Wiosna

[Zorza Pólnocna]

Świat wyswobodzony z objęć ciemności
Zrzuca senne przyzwyczajeń łańcuchy
Z zimowego letargu wprost ku wolności
Biegnie beztrosko czasu niepomny

Miękkie obłoki płyną lekko przed siebie
Chciałoby się całemu w chmurach zanurzyć
Między ptaki zza horyzontu powracające
Wiatrem powietrzem oddechem nasycić

Wspiąć się po poręczy dźwięku i koloru
Aż do nieba gdzie słońce wytęsknione
Osusza łzy i gasi smutek mocą żywiołu
Zamyka w promieniach serca wylęknione

I stać się kwiatem kwitnącym na polu
Motylem na dłoni dzwoniącym echem
Zielenią trawy muśnięciem wiatru
I chodzić boso i spać pod gołym niebem

[Eunicee]

'... I chodzić boso i spać pod gołym niebem' pewnie,że byłoby przyjemnie:)

[kuba skawa]

Świat wyswobodzony z objęć ciemności
Zrzuca senne przyzwyczajeń łańcuchy
Z zimowego letargu wprost ku wolności
Biegnie beztrosko czasu niepomny

To jest ciężkie (forma) jak pomnik ku czci Armii Czerwonej i tak pisać nie należy...


I stać się kwiatem kwitnącym na polu
Motylem na dłoni dzwoniącym echem
Zielenią trawy muśnięciem wiatru
I chodzić boso i spać pod gołym niebem

Tak pisać można, bo ładne... :))

[Zorza Pólnocna]

Eunicee --> własnie już tak się tęskni za tymi przyjemnościami, a tu ciągle zimno i ciemno... i ...

kuba skawa --> było ciężko, zimno i ponuro, a teraz idzie wiosna więc będzie ładnie i kolorowo, także w poezji ;)

dziękuję za zaglądnięcie i pozdrawiam :)

[Nata_Kruk]

Bardzo wdzięczny temat na wiersz, powyższa "Wiosna"... momentami zbyt pompatyczna...
Najładniejsza dla mnie ostatnia strofka.
Pozdrawiam Zorzo... :)

[Zorza Pólnocna]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dziękuję za poczytanie, cieszę się że ostatnia strofka się podoba :) pozdrawiam