Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

filigranowe blondynki mają w sobie coś
z filmów grozy
nie wiadomo kiedy rzucą się na szyję
a jeśli ich usta są krwistoczerwone
mogę zapisać się do bractwa wampirów

naturalne brunetki często są zbyt pijane
przez co wspólny budżet przecieka podpaską
i nici z tego
o czym myślę przez cały dzień

przeglądam poranną prasę
kartkuję strony szukając optymizmu
nawet pogoda jest do dupy
w tym kraju
jedynie mogę czytać nekrologii

one nigdy nie kłamią

Opublikowano

druga strofa bardzio trafna, podoba mi się. Jak napis na drzwiach barowej toalety. Tu i tam trafiłby do mnie tak samo. Czy o to chodzi? Do tego już poezja schodzi?
"wyszedł duch z poezji ducha". ok. Rzucajmy w siebie gównem, ale skoro już sie w to bawimy to bawmy sie prawdziwie.

Pozdrawiam,
asia

Opublikowano

brunetki blondynki ja wszystkie was... itd... skojarzyło mi się po pierwszym przeczytaniu. hm. dość przeciwstawnie potraktowane w ciekawym (jak zwykle) wierszu twoim. ale to są chyba twarze z przeglądanej porannie prasy. nic dziwnego że puenta prawdziwie nie kłamie.
pozdrawiam serdecznie Panie Biały!

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


tak to jest prymitywny tekst. Czy o to chodzi? nie wiem o co pytasz i czego oczekujesz. jeśli oczekujesz gówna to podałem je na tacy i wcale nie kłamię, ale to nie o to chodzi, więc luzz, a że prawda jest istotna to fakt i tego się trzymam, zawsze
dziękuję za komentarz
pozdrawiam i najlepszego
r
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


a to musi być po coś i czy baby i niepogoda nie zasługują na parę słów? szukajcie a znajdziecie tego Ci życzę i nie musi to być koniecznie u mnie, do siego
dziękuję za odwiedziny
pozdrawiam i najlepszego
r
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


tak się przyglądam od dłuższego czasu temu wierszowi i nie potrafię zrozumieć, dlaczego? dlaczego tak płasko potraktowałeś temat, P.Biały?
nie mam nic do poglądów, ale do uproszczeń już tak - uwierają mnie antagonizmy i m.szowinizm i brak kompetencji, że tak powiem ;) - to takie banalne i szczeniackie jest, jakbyś znał w życiu tylko dwie, czarną i białą, obie czerwone i na nich chciał budować jakąś tezę/formę/normę/zależność,
poza tym ta podpaska deestetyci (lol) i tak ubożuchne wersy.
za prosto, za płytko, zbyt tendencyjnie -
pozdrawiam
kasia.

p.s.
powiedz mi, że jesteś rasowym kłamcą ;)
Opublikowano

czy ja źle na to patrzę, czy tu nie ma szowinizmu p o p r o s t u
a raczej utarte spostrzeżenia spostrzegających, których multum, na nowo oparte i prawdziwe poparte w wielu obserwatoriach
i nieubogo, lecz prosto i dosadnie
mi podoba się, się podoba mi

pzdr

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


zacznę od końca, nie jestem święty;)
już pisałem ten stwór to jest prymityw i ironia
nie zaskoczyłaś mnie tym, że ktoś się czepi podpaski, a to przecież narzędzie użytku częstego i tyle, koniec tematu
uwiera, jest banalnie i co tam jeszcze - taki miał być
za prosto - owszem, za płytko - a dlaczego zawsze ma być głęboko, tendencyjnie - myślę, że nie
dziękuję za wyrażenie się
pozdrawiam
r
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


są plusy i minusy - a ja zacieram ręce;)
i uśmiecham się pod nosem
że coś się dzieje

dziękuję Madziu za słowa "świetny" i "nie podoba mi się":)
pozdrawiam i najlepszego
r

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    •   Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...