Tęcza miłości

[Jaal]

Patrzyłem jak tęcza buduje swe mosty
Z kolorów naszej miłości i beznamiętnie
Na ciele rzeźbionym przez wiatrów chłosty,
Wibrując, rozjarzyła się przejrzyście.
Gnając przez deszcz brylantów
Pokolorowała uczucia, blask oczom nadała,
I jak zorza czerwonych korali
W połyskliwych falach zapadła,
Nim spostrzegłem, jaką mnie okryła bielą żagli.

Płótnem nieskażonego uczucia,
Co dzień pogodny obiecuje promieniem słońca,
Jak pragnienie rodzące się bez westchnienia,
Źrenicą purpurową dekorując lica.
I krzycząc koloru jaskrawością
Niczym nieskażonej obfitości,
Gniewa się, widząc w sercu tę prawdziwą,
Eteryczną, pozwalającą zapomnieć tęczę boleści.
Zapomnieć, o toczącej się grze dobra ze złem.

Grze, której powab od wieków jest czczony,
A ludzie stają naprzeciw niej z podniesionym czołem,
Ubrani w przeźroczyste miłości klony,
I dla której pióro do ręki wziąłem.
Ona, nie tylko jest żalem,
Owiana nieziemską kotarą światłości,
Ani się chwali tym wiecznym kolorów balem,
Ni wdzięczna temu, co jej kryształowe ciało pieści.