*** sonety utracone cd3

[adolf_ii]

(dla A....)

Drzewa jakby maszty. Oto statki płyną
Rozszumiało się morze zielonych łopianów
Rozczytały się książki, ale każda inną
Baśnią, cicho szepcząc w tą zieleń się zanurz.

Przemilcz te imperia, które przeminęły
Przemilcz każdy płomień, który spalił miasto
Nie patrz już na groby: małże, których perły
Mają bladość ludzką. W sobie. Jej aż nadto.

Ale popatrz w niebo, wiersz się nie-dopisał
Nie ma gwiazd, księżyca, i nie ma poety
Który się zagubił znów we własnych myślach

Ale jest ten łopian, to morze, te statki
Fregata kamieni, i ty, ja... zwiędły
Świat, który przekwitnął, na moment przed nami...

[HAYQ]

1. tą użyłbym, gdyby było - zielenią, tutaj myślę, że lepiej byłoby "w tę zieleń się zanurzyć"
2. Mają bladość ludzką. W sobie. Jej aż nadto.
a może "W sobie jej aż nadto"? Bez kropki?
3. nie-dopisał Chyba niepotrzebny ten myślnik - "nie dopisał" wg mnie wystarczy.
4. Nie ma gwiazd, księżyca, i nie ma poety.
Fregata kamieni, i ty, ja... zwiędły
Przed "i" niepotrzebny przecinek.

Sonet całkiem ok, ale popraw jeszcze interpunkcję, bo w niektórych miejscach nie wszystko jeszcze ok.
Adolf? To Ty? Skąd te dwie belki, w wojsku jesteś? ;)
Pozdrawiam.

[Fly Elika]

miło Cię poczytać znów mistrzu !!!
:)

pozdrawiam