Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Dziękuję Waldemarze za przeczytanie,
jednak to nie mi należą się pochwały aż takie(: J. serdecznie zarówno i dobrego wieczoru
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Krysiu no dziekuję i Tobie bardzo za przeczytanie
i obecność pod tym i owym, tak jest, więc pisać
więcej o tych tamatach poeci, J. odwzajemniam
wielkim uśmiechem
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Bolesławie dziękuję bardzo, a w szczególności za tą ' poezję'
oraz za przybycie Twe również
serdeczności po same wnętrzności (:
Opublikowano

Świetny wiersz. Może ja źle rozumuję, ale początkowe stwierdzenie jest zanegowane dalszymi wersami. Jedyne, co mi się nie podoba męczące przerzutnie: tuż przed / śmiercią, albo: wielkość / człowieka. Nie jestem pewien czemu ma to służyć.

Arek

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Początek jest napisany tak, by dalej wyjaśniał o co chodzi w istocie (pojęcia).
No właśnie..można jeszcze udoskonalać Arku, w warsztacie zwykle
nie dzieje się tak jak w warsztacie, a dopiero tutaj cenna uwaga,
hmm..można przerzucić tak by było lepiej,b. proszę o podpowiedź
składni wersowej(ułożoną:)
Dziękuję serdecznie J.
Opublikowano

co do treści nie mam zastrzeżeń, przedstawiasz swój pogląd na ból wszelako pojęty oraz oczyszczenie się przez odpokutowanie i ja to akceptuję
jednak co do łamania wersów już mam "ale", nie chcę tu wyflaczać poszczególnych bo nie w tym rzecz, po prostu widzę inny układ tego wiersza, ale to ty jesteś budowniczym i szanuję twoją wizję
wiersz dobry w treści
pozdrawiam
r
aha come back, J. coś z przecinkiem trzeba zrobić. nie potrzebny taki rodzynek;)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



O, to ja już niczego nowego ponad powyższe nie wniosę :)

Przesyłam bzy i serdeczne pozdrowienia :)

nie mój Rafale, taki jaki jest tam w niezrozumieniu,
Łamię nie bardzo, bo sama jestem łamliwa.
Dziękuję za Twoje przybycie i przeczytanie,
bardzo fajnie! Było " wyflaczać". J. serdecznie i cieplutko


Dorotko: Dziękuję za te bzy! są piękne tak samo jak żółte pola
Dziękuję za Twoją obecność- nią już sporo tu wniosłaś.
J. serdecznie i cieplutko
  • 7 miesięcy temu...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Witaj - i pytania kim jestem? gdzie byłem? co zamierzam? - jesteś sobą i tak trzymaj -                                                                                    Pzdr.
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Witam - miło mi że pięknie - dzięki -                                                                     Pzdr.serdecznie. Witaj - ucieszył mnie twój komentarz - faktycznie bajkowy klimat - ale myślę że miły -                                                                                                                                                 Pzdr.pogodnym dniem. Witam - ja też lubię ten wiersz - miło że jeden z najlepszych -                                                                                                                Pzdr.zadowoleniem. Witaj - miło że popierasz  - dziękuję -                                                                        Pzdr. @Czarek Płatak - @Benjamin Artur - @Leszek Piotr Laskowski - dzięki - 
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Witaj - dziękuję za miły komentarz -                                                                       Pzdr.uśmiechem.
    • Nie chcą cię widzieć pod osłoną nocy, o nie. Na srebrnym talerzu jeść złotych rozgwiazd. Ocean wyrzucił je na rozbitej klepsydry piasek. Mackami sięgają nieba, umierając na dnie odbitych pomruków fal. Płynie nurt niezatapialny, mąci światło latarni, podbija statkom kadłuby. Kołysze we mgle ze srebrnych nici hamaki, śpią w nich tajemnice. Zaklęte w gwiezdnym pyle, rozświetlą kompasu kierunki. W oku lunety nie widać kresu horyzontu. W marynarskim kole toczy się tęsknota za szyfrem. Zacumować już nie ma gdzie.   Słychać wrzask mew, ich białe skrzydła tną wstający świt. Wyrasta nadzieja z nagich koron drzew, drapią jego twarz. Milczy. Pogłębione bruzdy okrywa kobaltowej toni cierń. Zapada w bieli, głęboko się skryje, za puchem szarym, zaczeka. Zanim kurtyna uderzy w grunt, wypali w niej siatkę do połowu ryb. Skąpie w niej swoje czyste dłonie. Z bryzy wyrzeźbi bałwany. Opadnie z impetem naturalnej siły, odbije w tafli spojrzenie i rozproszy się w złudzeń mgnieniu. Widok rozciągnie się nie skończony, kulę ściśnie mocniej atmosfera.  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...