy masz tęgiego kaca,
znajdziesz ostoję u żony
bo wszystko Tobie wybacza.

Aż tu żona dnia jednego
rzecze-mężu choć Cię cenię
lecz kochany, dość już tego
ma być równouprawnienie.

Idealna ekstra żona
jaką można sobie wyśnić,
powiedziała mi wkurzona
idź weź chłopie zimny prysznic.

Opublikowano

Pomyślałem, niemożliwe
przecież znam ją nazbyt dobrze,
popatrzyłem na nią ckliwie
i schowałem się pod kołdrę.

Ale co to, czuję ciągnie,
najpierw palec, potem nogę.
Jeszcze walczę nieprzytomnie,
gdy już zwleka ze mnie kołdrę.

Krzyk podnosi, rozkazuje,
coś tam mówi, coś tam jęczy.
Nie chcę słuchać się w ogóle.
Ale przecież mnie zadręczy!

Jeszcze mówię hardym głosem,
bom mężczyzna jest i basta,
że nie zgadzam się z tym rządem,
którym kręcić chce niewiasta.

Nagle, co to, w rękach mdleje,
szlafrok zsuwa na ramiona...
Biegnę myć się. Oszaleję!
Zawsze zdoła mnie przekonać.

anna :-))

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Taka to jest odmienna płeć
choćbyś nie chciał musisz chcieć,
czasem krzykniesz na nią basem
ale jesteś pod obcasem.

Na nic Twoje trudy, znoje
i tak postawi na swoje,
jej na górze Twe na dole
jesteś mikry jak pachole.

W głowie Tobie tak zawróci
tak omami, zbałamuci
Krzysiek, Jerzy czy to Janek
potulny jest jak baranek.

Pozdrawiam:)
Opublikowano

Fajny pomysł, wykonanie niechlujne, całą przyjemność czytania odebrał mi brak rytmu, a w niektórych przypadkach wystarczy jedynie zmienić kolejność słów w wersie i dokładnie to samo dotyczy wierszowanych odpowiedzi na komentarze. Pozdrawiam Waldek

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Pozwoliłem sobie zrobić niewielkie zmiany, sprawdź czy lepiej się czyta. Zmienił bym więcej ale musiał bym ingerować w tekst a to Twój wiersz. Też piszę satyrę, gdyby rytm oprzeć tylko o zgodność sylab to jedynymi zadowolonymi czytelnikami byli by sylabizujący pierwszoklasiści. Napisz wrzuć do "szuflady" i przeczytaj na drugi dzień, nie z pamięci tylko jak obcy tekst. Pozdrawiam Waldek
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Pozwoliłem sobie zrobić niewielkie zmiany, sprawdź czy lepiej się czyta. Zmienił bym więcej ale musiał bym ingerować w tekst a to Twój wiersz. Też piszę satyrę, gdyby rytm oprzeć tylko o zgodność sylab to jedynymi zadowolonymi czytelnikami byli by sylabizujący pierwszoklasiści. Napisz wrzuć do "szuflady" i przeczytaj na drugi dzień, nie z pamięci tylko jak obcy tekst. Pozdrawiam Waldek
Czytałem z tymi drobnymi poprawkami i cóż tu zmienione a czwarta strofa zwrotki w ostatnim wersie po co tam" i "dodane tu w ogóle rytm ucieka trochę przestawiłeś słowa i czy to wyszło na lepsze-wątpię, wiersz musi do czytelnika docierać płynnie czytelnie i tak się staram pisać.
Z szuflady owszem nieraz wyciągam ale rzadko poprawiam.
Miłego.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @violetta a ja bym jeszcze dodała:   "W majowym słońcu skąpana, stoisz jak obraz najsłodszy, przez wiatr lekko rozczesana, w sukni od pąków uboższej.    Pobiegnę za Twoim zapachem, gdzie płatki magnolii lśnią biało, by pod tym kwitnącym dachem, wiosnę wspólnie wychwalać całą."   Brakuje tylko zdjęcia, jak to ja mam w zwyczaju;)          
    • @Zbigniew Polit Wszyscy papieże klękali, modlili się i pochylali się nad tym Całunem. Czego jeszcze Panu potrzeba aby przyznał Pan, że KK akceptuje tą relikwię w całej rozciągłości i strzeże jej, jak największy skarb. Gdyby czytał Pan to co napisałem uważnie, znalazłby fragment mówiący, że krew na całunie ma ponad 2000 lat. Wiek krwi został naukowo udowodniony. Obraz ma związek z krwią.  Jest Pan ignorantem. Świadomie ignoruje Pan dział nauki zwanej "syndonologią" i cały, skupiony nad Całunem świat nauki.  Wobec powyższego nie mam zamiaru śledzić dalej Pańskiej ekwilibrystki słownej czy jak Pan woli erystyki i poświęcać czas.
    • czemu żeś smutny tato taki dziś dzień pogodny - byłem świadkiem na mogile synu - krzyż położył cień spojrzał i cichuteńko rzekł wybacz a potem dodał głośniej - jutro też ma być taki jak dziś... przegrał nie kończąc
    • Na przestrzeni wszystkich tych wieków, łączy was tylko ta jedna rzecz. Nazwisko? Posiadłość? Herb? Nieskończona samotność  i objawy destrukcyjnego szaleństwa. Ktoś, kiedyś dawno, przeklął cały ród. Dziwny to ród w którym brak małżeństw, potomstwa czy więzów krwi. Brak drzewa i sagi rodzinnej. Skąd wzięło się tak zepsute nasienie? Kto był praojcem stworzenia  tej genetycznej degeneracji?     Matroną była senna muza. Zwid umysłu, ogarniętego bólem istnienia. Jej ciało było zbezczeszczone przez bluźniercze potrzeby zmysłów. Była blada, gnilna, pobita i gwałcona. Żyła choć jej członki i oczy były martwe. Serce wyrwano jej okrutnie  i zastąpiono klątwą bestii. Niegdyś jeszcze potrafiła  płakać nad swym losem. Łudząc się tym co kłamliwie  materializował jej świat. Pokazywał jej kwiaty na łąkach wiosennych, ogrody i sady pełne krasnego owocu, ludzi beztroskich i wolnych. Serdecznych przyjaciół. Zjednoczone rodziny. Sprawiedliwych ojców  i kochające matki. Taki był świat za szkłem. Granicy bytu.     Ona miała tylko zaświaty. Pełne pyłu, kurzu, czarnych kikutów drzew. Rzeki spienione krwią. Zamiast kwiatów, trupy wzdęte od rozkładu, kwitły słodką wonią śmierci. Wędrowała przez puste, skruszałe wioski. Miasteczka rozpalone ogniem  nie ognisk domowych a pożogą moru. Miasta o olbrzymich murach i wieżach. Czarne jak noc. Zwiewne jak mara. Tam mieszkały demony, które czasami prosiła o pomoc  w starciu z ludźmi z powierzchni.     Krążyły legendy,  że tam za murami twierdzy, za pustynią nieposkromionego wichru, za płaskowyżem zimnego żalu, za oceanem łez niewinnie przelanych. W strażnicy wykutej  z pierworodnego ognia nienawiści. Mieszka ON! Demon, którego nie dotykają myślą Bogowie. O którym nie mówią kroniki i sagi. Ten który przybył tu  przed powstaniem czasu i materii. Kurhan jego usypany  z wyschniętych czaszek niedoszłych herosów, którzy przed eonami  rzucili mu niebacznie wyzwanie. Spoczywa w grobowcu zakopanym  aż do trzewi ziemi. Płytę nagrobną zdobią,  srebrne słońce i złoty księżyc. Nad kurhanem roztoczyła wieczny cień, samotna góra. Martwa i milcząca bazaltową pustką. Śpiewa mu pieśń o zagładzie cywilizacji. Muza wie dobrze.  Czuję to w sobie. On to wszystko stworzył. Wraz z nią. Ona go do tego zmusza. By pisał poezję  z bezdni swego grobu.    
    • @Mitylene Rymowany wiersz ma swoje ramy, staram się zmieścić w jego wymaganiach,  a powyglupiać się - też lubię, szczególnie słowem.  Bardzo lubię deszcz - może mniej ten listopadowy. Za niedługo będzie majowy, ten jest najbardziej poetycki.  Pozdrawiam :)

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...