"Ty wiesz"

[Aurel]

Ty moim światłem kiedy ciemność mnie ogarnia,
chłodzisz mnie lodem kiedy dręczy noc upalna,
jesteś cudowną kroplą w moich spragnionych ustach,
zapełniasz coś we mnie gdy jest we mnie pustka.

Jesteś ciepłym słońcem gdy wszystko takie zimne,
jesteś normalnością kiedy wszystko takie dziwne,
kiedy tłum mnie zasłania, ty mnie bierzesz za rękę,
kiedy umieram ciszą ty mnie ratujesz dźwiękiem.

Jesteś mym gruntem kiedy go tracę pod nogami
kiedy życie jest szare, ty malujesz je kredkami
kiedy chce być sama, jesteś moją samotnością
a kiedy czuje nienawiść napełniasz mnie miłością.

Wzrok tępy gdy czuje – ty potrafisz mnie ocucić
jestem twą nutą a ty potrafisz mnie zanucić.

[Pielgrzym Ostatni]

Ogólnie dobre, tylko w rytmie coś nie gra... zwłaszcza w pierwszej zwrotce. I już myślałem, że trzynastozgłoskowiec, a tu pomieszane jakieś. W edycji gdzieś uciekło "chcę" zamiast "chce" i "czuję" zamiast "czuje" w trzeciej zwrotce.
Ale, powtórzę, na warsztacie jest coś fajnego - trochę dopracować formę...

[Dla Jaj]

Lubię wiersze pisane prostymi słowami, ale ten jest zbyt przewidywalny. Spróbuj czymś zaskoczyć czytelnika. Pisany sercem, a to tyko mięsięń, spróbuj intelektem. Pozdrawiam. Waldek

[Dla Jaj]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ty pilnuj co do treblinek i kalamitek. Technika to podstawa.

[Pielgrzym Ostatni]

Waldek, ja widzę po twórczości, że mistrzem intelektu i suspensu jesteś, ale serce też potrzebne. Z uwagą się zgadzam, bo najlepiej zaprząc oba..., ale przewidywalne też może być piękne (patrz zachód słońca, pola ryżowe itp.) - nie każdy cieszy się akcją, widok też można z przyjemnością kontemplować. A uwagi co do formy - takie tam... ale na całość też się składają.

[Dla Jaj]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

OK. niech każdy preferuje swoje.