Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

próba zmitologizowania poezji

Messalin_Nagietka
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Messalin_Nagietka

Messalin_Nagietka

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

zacząć należałoby od chmur co sznurem
nieba zawiązaniem – początku i końca,
gdyby nie wiatrzysko, które ciętym piórem
wierszem w dół dmuchało, podpisując słońca
stemplem promienistym, wśród grudy tłumacząc
na ziemskie języki co podmuchy znaczą,

wieszczem, romantykiem – obwołany wokół
wiatr co z jednej muskał, z drugiej zrywał dachy,
będąc czasem trąbą, plótł z powietrza cokół
by w chwili zefirem stać się, poematy,
które szrafą wprawną po chmurzyskach gryzdał,
echem powielane niejeden wygwizdał,

póki chmur starczyło, póty pełny weny,
zawijasów, szlaczków w rymach nie żałował,
w końcu wiersz ostatni, przez najcichsze szmery
wydał, wykorkował jak wódka stołowa,
mówią, że za morze może prysł lub w dole
pośród zacnych osiadł z wierszy grubym tomem,

po autograf pójść by – lecz gdzie wieszcza szukać
kiedy cień chmur przepadł a niebo jak cudu
oddechu spragnione – przestrzeń wokół głucha
i gruda przysycha nad krwawicą ludu
co sznur chmur zwołuje w tańcu rozmodlonym,
hej ! poeci ziemscy ruszcie nad poziomy!

ciągnąć wam by z siłą i ostrością słowa,
ciąć bez miary byle trwogi odpadało,
jak deszczu co znikąd mógłby zanurkować,
przeszyć, biblię piszcie, bądźcie jej ofiarą,
na ołtarzach strojni, chmur podobni, z piórem
zadyndajcie w rymie kropli drżącym sznurem,

może wróci kiedyś królestwo pochmurne
i zawiąże niebo w nawietrzne zygzaki,
z których strugą, cięgiem, słów powodzi ujdzie
tyleż by starczyło na lat kilka, za czym
wiarą góra przejdzie, a w nadziei spełni
próśb i modlitw danych wywodem poezji.

Jan Polski

Jan Polski

Opublikowano
Opublikowano

Ten jest chyba ostatni, co tak piórem wodzi,
Słuchajcie go starzy, podziwiajcie młodzi!
----------------------------------------------
A gryzdal, nam Messa, gryzdal! :)

Ten - z Twych ostatnich - najlepszy.

Pozdrawiam - Jan P.

zwykła

zwykła

Opublikowano
Opublikowano

mknąc ostępem gaju wierszem nasączonym
płocha zwierzyna niezbyt pewna szlaku raz
smaczną gryzie pestkę to plewę wyłowi;
gdy cień zapada spoczynek przywołać czas
chochlikuje nicpoń miast śpieszyć do łóżka
nie gniewaj się mamo - taka pyyyszna gruszka!

pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Somalija
      trylobity

      Przez Somalija · Opublikowano

      @Wiechu J. K. Miałam rację

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Simon Tracy
      Po czynach ich poznacie

      Przez Simon Tracy · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Sukces to jest moje drugie imię. Pisane z dumą zaraz przed pseudonimem. Jaki sukces? To że opublikowałeś kilka wierszy  w porannym wydaniu miejskiego szmatławca. To ma być sława autora? Zresztą kogo tak naprawdę? Po ki czort Ci ten pseudonim? Nie znam człowieka a tym bardziej autora. Dostałeś od redaktora  choć po pięćdziesiąt złotych za wiersz?     W głównej sali kafeterii,  unosił się piękny zapach czarnych ziaren,  liści herbaty, aromat maślanych ciastek  i perfum bogatych dam. Poeci zawsze okupowali najdalszy, najciemniejszy kąt. Wykluczeni poza obręb towarzystwa, dobrej zabawy i życia miasta. Ale nadal uporczywie  trzymali się powierzchni, jak zaschły, przypalony brud, nie dali się zmyć, zetrzeć, wymazać. Trwali, choć sami nie wiedzieli po co.     Urażony poeta, ściągnął przechodzącego obok ich stolika właściciela kafeterii. Obcesowo i niegrzecznie, przysunął go za łokieć ręki w której ten trzymał tacę z zamówioną przez kogoś kawą i cukierniczką. Drogi Jonaszu  czy Wy mnie znacie i poznajecie? Stary Żyd oburzył się mocno na takie zachowanie gościa ale odrzekł. Oczywiście, że znam.  Stary Jona zna wszystkich i wszystkich wita  z radością w swych skromnych progach. Pan jest klient mój złoty i zawsze wypłacalny. A czym się prawie wiesz? Pan jest inteligient jak i reszta tu przy stoliku. Poezyje mażesz do kajetu  i sprzedajesz do gazet. A pseudonim mój znacie i poezyje czytacie? Ja prosty Żyd co tojrę studiuję i boskie prawo  a nie poetów salony. Dla mnie poezją miłą  jest solidny utarg i interes  a nie krągłości niewieście. Gdzież Żyd do sztuki innej niż pieniądz, przepraszam panów wołają mnie. Uciekł wręcz między krzesłami  do stolika zajętego przez  parę jakiś młodych kochanków.     Trzeba mieć pseudonim. To podpis i alter ego artysty. Zresztą w cieniu jest nasze miejsce. My wolimy dym świec niż syk lamp gazowych. Widzisz sam zresztą  po pseudonimie nikt mnie  nie rozpozna na ulicy. Ani ja król ani żebrak. Szybciej szczur kanałowy.     Znów zalegasz z czynszem. Hrabini Cię wywali na pysk zbity, jeśli długu nie spłacisz do końca tygodnia. I nie pomogą słowa sprośne i lubieżne co się w ciało zamieniają  w jej sypialnianych piernatach. Wszystko się pójdzie chędożyć, jeno nie Ty więcej. Wszystkie plany i marzenia wrócą pod most. To nie Ameryka i sen o dolinie, gdzie dolary padają jak deszcz  rzęsiście z nieba. I można się w nich kąpać i tonąć. Tu Cię galicyjski upiór  trzyma w pręgierzu nędzy i chłosta po gołej rzyci batem  a Ty tylko kwiczysz jak zarzynane prosię.     A w radiu mówili, że w Hameryce głód,  nędza i bezrobocie większe niż u nas. Giełda się posypała. Nie mają na suchy chleb i omastę teraz. Zatem niech jedzą ciastka  jak my biedota inteligencka. Jona! Talerz maślanych dla nas jeszcze. Zostawię napiwek podwójny.     Po kawie i ciastkach  przyszedł czas na wieczorne piwo  a potem całonocną przepalankę. Bo dla nich jutra miało nie być. A sukcesem było to  by dojść jakoś do łóżka  i zasnąć pijackim snem. Bo kto widział by poeci, spali jak psy w zaułkach kamienic. Skuleni na ławkach w parku, lub nieprzytomni i zarzygani  na schodach klatek. Ale kto by się przejmował  skoro jutra dla nich nie ma.            
    • marekg
      mgła

      Przez marekg · Opublikowano

      zerkamy w gwiazdy potem logujemy się w mętnej ciszy las ma kolor nocy taki nijaki ostatnia przyczajona butelka czeka na polanie   na Facebooku bez zmian obserwujemy przez lornetkę sarny i siebie
    • andrew
      Zatrzymać zegar

      Przez andrew · Opublikowano

      Węgry  Piszą, że wreszcie odblokują unijne pieniądze  Co się z nimi stanie  U nas zniknęły.  Mamy największe długi od 1945 roku.  Nawet unia to wytknęła. Teraz lada dzień pożyczka 160 miliardów.  W Rumunii już ją...rozbierają  Pozdrawiam.    Życzę Węgrów i Polsce wszystkiego dobrego.  Pozdrawiam 
    • bronmus45
      - bękarty -

      Przez bronmus45 · Opublikowano

      ~~ Marcinek i Zbysio jakąś norę lisią chcą zająć .. Węgrzy - choć bratanki z Polską - nawalanki dość mają .. Znajdą inne kraje, które będą rajem - dlań bronią .. Tą nadzieją żyją; że pod Polską ryjąc - ich schronią .. ~~

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...