Wesoły fragment smutnej powieści

[Liryczny_Łobuz]

* * *

Krystyna (teraz już Kinga) oparła się o kontuar baru. Nudziła się.
Wszystkie gazety już przeczytała, i teraz po raz setny lustrowała to swoje „więzienie”. Wcześniej tylko z opowiadań słyszała o takich Agencjach , ale jakby w podświadomości , kryła się zawsze obawa , że kiedyś do takiej trafi. I nawet - nie zdziwiła by się za bardzo, bo przecież już jako nastolatka , naciągała starszych chłopaków na różne prezenty.
Na razie był spokój. Stojąc w saloniku przy oknie, z papierosami, obie Ukrainki szwargotały coś tam po swojemu, Mały Pyton chyba po raz setny oglądał w garderobie Wejście Smoka a Sandra skuliła się w fotelu i przysypiała nad jakimś romansidłem. Krystyna z ciekawością patrzyła, kiedy książka wypadnie jej z dłoni na podłogę.
Nagle zabrzmiał dzwonek domofonu - Sandra wzdrygnęła się, i książka rzeczywiście, głucho stuknęła o dywan, Nadia i Luba szybko gasiły papierosy i zasłaniały firankę, a Pyton przymykał drzwi do garderoby - zdążył jeszcze tylko krzyknąć - Kinga, dzisiaj Ty otwierasz!
Krystyna wzruszyła ramionami, poprawiła sukienkę i wyszła do przedpokoju.
- Słucham .
- Dzień dobry - usłyszała cichy męski głos.
- Dzień dobry - pan do nas?
- Tak ... można?
- Oczywiście, czekamy - i nacisnęła klawisz .
Ma bardzo miły głos, pomyślała. Popatrzyła w lustro i uśmiechnęła się do swojego wizerunku. Nadal był „zabójczy”. A błyszcząca, zielono-czarna mini-kiecka, leżała na niej idealnie.
Słysząc jego kroki na schodach, otworzyła drzwi. Jej spojrzenie szybko zlustrowało tego wysokiego, ubranego w czarną kurtkę z kapturem gościa.
A on stał i gapił się na nią.
Ale do tego była już przyzwyczajona.
I stali by tak pewnie całą wieczność, kiedy piętro wyżej trzasnęły drzwi i ktoś zaczął schodzić po schodach. To go ruszyło , i dwoma szybkimi krokami znalazł się w mieszkaniu.
Zamknęła drzwi i poprowadziła go do saloniku.
- Tu są dziewczyny, dla pana - powiedziała wskazując na siedzące panienki.
Sama zaś odwróciła się i powolnym, kołyszącym krokiem wróciła za bar.
A on stał nadal w kapturze, i nadal w nią wgapiony.
- Proszę bliżej - Sandra wstała z fotela.
- Nie...nie... ja - gość- był wyraźnie spłoszony - ... ja może najpierw czegoś się napiję.
- Proszę bardzo - dziewczyna siadła i wzięła do ręki książkę.
Robert podszedł do baru, zdjął kurtkę i powiesił ją na jednym ze stołków. Sam siadł na drugim. Dziewczyna bacznie go zlustrowała.
- Czego się pan napije? - Krystyna zalotnie przechyliła głowę - piwko czy jakiś drink?
- To może wódkę z colą - był już trochę rozluźniony - a pani jest tu ... tylko barmanką?
- Jak pan widzi - teraz już mniej się jej podobał.
- A ja myślałem ...
- To źle pan myślał - postawiła przed nim szklankę z drinkiem i dosypała lodu. Cola wychlapała się na blat.
- Ja najpierw wkładam lód a potem leję.- Robert uśmiechnął się do niej.
- A pan też jest barmanem?
- Nie, architektem - odpowiedział, i zaraz tego pożałował. Miał tu przecież być w tajemnicy.
- To niech pan lepiej buduje proste domy, a nie wtrąca się do mnie - podniosła jego szklankę i gwałtownie wytarła blat serwetką.
- Przepraszam, nie chciałem pani urazić - powiedział , ale ona już obróciła się do niego plecami.
Patrząc na jej plecy, sączył drinka. Nagle zauważył, że ciałem dziewczyny wstrząsa drżenie.
- Pani płacze? - spytał szeptem. Ale Krystyna , nie odwracając się - wybiegła do łazienki.
- Zrobiło mu się głupio - z westchnieniem odwrócił się w stronę pozostałych dziewczyn. Teraz od razu wpadła mu w oko Sandra, leniwie przeciągająca się w wielkim czerwonym fotelu. Dziewczyna też zauważyła jego zainteresowanie - i posłała mu zachęcający uśmiech, Facet też jej się podobał.
- To ... może ...ty ? - poprosił nieśmiało Robert.
- OK.! - wstała z fotela i podeszła do niego. Poczuł jej zapach - był miły. - Który pokój?
- No wiesz , ty decyduj.
- To może taki z lustrami? Faceci to lubią.
- Dobrze.
Ale Robert nie od razu poszedł do pokoju, bo Dziewczyna grzecznie zaprowadziła go do przedpokoju i pokazała łazienkę.
- Najpierw myju-myju - powiedziała wyciągając z szafki czysty ręcznik.
Zrobił jak mu kazała i za chwilę był już w jakimś dziwnym, fioletowym pokoiku. Teraz ona zainkasowała od niego 2 stówy za godzinę i miał na nią czekać. Więc się trochę porozglądał.
Pokój był nieduży - jakieś 3 na 3 metry. Jedyne okno zasłonięte było fioletową kotarą ze złotymi frędzlami. Podobna kapa przykrywała niemałe łóżko, a na ścianie, wzdłuż niego wisiało duże lustro. W nogach łóżka stała szafa, także z lustrem na drzwiach, Pod oknem zaś stolik z radio-odtwarzaczem .
Robert nie wiedział, czy ma się rozebrać, czy czekać w ubraniu? Na wszelki wypadek zaglądną do szafy - bo a nuż ktoś tam się czaił? Ale była prawie pusta. Wisiał w niej tylko jakiś zapomniany przez klienta parasol.
Popatrzył na siebie w lustrze i stwierdził, że głupio wygląda stojąc tak w kurtce - więc szybko ściągnął ją z siebie i powiesił na stojącym w kącie wieszaku. Teraz zaczął powoli rozpinać koszulę - czuł się jak aktor z kiepskiego filmu - ale kiedy już ją zdjął, to, z groźną miną, zaczął prężyć się przed lustrem - jak „prawdziwy „macho”.
Szybko jednak ten „pokaz” przerwało wejście dziewczyny. Wyglądała naprawdę ładnie. Owinięta była tylko w kusy czerwony ręcznik, który pięknie komponował się z jej rozpuszczonymi teraz, czarnymi włosami.
Uśmiechnęła się do niego i kucnęła przy małej szafce pod oknem.
Otworzyła ją i wyjęła stamtąd papierowy ręcznik, paczkę prezerwatyw i duże, zielone prześcieradło. Rozścieliła je na łóżku, i siadła na nim - patrząc teraz Robertowi w oczy.
- I co , masz tak zamiar stać - przez tę godzinę? - zapytała z zalotnym uśmiechem.
- Nno nie! - prawie wykrzyknął - ale ja ... ja jestem pierwszy raz w takiej sytuacji. Jak masz na imię?
- Sandra. No i mamy problem - westchnęła - bo wiesz, ja cię nie znam i nie wiem jakie masz zachcianki? A do twojej dziewczyny chyba nie zadzwonimy, prawda?
- Jakiej dziewczyny? Nie mam żadnej dziewczyny - powiedział gwałtownie, ale wspomnienie Małgosi powróciło nagle z wielką siłą - Co ja tu robię - wyszeptał.
- No dobrze już, dobrze - Sandra zaczęła ratować sytuację - zrobię ci więc „Zestaw Obowiązkowy”, OK.?
- OK. - odpowiedział odruchowo.
Wtedy panienka wstała i zrzuciła ręcznik na łóżko. Robert odruchowo spojrzał na jej kształtne piersi. Ale ona już powoli rozpinała jego pasek od spodni. Jak się z nim uporała - to ściągnęła je w dół jednym ruchem, wraz ze slipami - siadając jednocześnie na ręczniku. Stał teraz przed nią zupełnie nagi. Popatrzył w lustro za dziewczyną - i zobaczył - we wspomnieniach - siebie i Gosię. Może dlatego, że miały podobne włosy i figury - wraz z pamięcią wróciły i chęci. Poczuł jak jego Mały Wojownik powiększa się tuż tuż przed oczami Sandry.
_ A co tu mamy? - przechyliła zalotnie głowę - mały wróbelek zmienia się w Wesołego Kogucika. No choć tu ptaszku - wyszeptała i ...

( CENSORED :))*

... dyszał oparty o szafę.
- Poczekaj teraz chwilę - powiedziała - ja się doprowadzę do porządku i zaraz wrócę. Ręcznik masz na szafce - i wyszła .
Siadł na łóżku i sięgną po ręcznik, potem ściągnął do końca spodnie i powiesił je obok kurtki.
Po chwili dziewczyna wróciła i położyła się obok niego na łóżku.
- Włącz jakąś muzykę - powiedziała - i połóż się koło mnie. Trzeba chwilę odpocząć, no nie?
To - „no nie?” - trochę go zmroziło. Jego dziewczyny nie miały zwykle takich odzywek - ale poza tym panienka była bez zarzutu. I kiedy położył się obok niej, nie mógł się powstrzymać od pogładzenia jej po twarzy.
Uśmiechnęła się i wtuliła policzek w jego dłoń.
- Jak masz na imię? - zapytała.
- Ja? - chwilę się zastanawiał - Nooo ... Bolek.
- Eeee tam, ściemniasz! Ale nie chcesz to nie.
Przymknęła oczy i leżeli tak, milcząc, przez dłuższą chwilę.

- A czym się zajmujesz? Jej głos przebudził go z płytkiego snu, w którym płynął sobie łódką po jakiejś rzece.
- Nie słyszałaś tam przy barze? Jestem architektem.
- To pewnie masz kupę kasy?
I znowu go zmroziło - postanowił powtórzyć jeszcze raz to po co przyszedł.
- To może zaczniemy?
- A dostanę jakąś premię, jak się postaram?
- Zobaczymy najpierw jak się starasz - sytuacja zaczynała go bawić- .
- To połóż się wygodnie i nie ruszaj się - powiedziała, sięgając ponad nim do szafki. Jej piersi zakołysały się tuż nad jego twarzą - i poczuł znowu przypływ gorąca. Ale ona miała już w rękach czarną, jedwabną przepaskę.
- Unieś teraz głowę powiedziała, i zawiązała mu oczy i stanęła nad nim okrakiem.
- Nic nie widzę ... i co teraz?
- Teraz, mój chłopczyku, będę - ... CO TO ???!!!

Potworny huk zamroził ich ciała w tej dziwnej pozycji. Usłyszeli jeszcze jakiś tupot i drzwi do pokoju otworzyły się z trzaskiem, przewracając wieszak z ubraniami. W pokoju zrobiło się nagle ciemno, kiedy wpadło tam aż czterech facetów w czarnych kominiarkach, wymachując automatami,
- RĘCE DO GÓRY! NIE RUSZAĆ SIĘ !!!
Robert niczego nie widział, poczuł tylko zimną lufę wbijającą się w jego brzuch. Nad wszystkim unosił się wysoki pisk przestrachu. To Sandra wyła aż świdrowało w uszach. Nagle jej krzyk ucichł, Robert usłyszał jeszcze jakąś krótką szamotaninę i zapanował względny spokój. Tylko z sąsiednich pokoi słychać było krzyki i podniesione głosy mężczyzn.
Czuł się strasznie głupio - „widział” teraz w wyobraźni siebie w tym pokoiku - i ... chciałby zapaść się pod ziemię.
- Te, Rasputin, wstawaj - usłyszał wesoły głos. Powoli wstał z łóżka. Ktoś zerwał mu przepaskę. Zamrugał i zobaczył tuż przed sobą wpatrujące się w niego, spoza czarnej kominiarki - rozbawione jasnoniebieskie oczy.
- Możesz się ubrać - Barczysty gość wskazał na leżące na podłodze ubranie.
Zaciskając zęby - szybko się ubierał. Najgorzej mu poszło z butami, trzęsącymi się palcami nie mógł zawiązać sznurowadeł. Za chwilę został wepchnięty do saloniku.
Stało już tam dwóch innych klientów i jakiś mały, szeroki w barach facet, w podkoszulce. Pilnowało ich czterech „czarnych”. Robert rozglądał się za piękną barmanką, ale nie było już żadnej dziewczyny.
Do pokoju wszedł niewysoki facet w zielonej kurtce. Poszeptał coś na stronie z jednym ze strażników i po chwili wyprowadzono jeszcze gościa w podkoszulce.
- Proszę panów o dokumenty - odezwał się sucho., po czym pozbierał ich dowody.
- A teraz zapraszamy do samochodu.

* * *

*) - OCENZUROWANO, NA ZACHĘTĘ DLA PRZYSZŁYCH CZYTELNIKÓW :)))

[Jolanta_S.]

czytało się, czytało aż dech zapiera - jak 'film w kinie'
będzie ciąg dalszy?

serdecznie - Jolka, Jolka :)))

[Liryczny_Łobuz]

Cieszę się, Jo - że Ci się spodobało - ale właśnie już zmieniłem trzecią wersję dalszej akcji - coś mi nie idzie.

Muszę chyba trochę sobie odpuścić pisanie - i wykorzystać te długie (wciąż!) zimowe wieczory na ... czytanie zaległych lektur - między innymi oczywiście ;-P.

Tak, że dalszej części na razie nie przewiduje - co z przykrością Ci komunikuję, moja wierna czytelniczko ;))

M.

[Jolanta_S.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

mnie tak pociągała ta Krystyna - teraz Kinga - to ktoś ważny w tej lekturze może mi coś zdradzisz... tylko mi ;))

p.s.
jolka, jolka - w tej nowej wersji wisi w warsztacie - jak mi się podoba:)))

dzięki jeszcze raz:)*

[Liryczny_Łobuz]

No proszę - to już mnie "powiesiłaś" !
A niech tam - chociaż "razem" sobie pośpiewamy w tym Warsztacie.

Ale jak nie będę miał dowodu fotograficznego - to nie uwierzę w to szczęście ! :))

Czekammm - M.

[Jolanta_S.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Będziesz miał, tylko cierpliwości :))
Przesłać na org, czy prywatnie?

serdecznie - Jola :)*

[Liryczny_Łobuz]

No pewnie Jolu - że na prywatne konto - a bo ja wiem co tam bedzie na tym obrazku??????

Na razie musze kończyć - niestety chyba do jutra - więc Dłuuuugi Buuuuziak !

M.