Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Dlaczego tak jest że mamy
poczucie krzywdy naszej
a już nie mamy poczucia
krzywdzenia (naszego) że to
my sami krzywdzimy innych.
Chociaż niejednego z nas
sumienie rusza ale i tak dopiero

kiedy już nic dobrego nie możemy
zrobić dla pokrzywdzonych –
chyba że dla pokrzywdzonych
nas samych przez nas samych –
kto wie a nawet na pewno
bardziej pokrzywdzonych niż
tych pokrzywdzonych przez nas.

Opublikowano

już poprzedni "wiersz"dawno powinien spaść z "Z-ki"(minus 12),a Ty nie wyciągnąłeś(aś) żadnych wniosków,i wstawiasz tu jeszcze gorsze badziewie-same intencje to jeszcze nie poezja-temu płodowi wyobraźni nawet warsztat nie pomoże,bo z pustego i Salomon...

Opublikowano

CO TO JEST "krzywda nasza"? jakaś zbiorowa odpowiedzialność za zło wyrządzone innym? zbiorowe cierpienie? każdy cierpi indywidualnie i osobiście odpowiada za zło - przynajmniej tak powiada prawo sądowe i doświadczenie życiowe...kiedyś za samą przynależność do nie tej organizacji (np. AK) KATOWAŁO SIĘ ludzi...
dobro także wyświadcza się osobiście a nie zasadzie: hej tam - ludzie! zróbcie komuś dobrze...to łatwe;
a zresztą - nie ma ten tekst żadnej wartości artystycznej tylko jakaś uzurpacja do wygłoszania kazań -
pomyłka!
J.S

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Myśli i słowa  Nienazwane    W plątaninie czasu  Gubią się    I już nie wracają  Do wymyślonych snów   Chcesz to usłyszeć znów? 
    • Powoli uczę się płynąć przez szalone prądy, gorętsze od mojej krwi wiosennej; to wcale nie takie trudne, gdy dogaduję się sam ze sobą, uwolniony wreszcie z kropki na końcu zdania, które usiłowało mnie wyrzucić na brzeg.   A jednak ono nadal się pisze, jak ja, w objęciach orkanów, gdy są dla mnie czułe, bo wiedzą że się ich nie lękam. Między jednym a drugim załamaniem fali, dotykają mnie niewyobrażalnie i niosą w strzelisty sen.   Nie schładzaj mi głowy, nie nakładaj gasidła na płomień - ja trzymam ster pewną dłonią. Znam na tym oceanie każde odbicie nieboskłonu, burzliwe i słoneczne. Pamiętam. I odtwarzam na nieugaszonych mapach.   Siedzisz na plaży, troskliwie pogodna; przesypujesz beztrosko z ręki do ręki piasek, pozornie ciepły, a jednak obojętny; wypatrujesz pierwszych znaków sztormu - nie wiesz, czy uciec, czy czekać.   Pojawiam się wtedy przy tobie, nasycony, mokry od setek bryz. Odprowadzam cię do domu, w bezpieczny krąg światła, by opowiedzieć tkliwą baśń z pereł i korali. Wieszam na twojej szyi kryształowe wisiorki. Rano przynoszę do łóżka śniadanie i spokój.   Więcej nie potrzebujesz, a ja jestem dokładnie w tym miejscu, w którym chcę być, by oddychać głębią abisalu, całować ognie świętego Elma, a później powracać najwierniej.   Na moim ramieniu jarzysz się Ty - surowy, miłosny ex libris.
    • @Pisarzowiczka  Zostaję z refleksją: jak bardzo czasem potrzebujemy wyjść z siebie, żeby naprawdę do siebie wrócić :)
    • @Werka1987Jakie nicnierobienie? Zmywanie podłogi, gotowanie, mycie garów, pranie.  A przy zasypianiu - czego jeszcze nie zrobiłam :)
    • @Gosława To bardzo przejmujący wiersz o bólu, który nie krzyczy, tylko sączy się między wersami. Uderza mnie to odwrócenie, że łatwiejsza wydaje się tęsknota za nieobecną matką niż mierzenie się z emocjonalnym chłodem tej, która jest.   Też zapis głębokiej rany odrzucenia i jednocześnie rozpaczliwej potrzeby bliskości. Bardzo poruszający tekst, który długo nie puszcza.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...