Nie było mnie

[Gryf]

Przepraszam, że mnie nie było jak świat się zaczynał,
Nie mogłem być przy tym jak stawiał pierwsze kroki.
Nieśmiałą ręką matkę prawdziwą za suknię trzymał,
Wolnością swoją, czystą mierzył w obłoki.

Przepraszam, że mnie nie było gdy kłamstwo pierwsze spotkał,
Uwierzył naiwny, bo pięknem go mamiło.
Potem obłuda otuliła go słodka,
Obietnicami nagród wspaniałych go karmiła.

Przepraszam, że mnie nie było gdy pławił się w głupocie,
Zażywał luksusu, zdradzał swoją duszę.
Patrzył oczami, nie wierzył swej ślepocie,
Mówił, jak zechcę to góry też poruszę.

Przepraszam, że mnie nie było jak przegrał swoje życie,
Za późno się spostrzegł, już leżał w błocie.
Ran ropiejących już nie zgoi mycie,
Teraz skrył się przed sobą w głębokiej grocie.

Przepraszam, że mnie nie było...
Przecież mnie wciąż nie ma.

[Ryszard Kisiel]

witaj drogi pzyjacielu Janku. Co ty wypisujesz? Czyżbyś znów miał ciężką
sytuację życiową? Twój wiersz mnie zmartwił. Zdążyłem Cię trochę poznać.
Życzę Ci jaknajlepiej. Abyś swobodnie, bez obciążeń mógł pisać piękne, swoje
wiersze. Sedecznie pozdrawiam, do usłyszenia.

[Dyziek_ka]

Czołem gryfie, wiersz piękny, ale nastrój…? Trzymam kciuki, wioooooosna.

[Ewelina Kocur]

Witaj Gryfie. Tym razem wypowiem się jako pielęgniarka: oczywiście nawet ropiejące rany można zagoić. Wystarczy umyć, a potem systematycznie działać środkiem dezynfekcyjnym. Życzę Ci Gryfie, abyś miał pod ręką taki środek, a wtedy rany się zabliźnią. Pozdrawiam.

[Gryf]

Dziękuję Ryszardzie, to widać, tak, życie lubi bawić się brzydko ze mną, zbyt często.
Widzisz to wszystko związane jest z polem zawodowym... ech co tu mówić.
Najważniejszym jest to, by kochać to co się robi, inaczej nic z tego nie wyjdzie.
Pozdrawiam Cię jak zawsze.

[Gryf]

Witaj Dyziu, dawno się nie czytaliśmy. Widzisz tak to już ostatnio jest ze mną, ile razy próbuję wznieść się trochę do góry, to zaraz życie ciska kamień i przypomina o sobie.
Dzięki za odwiedziny i trzymanie kciuków, pozdrawiam Cię serdecznie.

[Gryf]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Witaj Ewelino, cóż czasem te ropiejące rany nie dają się zagoić, zwłaszcza gdy zainfekowane są szkodliwymi czynnikami, brak zrozumienia, dystansu do życia itp.
Nawet najlepsza kuracja nic nie pomoże, gronkowca upadku moralnego ciężko jest się pozbyć.
Uwierz mi, że szukam tego cudownego środka, lecz wciąż bez skutku.
Dzięki za życzenia Ewelinko, pozdrawiam Cię również z białego pola, jestem z branży pokrewnej, tej od leków.

[Intarsja Lumiere]

o kurdeeee Gryfie,
no piękne Ci wyszło
wierszowanie :)

[Ela_Ale]

Ładne i żywe słowa. I ulubione rymy. Całuski. E.

[Gryf]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dzięki Intarsjo, wyszło... i to z samego środka.
Pozdrowionka.

[Gryf]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Cóż mogę powiedzieć Elu, samo życie, ono dostarcza tematów.
Pozdrowionka.

[Gość]

Rany zagoją się Gryfiku - uwierz w to !
Poza tym wiersz podoba mi się , choć boli.
Ściskam i ciepłe myśli wysyłam - odkażone ;-)

[Gryf]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dzięki Jolu, owszem kiedyś... jednak blizny będą przypominać.
Gorąco również pozdrawiam.