Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Biedny fantasto...

Gryf
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Gryf

Gryf

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Walczyłeś z wiatrakami własnych urojeń,
Myślałeś, że możesz uczynić wiele.
Miecz swoich marzeń prawdą stępiłeś,
Walkę przegrałeś, nic nie zrobiłeś.

Z rozczarowaniem ręce opadły,
Broń szczytnych nadziei leży na ziemi.
Stoisz samotny z klęską w oczach,
Znowu przed tobą zawodu zbocza.

Biedny fantasto, kiedy się nauczysz
Brać życie twardo za ostre rogi?
Na nic łzy rzewnej, twojej rozpaczy,
Myślisz, że współczucie teraz zobaczysz?

W życiu nie spotkasz błędnych rycerzy,
Świata wokoło już nie naprawisz.
Przestań więc bronić pustych iluzji,
Byś się ponownie na czas swój nie spóźnił.

Łukasz Michał K.

Łukasz Michał K.

Opublikowano
Opublikowano

niestety niektórzy fantaści są fantastami z wyboru, często to ich przerasta... i nagle pojawia się świadomość zmarnowanych lat. Poruszyłeś bardzo ważny temat, w szczególności dla poetów, bo wielu z nich to fantaści nieprzystosowani do życia, albo niechcący się do niego przystosować :) Mądry wiersz - i trochę bije we mnie ;) Pozdrawiam

Gryf

Gryf

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Dziękuję Łukaszu i podaję Ci rękę, to już jest nas dwóch... Cóż może kiedyś świat się zmieni dla nas.
Pozdrawiam.
Gryf

Gryf

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Dziękuję Elu, to obraz mojej ostanio czarnej i przykrej rzeczywistości.
Ale kiedyś to się zmieni...
Pozdrawiam i jak zawsze macham skrzydełkiem.
Gryf

Gryf

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Dziękuję Intarsjo, oj mój świat ostatnio bardzo daje mi się we znaki,
już takie wymyśla zakręty i przeszkody, że...
Pozdrawiam z fantazją.
Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano

Gryfie miły, podobnych fantastów walczących ze swoimi wiatrakami niemało ;-)
Nie każdy jednak potrafi tak uczucia wyrazić.
Buziak na czółko
J.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • wiedźma
      Dusza.

      Przez wiedźma · Opublikowano

      @Leszek Piotr Laskowski  pieknie ujęte Pozdrawiam 
    • Poet Ka
      spazieren gehen

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Sylwester_Lasota dziękuję

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • aff
      Obraz Zuzanny

      Przez aff · Opublikowano

      Brylantowy dzwoneczek w głosie małej Zuzanny. W białej sukni, czółenkach. Delikatny rys twarzy. Starców lgnięć nie zapraszaj, niech usiądą za wodą. Dwa anioły jej strzegą, koronkowej łzy welon. Dwoje sobie ślubuje. Co w ogrodzie się kryje? Innym dąb i lentyszek króluje, a im wierność do miłości, co wszystko wybacza i nie rani. Dla nich miód i wesele. Losy wyzwań na szali.      
    • Sylwester_Lasota
      Dla tych, co czytali i dla tych, którzy nie czytali, wszystkie dziesięć jeszcze raz.

      Przez Sylwester_Lasota · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        @Jacek_Suchowicz, długo się zastanawiałem co odpowiedzieć na Twój komentarz, bo, w sumie, to się z Tobą zgadzam, ale... No właśnie, było jakieś ale, które nie dawało mi spokoju, a którego jakoś nie potrafiłem ubrać w słowa, aż w pewnym momencie odpowiedź przyszła do mnie sama. Pozwolę ją sobie tutaj w całości zacytować:   1 Kierownikowi chóru. Synów Koracha. Psalm. 2 Słuchajcie tego, wszystkiego narody, nakłońcie uszu, wszyscy, co świat zamieszkujecie, 3 wy, niscy pochodzeniem, tak samo jak możni, bogaty na równi z ubogim! 4 Moje usta wypowiedzą mądrość, a rozmyślanie mego serca - roztropność. 5 Nakłonię mego ucha ku przypowieści, przy dźwięku liry wyjaśnię mą zagadkę. 6 Dlaczego miałbym się trwożyć w dniach niedoli, gdy otacza mnie złość podstępnych, 7 którzy ufają swoim dostatkom i chełpią się z ogromu swych bogactw? 8 Nikt bowiem siebie samego nie może wykupić ani nie uiści Bogu ceny swego wykupu 9 - jego życie jest zbyt kosztowne i nie zdarzy się to nigdy - 10 by móc żyć na wieki i nie doznać zagłady. 11 [Każdy] bowiem widzi: mędrcy umierają, tak jednakowo ginie głupi i prostak, zostawiając obcym swoje bogactwa. 12 Groby są ich domami na wieki, ich mieszkaniem na wszystkie pokolenia, choć imionami swymi nazywali ziemie. 13 Bo człowiek nie będzie trwał w dostatku, przyrównany jest do bydląt, które giną. 14 Taka jest droga tych, co ufność pokładają w sobie, i [taka] przyszłość miłośników własnej mowy. 15 Do Szeolu są gnani jak owce, pasie ich śmierć, zejdą prosto do grobu, serca prawych zapanują nad nimi, rano zniknie ich postać, Szeol ich mieszkaniem. 16 Lecz Bóg wyzwoli moją duszę z mocy Szeolu, bo mię zabierze. 17 Nie obawiaj się, jeśli ktoś się wzbogaci, jeżeli wzrośnie zamożność jego domu: 18 bo kiedy umrze, nic z sobą nie weźmie, a jego zamożność nie pójdzie za nim. 19 I chociaż w życiu sobie pochlebia: «Będą cię sławić, że dobrześ się urządził», 20 musi iść do pokolenia swych przodków, do tych, co na wieki nie zobaczą światła. 21 Człowiek, co w dostatku żyje, ale się nie zastanawia, przyrównany jest do bydląt, które giną.   To jest PSALM 49 z Księgi Psalmów, zacytowany z Biblii Tysiąclecia.     Pozdrawiam  
    • zawierszowana
      Ptak

      Przez zawierszowana · Opublikowano

      Chciałabym uciec Od problemów tego świata Chciałabym odlecieć Od ludzi którzy nie mówią mi jak się lata Pragnę być wolna i beztroska Jak ptak   Miałam sen gdzie widziałam wszystko od góry Nade mną były tylko piękne chmury Wyglądające jak wata cukrowa na niebie Byłam ptakiem Uciekałam przed zmartwieniami Nie musiałam przejmować się już problemami Mogłam spokojnie uciec od tego wszystkiego  Jak ptak szukać miejsca lepszego

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...