zanim dopali się płomyk

[janusz_pyzinski]

dzielimy ściany sobie równe pomiędzy jutrem dziś i wczoraj na smugach kurzu
budujemy tęcze które zmywa deszcz dźwigamy brzemię cały ciężar cienia schylony
pod wiatr wszystkie ścieżki biegnące za nami na ostatni bal zaproszenia umarłe
w szafie tylko okna otworzyć a stary ptak wyśpiewa nam naszą młodość w filharmonii
letnich nocy coraz mniej nas tutaj coraz mniej zielony trykot szyfru do drzwi
zamkniętych na głucho nie musi się powtórzyć by cierpieć we dwoje za tego
trzeciego i odpuść nam nieświadomość

pomimo bólu kwiat róży silniejszy od kolca choć manna nie padała dawno na widok
ojca po wypłacie warczy pies ręce zanurzone w ciasto nie podniosą głosu reumatyzm
krąży w aureoli świętości a dziadek i wnuk piszą wiersze symetryczne względem dwóch
różnych prostych długo nie wracasz a ja nie potrafię nawet policzyć ile lat temu
umarł ostatni koń nie ten od bryczki idzie zima potrzeba nam bieli na odkupienie
póki co topnieją w niespełnieniach pozłacane zamki topią się karuzele
z madonnami wsiąkając bezszelestnie w nasz wzrok

zanim dopali się płomyk jeszcze wyciągnie ramiona jeszcze przygarnie do siebie
spalone czasu przestrzenie pytam ojca popiołów dlaczego żal pożogą się wskrzesza
jak pochodnia w łunie pobliskiego miasta uszczelniam myśli by kropla wody
nie dotarła do nich kropla drąży skałę i skałą się staje wszystko w niewiadomym
kierunku od promienia słońca i Bóg kiedyś umrze dla mnie a ja będę wiatrem
chłoszczącym twarz nieba za zdradę zapominając jak się zapomina odległości
posłuszne marzeniom aliena żeby dotknąć światło

i niech mi jabłoń nie pamięta grzechu którym chciałem się cieszyć jak dziecko
przechowujące w pamięci pierwsze płatki śniegu dziś nie potrafię opowiedzieć
czterech ścian domu z dzieciństwa drugiego takiego już nie spotkam

[Agata_Lebek]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Rozgadałeś się na całego w tym wierszu, widać że było Ci trzeba. Czuję się jak spowiednik idąc przez Twoje słowa.
Nie pamiętam swojej reakcji na pierwsze płatki śniegu, ale pamiętam zadziwienie mojego syna na to zjawisko. Myślę, że właśnie wtedy przeżyłam te pierwsze podwójnie ;)
Plus za to, że wróciłam do tego wspomnienia.

[MARIUSZ RAKOSKI]

Hm... kiedy tylko zobaczyłem, myślę: 'Pomylił chłopak działy' - teraz we mnie się 'coś' tarmosi, jakieś od-głosy, że. "No nie, nie dla Ciebie, weź ten wiersz zresetuj, albo do razu wyrzuć z pamięci, a dla bezpieczeństwa przenieś do P". - "Nie nie, no Rakoski, przypomnij sobie te klimaty, kiedy żyło się sielsko i anielsko, na łonie natury, a babcia do snu opowiadała przedziwne baśnie" - mimo, że wiersz wprowadził nastrój alapesymistyczny i melancholijny, to jakoś tak ciepło się zrobiło - a wiosna nie ma z tym nic wspólnego.

Ale konkrety, mniej więcej: bardzo opowiedziane, mnóstwo epitetów, forma zupełnie nieuzasadniona, bo równie dobrze można byłoby to popełnić na zasadzie: początek, rozwinięcie i zakończenie. Nie da się zaprzeczyć, że tekst jest wysoce liryczny, mnóstwo w nim zmetaforyzowanego języka, i dobrze.

Odbieram pozytywnie, trafia.

Pozdrawiam

[bestia be]

Zawsze się zastanawiam , jak można tak opiewać lirycznie

grabula

szacuneczek

be

[Bernadetta1]

to sie czyta jednym tchem panie Januszu:):);)rozpisales sie, ale nie ma odczucia przesytu...nie brnie sie przez kazdy wers, raczej biegnie lekko na paluszkach;)pozdrawiam:)

[Jadwiga_Graczyk]

Łirycznie, nastrojowo powiem pięknie i proszę o cd.
serd.pozdr.

[Leszek_Nord]

Tym razem Januszu nie dałem rady. Wiersz znalazł się poza granicami mojego odbioru. Pewnie nieznacznie ale jednak...Leszek.

[Stefan_Rewiński]

No nie wiem. Pozdrawiam. Stefan.

[Goliard]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

ta całość nie tworzy dla mnie żadnych granic, tworzy coś pięknego...
reszta jest poza moją percepcją
pozdrawiam