BALLADA O POECIE (Chwila oddechu od ambitnych tekstów)

[Lobo]

Żył poeta raz sławny ponad wyraz i znany,
Który pieśnią rozświetlał lud cały,
Gawiedź grosz mu sypała pode nogi dla chwały
I nosiła na rękach do rana...

Więc się roztył i zgnuśniał i pisania zaprzestał,
Wszak grosiwa miał cztery komody,
W kompaniji wesołej po tawernach się szlajał,
Z dziewojami przezacnej urody...

Wiersze szły w zapomnienie, lud powoli jął szemrać,
Król się o tym dowiedział znienacka...
Wziął poetę na siłę i z zamtuza wytargał -
„Ja się z tobą nie będę tu cackał !”

Cóż ty myślisz, złociutki ? Każdy ma swą robotę !
Gdzieś swą wenę zatracił, psubracie ??!!
Coś za bardzoś mi utył – tu się Król wziął pod boki -
Jeszcze trochę – i oddam Cię katu !!

Pójdziesz, bratku, do loszku, jadać będziesz pomyje,
A twarz masz mieć od rana pogodną !
Z pełnym brzuchem, kochany, bardzo dobrze się rządzi,
Ale wiersze się pisze – na głodno !!


* zamtuz - burdel

[Hanna Ciebiera]

Hmmm.. nawet ciekawy. Bardzo lubię wiersze z dużą liczbą archaizmów. Śmieszny ten wiersz nawet. Rymy nie sa wprowadzone "na siłę". Dość dobrze się czyta.

[natalia]

kocham archaizmy, uwielbiam lekką tematykę, słowem wiersz, (jak dla mnie) bardzo udany :)
czytało się świetnie, końcowy morał, jak z bajki, ciekawie ujęty :)

Serdecznie pozdrawiam
Natalia