Narcyz

[Łukasz Michał K.]

(wg obrazu Michelangelo Caravaggio)

W wody zwierciadle, maestria płótna natury
Prześwitującego tła, nadętej hardości
Sfera drżenia perfekcji odzianej w ażury
Z widzeniem konfesyjnym występnej miłości
Jak ziarno pogrążone na wieki w całunie
I ptak co nie wzleci powyżej swego cienia
Błogosławisz somatyzm w nikczemnej zadumie
W kamiennej toni serca, piastujesz złudzenia
Narcyzie ! Tyś tańczącym nad upojeń formą
Opychasz mdły celibat, nie znasz szczęścia granic
I deszcz siekących pochwał, zwiesz odważnie normą
A serca ludzki kryształ, stanowczo masz za nic
I gdybyś tylko widział cherubie kamienny
Jad śmiertelny lustra, oznakę śmieszności
Mógłbyś być zwyczajny i komuś drogocenny
Tobie jednak niczym, wzajemny smak miłości

[kasiaballou]

aj! rozpędził się pędzelek, rozmazał niewyraźną plamę, wierszem zwaną, ale wiesz co?
- tutaj na org. jest warsztat - zapraszam ;))

[Łukasz Michał K.]

nieeeee, nie dam pokroić swojego wiersza :) jest zbyt formalistyczny, żebym robił takie rzeczy...:) mam nadzieję, że rozumiesz czym jest forma :)

[Dorota_Jabłońska]

Z widzeniem konfesyjnym występnej miłości - nie tu. Narcyz Caravaggia nie ma w sobie ekspresji /jaką oddaje Twój wiersz/, on tęskni, jest przepełniony smutkiem, wyłoniony z mroku, z hipnozy.
Tobie jednak niczym, wzajemny smak miłości - nieprawda - Caravaggio pokazał zupełnie innego narcyza - więźnia własnej urody, tęskniącego za wolnością /miłością wzajemną/

Wiersz pomimo - podoba mi się, jednak Mistrz byłby zapewne zdumiony takim widzeniem :)

[kuba skawa]

Sfera drżenia perfekcji odzianej w ażury

A cóż ci biedny Caravaggio uczynił, że go tak gnębisz ? ;)

Wiersz mógłby być "zwyczajny i komuś drogocenny" a jest nadętym balonem, obsypanym brokatem...

[Łukasz Michał K.]

cóż...Doroto Jabłońska wszystko zawiera się w interpretacji. Masz rację, ekspresji u Caravaggia mało, ale to opisuję mówiąc "Błogosławisz somatyzm w nikczemnej zadumie". Ten Narcyz przepełniony jest smutkiem, jego serce kamienne dla innych, piastuje złudzenia.
Być może masz uwagę do dalszej części utworu, która ma w sobie charakter bardziej ekspresyjny, ale to jak widzisz moje przemyślenia nad istotą tej postaci w kulturze. Może faktycznie mnie trochę poniosło :)

"Tobie jednak niczym, wzajemny smak miłości" trzeba czytać w połączeniu z wersem "Jad śmiertelny lustra, oznakę śmieszności". Jad śmiertelny lustra wody powoduje, że jest ciągłym więźniem samego siebie i tego nie dostrzega. Gdyby tego nie było, miałby siłę przeciwstawić się samemu sobie i gonić za wolnością i miłością wzajemną. Jednakże dla odurzonego Narcyza "wzajemny smak miłości" to złuda, którą karmi się każdego dnia. To co napisałaś, jest jakby zahipnotyzowany, a zarazem przepełniony smutkiem, którego przyczyna tkwi w lustrze wody na które spogląda z utęsknieniem.
Ale to wszystko forma interpretacji. Ja mam taki pogląd, ty masz swój, miło mi, że można z kimś konstruktywnie porozmawiać o dziele :) Pozdrawiam



kuba skawa - wolę wiersze niezwyczajne ;)

[Judyt]

przeczytałam z zainteresowaniem , choć nie znam akurat tego obrazu
J. serdecznie

[cezary_dacyszyn]

wiersz , uważam jest dobry - interpretacja może być różna , zarówno wiersza jak i obrazu .
Każdy ma prawo WIDZIEĆ ... Pozdrawiam