Papacha

[Ludwik Perney]

Królik, którego przyrządziłaś, był waleczny? Pewnie nie,
ale może był waleczny jak na królika? Nieważne, zjem

- porozrywam włókna mięsa, zbełtam ze śliną i przełknę.
Jego soki wymieszają się z moimi i stanie się mną. Myślę,
że królik, nawet jeśli się bał, to był dzielny jak na królika.

Będę zdrowy jak królik i sałata – zgarnę sierść z uszu,
oczu i czoła, myśli rozbiegną się po świeżym powietrzu,
nieskrępowane śmigną między zielone liście - w gówno.

[Michał Gomułka]

Szurnięty wiersz, napisany swobodnie, ale... z klasą! Tyle że kwestia - stanie się mną - to taka bardzo wątpliwa. Zakładając, że ukazuje myślenie naiwno-realistyczno-sarkastyczne podm. lir. do zaakceptowania. To tak jakby posłuchać muzyki rockowej płynnie przechodzącej w solidną alternatywę. Ładnie, smacznie, chociaż w gównie.

[Ludwik Perney]

podoba mi się taki odbiór wiersza, dziękuję :-)