****

[Łukasz Kubacki]

Ty,
Gnijący w izolacji pustej przestrzeni
Żyjesz momentem, bez przeszłości i przyszłości
Czy nigdy nie myślałeś, że coś mogłoby się zmienić?
Zastanawiałeś się kiedyś, dlaczego zostałeś sam?
Krzyk
Ugrzązł w więzieniu twojej duszy
Ściśnięty w murach zamierzonej samotności
Tkwisz w próżni bojąc nawet się poruszyć
Pamiętasz, jak to było, zanim zatrzasnąłeś drzwi?
Ty,
Samotny pośród ludzi
Dryfujesz w morzu pustych twarzy
Czy mnie słyszysz?
Otwórz się, nie bój się marzyć...

[Anastazja Drezwo]

duzy plus u mnie, opowiada troche o mnie i dziekuje ze ktos umie tak pisac czyli prosto a dobitnie

[Jan Polski]

Napisał Pan o czymś, o czym warto.
Gdyby pominąć te wymyślne (sztuczne, więc niedobre) ozdobniki, wyłuskać można całkiem ciekawe myśli. Może jakoś tak:

Ty,

Żyjesz momentem, bez przeszłości i przyszłości
Nigdy nie myślałeś, że coś mogłoby się zmienić?
Zastanawiałeś się kiedyś, dlaczego zostałeś sam?

Krzyk

W murach zamierzonej samotności
Tkwisz bojąc nawet się poruszyć

Pamiętasz, jak to było, zanim zatrzasnąłeś drzwi?

Ty,

Samotny pośród ludzi
Dryfujesz

Otwórz (oczy), nie bój się marzyć...

(oczy) są dodane, może być coś innego :)
Proponuje też bez dużych liter na początku wersów.
Szczytem szczęścia byłoby uproszczenie tych pytań, ale to Pana decyzja (i ew. praca).

Pozdrawiam - Jan P.

[Łukasz Kubacki]

Anastazja - dzięki, to dla mnie największy komplement, jeśli ktoś w moich wierszach potrafi odnaleść coś z samego siebie

Jan Polski - dziękuję za te wskazówki, na pewno okażą się przydatne, może rzeczywiście czasem warto skupić się na najważniejszych treściach i nie owijać za bardzo w ozdobniki...