Mała Maciczka i Pijak

[Mrucz mi]

Od autora: Nie przepraszam za obrazę uczuć religijnych.

Nudno. Mała Maciczka zawędrowała do lasu, gdzie ziemia wciąż się trzęsła, a drzewa wyglądały jak wyjęte z nieostrych fotografii. Rozmazane zielono-brązowe plamy, ohyda. Wszędzie latały książki, trzepocząc szeleszczącymi skrzydłami. Kafka jak sęp kołował gdzieś wysoko, unoszony silnym wiatrem. Dostojewski powoli i dostojnie machał grubą obwolutą. Coelho nasrał Małej Maciczce na tenisówki.
Ciągłe kołysanie sprawiało, że Mała Maciczka miała skurcze i mdłości. Postanowiła schwytać kilka ptaszków i zająć się nimi. Może wtedy poczuję się choć trochę lepiej, no i przestanie mi się kręcić w głowie – pomyślała. Udało jej się złapać Burroughsa, Kornewa, Sanajewa i McCullers. Rozsiadła się na tomach.
Na początek postanowiła wziąć Kornewa, który wpadł przypadkiem w jej zieloną siatkę na motyle. Nigdy o nim nie słyszała. Nie zapowiadał się zbyt ciekawie, ale chciała zacząć od czegoś niewymagającego i przyjemnego.
Kiedy przewracała kartki w poszukiwaniu pierwszej strony właściwego tekstu, coś z trzepotem spadło z góry i porwało Kornewa, trzymając go za tylną okładkę. Przy okazji „Coś” zgubiło trochę kartek. Mała Maciczka wyciągnęła ramię z całych sił, aby sięgnąć po jedną z nich. Nie chciała wstawać i powtórnie rozpoczynać polowania na niesforne tomy. Spojrzała na pogniecioną, zalaną łzami kartkę. Każdy wers podkreślony był co najmniej pięcioma różnymi długopisami.
Człowiek jest jak płynąca rzeka – czytała Mała Maciczka. W życiu istnieją rzeczy, o które warto walczyć do końca (tutaj pojawiało się wykaligrafowane przez jednego z czytelników imię: Marcin :(((. Zamiast kropki nad „i” ten ktoś narysował serduszko). Jesteś gotów na wszystko aby zdobyć miłość. Miłość jest wieczna.
Coelho, nienawidzę cię – pomyślała zdenerwowana Mała Maciczka. Energicznym ruchem zmięła kartkę w dłoniach i odrzuciła w bok z takim impetem, że strzeliły jej kości w... obręczy barkowej, a mięśnie zawyły z bólu.
Mała Maciczka szybkim ruchem wyszarpnęła McCullers spod siedzenia. Przeczytała kilka stron „Ballad of the sad cafe”, kiedy coś z premedytacją „naptało” na pożółkłe strony. Mała Maciczka poczuła, jak zbiera się w niej złość i gwałtownie poderwała się z ziemi. Sanajew pospiesznie się oddalił, a Burroughs jak zwykle odleciał.

Wtedy pojawił się Pijak. Od razu wiedziała, że to on. Wyglądał wzorcowo – niedogolony, czerwony na twarzy, śmierdzący alkoholem, leżący na ziemi, otoczony przez puste butelki... Mała Maciczka była pewna, że podniesie się i wycharczy „Jide aaalbo niejide”. Tymczasem Pijak wstał, ukłonił się i dziarsko zapytał – Czym mogę służyć pięknej pani?
- Daj mi wina. Już trzeci dzień jestem na kacu po spotkaniu z Próżnym. – błagalnym głosem powiedziała Maciczka.
Napili się. Mała Maciczka zaczęła przyzwyczajać się do szalonego kołysania się drzew i rozmytego świata. Od zawsze podobało jej się patrzenie przez szybę mokrą od deszczu, otwieranie oczu pod wodą. Kolory zlewające się w jedno i bicie serca, stukanie kół na rozgrzanych szynach. Pędzące obrazy za szybą pociągu, a może pociągi za szybami. Deszcz na skalnych malowidłach i oknach pociągów, rozpędzone lokomotywy malowane akwarelami. Niezmordowany trzepot skrzydeł nie pozwalał usnąć. Mrowienie w palcach, czuła się dobrze. Błogo.
- Dlaczego ciągle pijesz? Nie nudzi ci się chyba, masz tyle do czytania. – Mała Maciczka postanowiła przerwać milczenie.
- Odpowiedź chyba jest jasna. – Westchnął Pijak.
- Bo się wstydzisz, że pijesz? – Pewnym głosem zapytała Mała Maciczka.
Pijak zaczął się śmiać. Złapał się za wydatny brzuch i opluł sobie brodę.
- Chyba żartujesz. Za dużo bajek się naczytałaś. Piję z bardziej trywialnego powodu. Nie ma tu żadnego błędnego koła, żadnego cholernego perpetuum mobile, żadnych samonakręcających się zegarów, szaf, luster, Alicji i wypchanego królika z gwardią szkielecików. Ty wiesz, co jest powodem, młoda.
- Też ci nie daje czytać? – Mała Maciczka powoli zaczynała rozumieć sytuację. Gdyby nie była lekko wcięta, pewnie wstydziłaby się swojej dziecinności. A tak mogła ją usprawiedliwić właśnie alkoholem.
- Słuchaj, wyjmuję ostatnio jedną jedyną rzecz, która ma dla mnie znaczenie. Na którą patrząc żyję, tylko wtedy właśnie. Otwieram ten list, patrzę, a tu na całą szerokość kartki markerem napisane: Miłość odkrywa się kochając. Facepalm. Musiałem przepisać ten list. W kilkudziesięciu kopiach. To już nie to samo, nie drżą mi palce, kiedy rozkładam kartkę, wiem, że to przepisywały moje spocone łapska.
- Ojej... – Odparła Mała Maciczka, pociągając szampana z gwinta.
- Jego nie da się wykończyć. Zawsze wraca. Chodź, zatańczymy. Zakręci nam się w głowach, emocje będą wrzeć, wpadnijmy w złość. Zatańczymy jak Szejenowie, i wiem, że przywykniemy, oswoimy się z jego obecnością, udomowimy go jak wilka albo kuguara... No dalej. Polej.
Wstali. Pijak kręcił się wokół własnej osi z szeroko rozpostartymi ramionami, Mała Maciczka podskakiwała i starała się chwycić niezauważalnych gałęzi drzew. Złość rozwijała się w niej powoli jak ospa wietrzna.

Wreszcie. Złapała pijaka za przetłuszczone włosy, szarpnęła. Opadli na ziemię, dowódcy po dwóch stronach kartki. Obmyślanie strategii, planowanie ofensywy. Jeńcy pójdą do klatek z kolorowego szkła, śliskich i zimnych. Brak dźwięku. Coelho przyszpilony korkociągami. Cel, pal, operacja, eugenicy wkraczają do akcji:

Erekcja to jeszcze nie dowód, że mężczyzna jest stuprocentowym samcem. Z moimi owcami byłem szczęśliwy, a ludzie widząc, że nadchodzę, gościli mnie chętnie. I dlatego jestem wojownikiem światła. Bowiem doświadczyłem tego wszystkiego i nie utraciłem nadziei, że stanę się lepszym człowiekiem. Pierwsza lekcja miłości, jakiej się nauczyłem. Z owcami. Słońce zalało cały pokój, a miłość zalała moją duszę. Cóż mam do stracenia, jeżeli postanowię być prostytutką przez jakiś czas? Ludzie nie są w stanie pojąć, co to jest szczęście. Z owcami.

[MARIUSZ RAKOSKI]

Wszytko OK, na swoim miejscu. Dobre opisy, prawidłowo poprowadzone dialogi.

Nie zwymiotowalem,

gratuluję
Monsieur Rakoski

[Mrucz mi]

Dziękuję wybrednemu Panu, następnym razem zrobię wszystko, żeby "smakowało".

Pozdrawiam serdecznie! :)

[MARIUSZ RAKOSKI]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dla mnie nie musisz nic robić - poza tym napisałem, że smakuje...

chociaż mam zastrzeżenia, ale to może wynikać z wieku. Nie czepiam się jednak,

bo zestawiając Twój tekst z ostatnimi na tym Forum, to na serio jesteś daleko do

przodu.

Pozdro
Monsieur Rakoski

[Marcin_Erlin]

Mrucz mi, jesteś na dobrej drodze...ale przed Tobą jeszcze sporo pracy.

[piotr_boruta]

Dobre :)