Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Dopiero co skończył dwadzieścia lat
Nieprzeciętnie uzdolniony, był sobą
ciągle jedną tą samą niezwykła osobą
Nie, nie zaznał za wile szczęścia

Bo zazdrosna kostucha wplotła palce
w jego skronie spojżała mu w oczy
wyszeptała słodko chodź do mnie.
Jego róża dopiero zakwitła

Zerwana przedwcześnie więdnie, usycha
Jej piękno przemija
Płatki opadają bezwładnie
Śmierć o nikim nie zapomni! nikogo nie omija!

Nawet Nie miał jej tego za złe
Powiedział kiedyś, że pogodził się z bogiem
Tylko czekał cierpliwie, rozumiał
że jest już blisko, nie łudził się

Jeśli anioły są na ziemi
Wiem jak jeden ma na imię
To jedno co pozostało nigdy nie przeminie
Wspomnienia z dzieciństwa z czasów szkoły

Rozwalone kolana, dywanik u dyrektora
wspólne rozmowy jego śmiech
umilkł nagle, odszedł, została rana
głęboka i co dzień ta sama

* W hołdzie Grześkowi Spoczywaj w spokoju przyjacielu.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


uwagi:
wiersz operuje wtórnościami
nie ma w nim ani jednej interesującej frazy
tragiczne te wykrzykniki
po prostu napisałeś coś o kimś i podzieliłeś to na strofy
nie lubię bardzo mówić: to nie jest wiersz
ale ten naprawdę nie jest
Opublikowano

Zdecyduj się, czy stosujesz znaki przestankowe, czy nie;
to samo dotyczy dużych liter na początku wersów.
Unikaj sloganów takich jak ten: "Śmierć o nikim nie zapomni! nikogo nie omija!"
Popraw błąd ortograficzny "spojrzała"
Wpisywałeś ten wiersz do Warsztatu?
Jeśli to początki pisania, uwagi się przydadzą.
Pozdrawiam, życzę powodzenia
- baba

Opublikowano

Mogłem dodać do warsztatu w sumie już chwile pisze ze sporymi przerwami ale nie była to zbyt duża liczba wierszy a jak dodam tu i tu to nic się nie stanie ?

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @andrew   To "nie wiem, pewnie bym się nie zdecydował" jest bardzo zastanawiające. Taka szczerość wobec siebie jest rzadka. I to końcowe "super team" - jakbyś w końcu podał sobie rękę." To piękny wiersz - pełen wewnętrznego rozedrgania, ale kończący się pojednaniem z sobą.     @andrew   Zgadzam się - jesteśmy cudem i kochać należy siebie. A później dzielić się swoją miłością z innymi. :) 
    • @Stukacz   Ten tekst jest pełen natchnienia, już sam brzmi jak melodia. "Diament w samotnej duszy" - bardzo mi się podoba. Piosenka urocza!
    • @Benjamin Artur   Świetne -  od geograficznej niepewności do niepewności nóg, a potem historia całego kraju zamknięta w obrazku jednej pary. :)   "Na peronie w Czechach lub na Słowacji, dokładnie nie wiem — może pośrodku."  - to może było na Morawach?

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
    • @Waldemar_Talar_Talar   Każda zwrotka prowadzi nas od zmysłów, przez emocje, aż do pytań ostatecznych. Jakby człowiek musiał najpierw poczuć wiatr i chleb, zanim odważy się zapytać o miłość i śmierć. Bardzo ładny wiersz. :) 
    • @Łukasz Jurczyk   Kancelista jako narrator - jednym z jego zadań było również pisanie oficjalnej kroniki (historii). A teraz - gdy jest świadkiem upadku imperium - staje się  bezradny. Do tej pory to, co pisał było pełne propagandy. Teraz gruzy są bardziej szczere niż słowa. Świat „zrozumiał” upadek bez potrzeby czytania oficjalnych komunikatów. Ogień działał w sposób bezwzględny, a splądrowanie świątyń nie wywołuje gniewu bogów, co sugeruje kryzys wiary i pustkę ukrytą pod złotymi kopułami.   „Pieczęć - ostatnia rzecz, która wierzy w Szachinszacha." - to świetna metafora. Gdy ludzie uciekają, zdradzają lub zginą - lojalny zostaje jedynie ten przedmiot.   Historia ludzkości to zamknięte koło: budowanie, wiara (ideologia) i nieuchronna samozagłada. Perski urzędnik wie, że jego imperium nie jest ani pierwszym, ani ostatnim, które płonie.   Rozmowa z synem to konflikt pokoleń. Syn, widząc ruinę świata ojców, odrzuca ich wartości. Kancelista podsumowuje, że jest to mądrość powierzchowna,wynikająca z buntu, która nie rozumie, że mimo zmian, potrzeba zapisu (kultury) zawsze wraca.   Bardzo mi się podoba, to uniwersalny i mądry przekaz!     Pieczęć lojalna, Szachinszach już stracił tron, Ona wierzy wciąż.   Znów zbudują dom, Znów uwierzą w pusty mit, Znów zapłonie ten świat.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...