Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

pan prezydent był prawym człowiekiem
a jego małżonka cudowną kobietą

ordery i obywatelstwa honorowe
pochwały komplementy
laurki okolicznościowe
wyrazy uwielbienia niespodziewane
pochwały jednak

i tak jest już za późno
o wiele i istotnie

Opublikowano

rada ? wywal ten tekst / szczerze /

to nie jest wzruszające tylko już żenujące
z każdym kolejnym wierszem 'katastroficznym' czy oddającym 'hołd'
powstaje tutaj coraz to gorszy zakalec Ojczyzny
nie jestem patriotą ale czytałem patriotyczne teksty
to są patriotyczne padliny / niestety /
i smutne że coraz więcej tego zwłaszcza po tym co się stało /

rozważ to i zerknij z boku co i w jaki sposób napisałeś/ poza tym nie tylko Ty/

tomek

Opublikowano

Tomek ma rację, niestety
nie chodzi o twój wiersz, niech sobie zostanie, ale jego wymowa, wobec tego, co zaczyna się dziać, staje się niejednoznaczna (coś, jak zaśpiew Olbrychskiego: braaacia Moskale...)

obawiałam się, że zaczną się igrzyska
od wczoraj trwają.
pozdrawiam.

Opublikowano

Tomku, Madziu, dziękuję za komentarze. Być może się nie zrozumieliśmy, a może to nie ma znaczenia. To miał być raczej tekst krytyczny. Wszyscy pędzą na łeb na szyję, a trzeba było tak za życia wychwalać. Chyba, że coś stało na przeszkodzie. Zresztą na czym ja się tam znam. Zdrówka!

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Złote wisiorki na jabłoni. Świecące świetliki wokół nich. Spoczywają na gałązce. Panuje wszelaki zen ich duszy.   Młoda, najświętsza panienka zbliża się do złocistej jabłoni. Jest pogrążona w umyśle. Spogląda w dół. Przed nią otwiera się szeroki szereg świateł. Migają jak słodycz cytryny.   Widok tego obrazu zapiera jej dech w piersiach. Chciałaby tam zejść. Przytulić tych ludzi. Ucałować ich i zabrać ich smutki.   Uklęknęła przy złotym drzewie. Złożyła dłonie jak do modlitwy i rzekła: "Nie smućcie się dzieci. Wybaczcie sobie." Wtedy uroniła jedną łzę.
    • @marekg   kiedy czytam, budzi się nostalgia potrzeba jakości duchowej - smaczek jest z Ezry Pounda 
    • @Christine Ja się uspokoję, przyrzekam, za bardzo się rozkręciłam - ale wiesz, wena jest kapryśna. Bywa, że jest jest jest pełno, a później, długo, długo nic.  Trzeba brać, co daje :) @MIROSŁAW C., Dziękuję :)  
    • @Berenika97 Bardzo dziękuję !!!   Armia macedońska z pewnością dysponowała "służbą medyczną". Źródła są w tym zakresie co prawda bardzo skromne (zazwyczaj medyk pojawiał się w kontekście kolejnych ran Aleksandra), ale pośrednio wskazują, że one istniały (np. gromadzenie rannych w jednym miejscu, tak aby król mógł się przejść i podtrzymać rannych na duchu).  Natomiast można bezpiecznie założyć, że po większych starciach stawały się one absolutnie niewydolne. Jeżeli dodamy do tego, że pierwsi "w kolejce do lekarza" zapewne byli Macedończycy, to najemnicy, sojusznicy itp. musieli sobie sami radzić i liczyć na personel taborowy lub kolegów z szeregów. Stąd i niewesoły los Agrianina.   Ciesz się tym bólem. Tylko żywi czują żar. Trupy już milczą.      @Christine Stara prawda - człowiek czuje się nieśmiertelny dopóki się nie zepsuje :(   Dobrze jest wtedy mieć kogoś, kto poda kubek wody ...   Daję ci wodę. Ale nie dam ci dłoni, byś mógł się oprzeć.   Muchy już idą. Wiedzą, żeś jeszcze ciepły. Odpędź je gniewem.    
    • @Christine Dziękuję, myślę podobnie, chociaż ten prezencik raczej miał symboliczną wartość materialną ale znaczenie między pytaniem a zgodą - wykalkulowane :) Niby zabawne, a jednak... 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...