Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Plan

Bedziesz
Odrobiną zazrdości,byś szalał
Szczypta rozkoszy byś wierzył
Miłości chwila byś istniał
Zaponmienia tylko troche bo ja tu rzadzę

Nikczemne istnienie moich dłoni pochłonie Cie
Wzniece Tobą ogień moich pragnień
Zgasze twoje Ego
Zatańczysz ze mna na pogorzelisku ciał
W niebiosa spojrzysz proszac o smierć

Proś i błagaj
Gaśnij w moim ciele
Taka rozkosz nie zdarza sie codzien
Oddam ci serce me i dusza sie podziele
Uwielbie ponad wszystko

ale bądz

Opublikowano

a mi się naprawdę podoba
podoba mi się takie przedstawianie emocji, a poza tym te emocje naprawdę widać.
Albo żle odczytałem Pana MM, albo nie ma Pan racji.
Emocje w tym utworze działają jakby w dwie strony. Uderzają w podmiot liryczny i w adresata. To jest strasznie fajne, wartościowe.
cześć
Opublikowano

Dziekuje za wszystkie komentarze..ale bez przesady zginiac to moze kaczka??? chlopie szanuj ludzi bo jak narazie to pomiatasz mini jak dla mnie, a za literki przepraszam cos sie dzieje z kompem jescze raz przepraszam. Moze pomarzcie sobie czasem o (facecie ja)(wy o kobietach w inny sposób i zrobcie plan a wtedy mysle ze bedziecie wiedzieli co mam na mysli .Mimo wszystko dziekuje pozdrawiam:)

Opublikowano

Chlopie "kolejny kicz" to pod tytuł wiersza mylnie odczytałes wszystko Twoja sprawa . Zreszta nie bede z Toba dyskutować jesli Ty masz zawsze racje zostan w tym uswiadomieniu.pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • „Szanujmy się”   Ruski zęby szczerzy, choć boi się sam siebie, Ukrainiec, po kawałku, widzi się już w niebie. Niemiec swoją dyscypliną tkwi w kompleksie wyższości, Włoch — to śpiew i wino, w życiowej próżności.   Francuz opór stawia, wciąż na barykadzie, Hiszpan, leń, na plaży w słońcu wciąż się kładzie. Anglik gardzi byciem w Europy nacjach, z Irlandią w niezgodzie i w przeciwnych racjach.   Węgier, choć malutki, wielkim się uważa, Polak wciąż na wszystkich o coś się obraża. Portugalczyk z Czechem prawie się nie znają, to i źle o sobie nie opowiadają.   Kraje Skandynawii, jakby z innych światów, za Bałtykiem żyją, z dala Euro-bratów. Belgowie z Duńczykami Holendrów nie lubią, bo przez zapach tulipanów w kierunkach się gubią.   Cygańskie plemiona, Rumun z Bułgarem, żyją duchem lenia, z wakacyjnym czarem. Austriak Chorwatowi przygrarza paluchem, by się nie pchał do niego ze swym pustym brzuchem.   Wszyscyśmy ludnością Europy wielkiej, gdzie różnice kultur oraz wierzeń wszelkich, gdzie miłości piękno winno zapanować — trzeba tylko trochę bardziej się szanować!   Leszek Piotr Laskowski
    • @Kwiatuszek   Bardzo ciekawie napisałaś. Metafora drogi zamiast ścieżki - to rozróżnienie samo w sobie niesie ciężar doświadczenia. Podoba mi się też kontrast między "ześlizgiwaniem się" a "wspinaniem" - oddaje naturalną nieliniowość duchowego rozwoju. Pozdrawiam
    • @karenka    Czytając te wersy, można dosłownie przenieść się do tamtych dni - poczuć zapach lawendy, zobaczyć łany zbóż i maki. Piękny i niezwykle wzruszający wiersz. Bije z niego ogromna miłość i tęsknota, którą ubrałaś w tak czułe słowa.
    • @aniat.   Bardzo zmysłowy,  subtelny wiersz - podoba mi się ta cisza budowana dźwiękami (cmokanie jeziora, trzepot ważki). Czuć w nim chwilę zatrzymaną w kadrze.
    • @andrew   Świetna gra obrazów - kwiat, wiatr i słońce jako milczący świadkowie zauroczenia. Ostatnia zwrotka robi największe wrażenie. Piękny! 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...