Dmytro

[Teresa Rudowicz]

rzeka wylewa co roku, liże stopy Marii.

przyszła w czterdziestym piątym.
jedyne miejsce, daleko do wsi.

podobno uciekł stamtąd, siadał
na progu, wynosiła mu jedzenie. w końcu

pozwoliła. w nocy spłonęła zagroda,
nikt nie chciał gasić. bolszewicka dziwka,

przekleństwo na drogę szpeci bardziej.

[Dorota_Jabłońska]

Jak dobrze, że napisałaś ten wiersz. Porusza dwa ważne aspekty - historyczny i miłości ponad podziałami.

Do wielokrotnego czytania :)

Pozdrawiam serdecznie

[Baba_Izba]

Wiersz ten maluje obraz akcji i jednocześnie
porusza wrażliwe strony duszy.
Dlaczego nienawiść tak mocno tkwi w istocie
człowieka? Nie dotyczy to wszystkich, ale jest
dość powszechna.
Podoba mi się wiersz,
pozdrawiam serdecznie
- baba

[Dorota_Jabłońska]

Teresko, spotykam często w literaturze różnych okresów przykłady uczucia zakazanego, napiętnowanego. Wpisana w tło wydarzeń bliskość osób z przeciwnych sobie obozów, państw... niezmiennie wzbudza we mnie emocje, a pewnie dlatego, że tak trudno zrozumieć wyższość racji innych ponad tę najczystszą, najczulszą – miłość.

Jeszcze raz dziękuję Ci za ten wiersz.

[Gość]

w nocy spłonęła zagroda,
nikt nie chciał gasić.

Obojętność zmieszana z nienawiscią. Bardzo dobry wiersz.
Pozdrawiam.

[Teresa Rudowicz]

Dziękuję pięknie za poczytanie. Zawsze, ilekroć biorę się czyjeś historie, rodzi się obawa, czy dam radę, bo historie raczej trudne. Dlatego cieszą wasze głosy, szczególnie w tych opowieściach.
Pozdrawiam.
Teresa

[WiJa]

Chciałem, ale nie mogę przejść obok tego wiersza obojętnie. Właściwie wszystko, co dobre, zostało już powiedziane, chciałoby się powiedzieć, co złe – przemilczane, ale tak nie powiem. Wiersz ten, jak wszystkie zresztą wiersze, można rozpatrywać z dwóch stron, że tak powiem literacko-warsztatowej i formalnej. Formalnej w znaczeniu takim, że wiersz ciekawy (głównie tematycznie) poniekąd niesie się sam, tj. nie szkodzą mu, a nawet mogą pomagać drobne usterki warsztatowe. Ja właśnie wolę tę drugą opcje, kiedy wiersz ma coś do powiedzenia i to faktycznie mówi, warsztatowo mniej czy bardziej udanie, ale raczej bardziej, jeśli taki wiersz po prostu (jak już mówiłem) niejako sam się niesie. Co wcale nie znaczy, że taki wiersz łatwo się pisze, a nawet wręcz jest odwrotnie. Co do opcji pierwszej, to znam wiele wierszy wielu autorów, których warsztat (trzymam się tego słowa) wręcz błyszczy wyśmienitością, że tak powiem, słowotwórczą. I mógłbym ironizować, i ironizuję, że błyszczy niepotrzebnie, że to przecież jest tylko i wyłącznie pewnego rodzaju sztuka dla sztuki. A co do konkretnego zdania o tym wierszu, to mam je takie same, jakie miałem, co do poprzedniego wiersza. Chociaż poprzednio, jak pamiętam, rozpisywałem się o bohaterze wiersza, ale nawet jeżeli bohater (przynajmniej literacki) bohaterowi nie równy, tak te wiersze mają równie wysoki poziom literacki (całą gębą, żeby nie powiedzieć, całym kunsztem i chropowatością swoją). No właśnie, uderzyłem, chyba we właściwy ton, bo kunszt literacki nie może się obejść bez zwykłej ludzkiej niedoskonałości. Bo doskonale piękne, to są najczęściej (wyidealizowane) manekiny. Pozdrawiam